ASMI-Ik Ben is een onderdeel van Applaudite BV



Joke: Leven met kanker
.......Welkom op asmi-ikben.nl .... dank je wel voor je bezoek

Door aan het universum te vragen wat je wil, heb je de kans om duidelijkheid te krijgen over wat je wil. Zodra het voor jou duidelijk is, heb je gevraagd.
Klik hier voor het filmpje "The Interview With God '

Geloof niets, alleen maar omdat men het je vertelt, of omdat iets algemeens als een waarheid wordt gelooft, of omdat het door traditie is gegroeid of doordat je het zelf als een waarheid hebt ingebeeld. Aanvaard slechts datgene wat je na grondig onderzoek voor jezelf als 'waar' hebt ervaren en laat dat je eigen maatstaf zijn.

Boeddha
Een derde van de Nederlanders krijgt het. En jij hoort daarbij. Dat het jou kon overkomen had je nooit gedacht. Je leeft gezond, sport, geen stress, geen kanker in de familie en toch... Toch heb je kanker, met uitzaaiingen. Geen operaties meer mogelijk, geen bestralingen, alleen een chemokuur, je vingers kruisen en afwachten. De dokters geven je vier maanden... Van maanden maak je jaren. Waardevolle jaren!"
Lees het verhaal van Nicolien Hunfeld.
Teken de petitie www.biobtwvrij.nl
asmi-ikben.nl is ranked #17345430 world wide and is hosted on a server in Netherlands.


Toch had ik mijn les nog niet geleerd, zo zou blijken!  Ondanks dat ik twee waarschuwingen heb gehad zoals een burnout en mijn borstkanker, bleek na vier jaar dat het toch weer mis was, en  wel heel erg mis ook.  Het begon met klachten van pijn aan mijn heup en rug, maar omdat ik best zwaar werk heb en voor veel werkzaamheden de trap op en af moest lopen tijdens mijn werk, leek mij dit niet geheel ongewoon. Maar nu moest ik met een hand de leuning vast moest houden en voelde ik een felle pijn op mijn rechterheup, maar ook dit kwam volgens mij van de zware dozen of de trays met  frisdranken,  dus ik dacht aan een versleten heup.

In die tijd had ik bij mijn werkgever aangegeven dat ik minder wilde gaan werken omdat het te zwaar werd. Veertig uur in de week te werken én ik voelde dat ik niet lekker in mijn vel zat. Had ook op dat moment veel verdriet omdat mijn schoonzus waar ik een hele goede band mee had, plotseling was overleden. Dat was weer een signaal dat er wat met mij wat aan de hand was maar ik wilde het nog steeds niet zien.
Langzaam maar zeker begon ik ook last te krijgen  dat het eten me niet meer smaakte en ik kreeg steeds meer last  van de parfumluchtjes die de mensen op hadden. Ook nu weer had ik een excuus voor mijzelf. Het eten smaakte niet en dat kwam omdat mijn man kookte sinds hij niet meer in het actieve arbeidsproces is  en we hadden we afgesproken dat hij dan voortaan zou koken.  Ik wilde weer zelf gaan koken. Ondanks dat ik nu weer zelf was gaan koken, smaakte het nog steeds niet en ik werd nu wel ongerust en dacht dat ik misschien geelzucht had of de ziekte van Pfeiffer.

Mijn moeder had namelijk vroeger ook geelzucht gehad toen ze van mij in verwachting was. Toen ik dan ook 2 kilo was afgevallen ben ik maar eens naar de huisarts gegaan, hij nam mij serieus en wilde bloedonderzoek laten doen, dat was op vrijdag! Op maandag belde de huisarts op dat ik direct naar het zieken huis moest komen om een afspraak te maken bij de internist.
Het was of de grond onder me vandaag zakte en ik raakte in paniek en voor het eerst in vier jaar voelde ik dat het niet goed was.  Maar ik kon toen nog niet vermoeden  dat het wel heel erg slecht was geteld met mij want na allerlei onderzoeken van de lever , botscan en een maagonderzoek kreeg dat ik te horen dat ik uitzaaiingen had in mijn lever en botten!!!

Nou, daar sta je dan, het lijkt wel of je door een sluipmoordenaar bent over vallen en ik kon er met mijn verstand niet bij.
Als ik in de spiegel  keek dan klopte het plaatje niet met wat ik zag, dat ik zo ziek was kon ik niet geloven en ik weigerde het te geloven. Ik zei tegen me zelf:' je lichaam is uit balans en moet weer in balans komen, daar ga ik voor aan de slag!!!'



Home                Wie zijn wij                Coaching          Behandelmethode     Zin en Onzin      Cursussen    Vragen          Sitemap      
                                      
Joke van der Heiden - Leven met Kanker
Joke van der Heiden - Leven met Kanker
Ik hoop met mijn verhaal mensen die ook met deze ziekte te maken hebben, dat ze moed en vertrouwen zullen krijgen om te geloven dat er nog van alles kan gebeuren.

Ik heb de laatste maanden veel na gedacht over het waarom nu toch weer met deze ziekte ben geconfronteerd en ik ben tot de conclusie gekomen dat ik niet goed naar me zelf heb geluisterd en steeds weer dingen tegen mijn wil in heb gedaan, misschien niet bewust maar het is toch wel zo, en als dat maar lang genoeg gebeurd dan gaat het lichaam daar toch tegen protesteren in welke vorm dan ook net zolang dat je er niet meer om heen kunt.
Je gaat afvragen wat doe ik fout, ik heb altijd goed geleefd, niet gerookt of alcohol gedronken, ook met het eten heb ik altijd zoveel mogelijk gezond gegeten en ook heb ik aan sport gedaan.
Dus moest ik wel bij me zelf vast stellen daar lag het niet aan!!!

Maar was ik nu al die jaren gelukkig geweest nee niet echt daar moest ik dus iets mee gaan doen maar eerst moet ik de ziekte de baas worden!!!

De laatste maanden ben ik dan ook steeds meer dingen gaan doen die ik nu echt leuk vind en ik hou nu ook minder rekening met de mensen om me heen, eerst was het zo dat ik aan hen het eerste dacht en als zij maar blij waren en gelukkig dan was ik het ook maar zo werkt het dus niet. Ik ben ook tot de ontdekking gekomen dat ik dus duidelijk een verlatingsangst had waardoor ik dus maar dingen deed, bewust of onbewust, wat andere wilden, zodat ze maar niet bij me weg zouden gaan.

Vele mensen hebben in het verleden ook tegen me gezegd dat ik zelf gelukkig moest zijn én dat een ander mij niet gelukkig kan maken, maar dat zij een mooie aanvulling op dat geluk kunnen zijn. Dat begreep ik toen niet zo maar, nu kom ik langzaam tot de ontdekking dat het wel zo is.

Maar hoe nu verder, toen ik verleden jaar in Juli dus te horen kreeg  dat er toch uitzaaiingen waren en ik nu dus chemo's moest gaan krijgen, maar de arts niet goed kon zeggen of dat nog zin had maar hij het in ieder geval wel wilde proberen want je weet het maar nooit.
Er kwam een tijd van veel vragen en ik wilden van alles regelen met mijn kinderen en met mijn man alles door spreken voor het geval de de chemo' sniet aan zouden slaan. Ik kon me toen echter niet voorstellen dat het zo mis met me was.
We hebben alles goed en fijn met elkaar geregeld en ik had rust zodat ik mij volledig op mijn herstel kon richten want ik geloofde én geloof er heilig dat het nog niet mijn tijd was om deze wereld te verlaten.

Goed, nu aan de slag en na eerst veel informatie te hebben gehad wat de chemo met je kan doen kwam ook het regelen van wel of niet een pruik en na goed advies heb ik toch besloten om er een te nemen waar ik achteraf ontzettend blij mee ben .
Ik had nog steeds het gevoel dat het niet over mij ging leek net of dat ik er buiten stond en ik keek er na, ik heb me dochter overal bij betrokken ook met het uitzoeken van een pruik vond het heel belangrijk dat zij er nou bij betrokken was ook als ik naar het ziekenhuis ging voor uitslagen dan waren mijn man en dochter er steeds bij zo dat ze ook als ze vragen hadden die aan de internist konden stellen en gelijk een antwoordt op de vragen kregen.
Er werd mij verteld dat ik om de 3 weken een chemo keur zou krijgen en om de 4 weken een behandeling voor mijn botten een zo gezegd APD behandeling dat zou ook via een infuus gedaan worden.
Het was heel heftig de eerste dagen en ik heb veel lopen huilen in het begin en ook mijn broers en zussen waren erg ontdaan  hierdoor, zo heb ik voor mijn zussen voor ieder een mooie ketting gekocht heel symbolisch hoe ik hun zag en me verbonden voelde met ze, ik had voor ieder precies dat hangertje kunnen kopen wat mijn gevoel voor hun kon uitdrukken.

Het weekend voordat ik met de chemo zou beginnen hadden we afgesproken op de pier in Scheveningen en we zouden op de boulevard iets gaan drinken en fijn samen zijn zonder de mannen, zusjes onder elkaar.
Het werd een mooie middag vol van emotie,s maarer werd ook veel gelachen hoor, ze waren dan ook heel blij en ontroerd met hun cadeautjes van mij.

Dit wilde ik graag doen zo voordat ik met de chemo zou beginnen omdat ik niet wist hoe ik die zou doormaken, wat voor invloed het op me zou hebben en ook omdat ik nog mijn eigen haar had!!! Dat vond ik ook heel belangrijk.


Op een dag kwam mijn man in de supermarkt en daar werd hij aangesproken door een mevrouw die ons altijd samen had gezien bij de boodschappen doen maar nu  ze mijn man alleen zag vroeg zij naar mij.  Mijn man vertelde haar wat er met mij aan de hand was. Ze schrok  er erg van en beloofde mijn man dat ze mij een kaartje zou sturen.
Een paar dagen later kreeg ik inderdaad een heel mooi zelf gemaakt kaart. En gelukkig had zij haar adres in de kaart geschreven
Ik kon die mevrouw niet en wist niet wie ze was. Mijn man kon haar ook niet herinneren wat ik heel jammer vond. Ik heb haar wel een berichtje terug gestuurd dat ik het heel fijn vond en hoopte dat ik haar eens zou zien zodat ik dan wist wie ze was.

Ik weet en waardeer dat de mensen mij willen steunen maar ik geloof dat ik door mijn kracht ook wil laten zien dat ik een vechtster ben, dat ben ik altijd al geweest! Heel mijn leven heb ik het gevoel dat, als ik het moeilijk heb, geholpen wordt door mijn beschermengel en omdat ik mijn vader op heel jonge leeftijd heb verloren, hij mij ook altijd geholpen heeft en dat nog steeds doet. Ik weet dat hij om me heen is en me beschermd en de kracht geeft om door te gaan.
Daar komt ook mijn verlatingsangst vandaan! Hij was plotseling erg ziek, hij had longkanker met uitzaailingen naar zijn darmen. Toen der tijd, nu spreek ik over de jaren begin 60, mochten de kinderen maar twee keer per week  mee op bezoek in het ziekenhuis.

Ik heb toen een hele tijd gedacht dat mijn vader was weg gelopen, dat kwam doordat m'n vader vaak zei dat als we niet lief waren hij dan weg zou lopen!!! Ik was toen 9 jaar oud,  ik was echt een vader's kind en ging altijd met hem mee. Ik liep hem ook te gemoed als hij uit zijn  werk kwam, ook nu nog kan ik het verdriet voelen terwijl ik dit nu op schrijf.

Ook toen ik ouder werd en verstandelijk kon begrijpen dat mijn vader was overleden kon ik niet over dat verdriet heen komen, met mijn moeder konden wij, mijn broers en zussen daar niet over praten omdat dan mijn moeder steeds begon te huilen en dat wil je als kind ook weer niet.
Het heeft vele jaren geduurd voor dat dit verdriet een beetje begon te slijten en dan spreek ik toch zeker over 35 jaar. In de loop van de jaren die toen volgde waren niet makkelijk voor mij.
Ik leerde mijn man kennen in had de pech dat ik te snel in verwachting raakte en ik heel jong ben getrouwd. Ik was toen 16 jaar oud toen mijn dochter werd geboren, 9 dagen nadat ik 17 was geworden. Heb toen ook sterk het gevoel gehad die jaren die er toen volgde, dat mijn vader er voor me was en dat ,als ik het echt moeilijk had, er steeds iets gebeurde op het juiste moment zo dat ik weer de kracht kreeg om door te gaan.
Ik ben er dan ook volledig van overtuigd de mijn vader over mij waakt en nog steeds voor me zorgt.
Na vier jaar huwelijk kreeg ik nog een zoon en 7 jaar daarna nog een miskraam, ik stond er toen heel slecht voor en voor mijn leven werd toen gevreesd.  Ik zelf had daar toen niet zo veel weet van en ik was er van overtuigd dat mijn vader het wel in orde zou maken dat ik er toch wel weer boven op kwam. Zo veel kracht haalde ik uit de weten schap dat mijn vader in de hemel was en echt voor mij en mijn gezin er altijd zou zijn.

Het huwelijk heeft 13 jaar stand gehouden toen was ik aan het einde van mijn krachten en ook nu weer gebeurde er iets waar door ik de kracht kreeg om er mee te stoppen voor dat ik er onderdoor zou gaan, ook nu weet ik zeker dat mijn vader mij geholpen heeft om de juiste beslissingen te nemen.

Belangrijk
De inhoud van deze pagina weerspiegelt de persoonlijke ervaringen van Joke. Als u tips of informatie uit deze pagina haalt, moet u weten dat ze bedoeld zijn als aanvulling op en niet als vervanging van het advies van uw arts of andere professionele hulpverleners.



Wie ben ik
Mijn naam is Joke van der Heiden- Hickendorff en ben nu 58 jaar oud, heb in mijn leven veel gewerkt maar ook veel aan allerlei successen gedaan zo heb ik een opleiding gevolgd als Voetreflexologe, Reiki 1 en Reiki 2 gedaan heb aan spirituele klooster weekeinde gedaan.

Ik heb 5 jaar een eigen praktijk gehad voor voetreflex behandelingen, naast mijn vaste baan.
Dat ben ik gaan doen nadat ik een burn-out had gehad en ik iets heel anders met mijn leven wilde gaan doen, iets waar ik mensen mee kon helpen, een stukje aandacht een luisterend oor en misschien een klein beetje ontspanning en rust, al was het maar voor een uurtje.
Ik heb het altijd met liefde gedaan en er mij heel goed bij gevoeld. Het was dan ook heel erg jammer dat ik het nu stop heb moeten zetten vanwege mijn ziekte.

In mei 2005 werd er bij mij borstkanker geconstateerd en ben toen binnen een maand geholpen. Ik had besloten voor amputatie, met dat als alles goed was gegaan, ik geen bestralingen zou hoeven te ondergaan in Daniel de Hoed kliniek en ook geen chemo's .
Na de operatie bleek dat mijn lymfeklieren schoon waren en de tumor in het tweede stadium was. Er was geen rede voor nabehandeling en kon ik verder gaan met mijn leven. Na ruim een half jaar heb ik mijn werk en praktijk weer op gepakt kon ook goed met mijn ervaring, die ik had van borstkanker, verder leven.
Had in het begin wel, als ik iets voelde in mijn lichaam, iets van 'ojee niet weer hè' maar dat heeft gelukkig niet erg lang geduurd en steeds als ik iets voelde dan dacht ik bij mijzelf 'niet in de stress schieten, alles is goed', moest wel  weer vertrouwen in mezelf krijgen. Het sleet en ik maakte er geen zorgen meer over wetende dat het goed was.

Maar het lichaam en geest werken toch anders dan ik had gedacht want toen ik net een dag op mijn werk was, ben ik gevallen op een open rooster en zat ik tien dagen voor de Kerst met twee zwaar gekneusde knieën, ik was dus duidelijk nog niet aan werken toe, mijn lichaam had toch meer tijd nodig dan ik zelf  had gedacht.
Hierdoor raakte ik nu wel in een diepe dip, nu kon ik echt niets meer doen dan alleen maar rust houden.

Na een paar maanden kon ik dan toch weer langzaam met mijn werk beginnen, ook het werk in mijn praktijk kon ik weer op pakken. Met veel plezier, ik dacht nu heb ik het voor mekaar, was gelukkig en dankbaar dat ik er zo goed van af was gekomen.


Joke van der Heiden
 
 
Donderdag 8 april 2010

Zo kwam dan toch de eerste chemo dag aan, het was nu 17 augustus 2009  ik was ontzettend zenuwachtig en gelukkig gingen mijn man en dochter met me mee naar het ziekenhuis waar ik om 10 uur moest zijn.
Ik kwam op een zaal voor 4 mensen en ik moest een nacht overblijven in het ziekenhuis om te kijken hoe ik op de chemo zou reageren.
Eenmaal op de zaal en ik zag daar alles hangen aan het infuus moest ik erg huilen en ik dacht nu gaat het dan echt gebeuren en ik wordt nu erg ziek, de meneer die tegen over me lag stelde me erg gerust dat het tegenwoordig niet meer zo was, dat je erg misselijk er van werd en ook niet erg van hoefde over te geven dat was voor mij al een hele geruststelling, ik had namelijk nog het beeld van 25 jaar geleden voor ogen toen werden de mensen nog erg ziek er van.

Ik had me voor genomen dat als de chemo aan gesloten was, ik het als een vriend zou verwelkomen om dat het me zou gaan helpen om mijn lichaam weer in balans te brengen.
De meneer die tegen over me lag, lag  daar al voor de 4 de keer en verder bleven de bedden leeg dus we waren maar met z'n tweetjes. Het klikte tussen ons goed en we waren verbaast dat we uit de zelfde geboorteplaats kwamen, ik ben namelijk in Den Haag geboren en ook bleek dat hij in ongeveer de zelfde omgeving had gewoond als ik had gedaan.
Dat was fijn om daar over te kunnen praten en zo had ik er eigenlijk geen erg in dat de chemo via het infuus me lichaam binnen kwam; het was een mooie afleiding en we hebben veel gelachen, en versteld gestaan hoe het mogelijk was dat we uit gerekend samen op één zaal waren terecht gekomen. Dat is voor mij een bewijs dat er meer is tussen hemel en aarde en dat het ons aan alle kanten helpt om alles wat er hier op aarde gebeurd dat met een rede is.
Ook de meneer die tegen over mij lag moest ook een nacht overblijven, maar dat moest hij altijd als hij de chemo kreeg, ik maar een keer, ik had ook een ander soort chemo dan hij.
Ook kwam ik er achter dat de wetenschap toch wel veel bereikt had in al  de jaren en er veel ten goede van de patiënten. Je krijg medicijnen tegen de misselijkheid voor dat ze met de chemo beginnen en ook na dat de keur is af gelopen weer iets tegen de misselijkheid.

Toen de chemo klaar was kreeg ik dit keer nu ook gelijk de APD voor mijn botten:dat is om dat ik uitzaaiingen heb op mijn botten, om die dan sterk te houden zo dat er minder kans is op breuken van mijn botten, en dat duurde ook 2 en half uur Al met al viel het me de eerste keer erg mee en ben ook niet ziek geweest van de chemo wat betreft de misselijkheid. De volgende morgen mocht ik om 10 uur weer naar huis. Ik was van plan om de komende tijd alleen naar leuke dingen te kijken op de tv en als er niets op de tv was dan wat gezellig op te zetten zoals een dvd met een musical van 'Doe Maar' en ook van Mama Mia en dergelijke vrolijke dingen of kluchten van de theater van de lach. Ik wilde geen negatieve dingen zien of horen omdat ik van mening ben  dat je daar niet vrolijk van wordt en het je ziekte niet ten goede komt. Er was tegen mij gezegd dat mijn haar waarschijnlijk na tien dagen uit zou gaan vallen en daar moest ik wel rekening mee houden dat ook tussen de 8 en 10 dag mijn witte bloedlichaampjes  dan op zijn laagst zou zijn en mijn weer stand ook minimaal.

In die tijd moest ik erg uitkijken dat ik niet met mensen in aanraking kwam die verkouden zouden waren. Ook moesten al mijn kleren apart gewassen worden en moest ik, als het even kon, een aparte wc gebruiken. Gelukkig hebben wij twee tolietten dus dat was geen punt en ik moest zeker 2 a 3 liter water drinken om de chemo zo snel mogelijk weer uit mijn lichaam te krijgen.
Na een week was dan de chemo weer uit mijn lichaam voor wat betreft dat het schadelijk voor andere zou zijn.

Al met al was het een hele boel dingen die op me af waren gekomen maar het begin was gemaakt en ik ben dankbaar dat ik het zo goed ben door gekomen.

 
De eerste paar weken waren heel moeilijk maar door de vele lieve kaarten en telefoontjes die ik mocht ontvangen van mensen, zowel van mijn werk als uit mijn praktijk. Het waren hartverwarmende schrijven en zij hebben mij het mogelijk gemaakt om positief te blijven.
Het verbaasde mij dat ik door zo veel lieve mensen werd gesteund en met me meeleefde.
Iedere dag kwamen er wel een zo'n 3 of 4 kaarten van mensen die me door hun kaartjes mij de kracht gaven om door te vechten en positief te blijven.

 
 
 
Donderdag 15 april 2010

De eerste dagen heb ik gevuld met veel te lezen en een boek die ik iedereen aan kan raden om te lezen is van W. Paul Young en de titel is 'De Uitnodiging'! Het een fantastisch boek! Ik kon ook gelukkig mijn aandacht bij het lezen houden.
Hierdoor ging de tijd lekker snel en de dagen tussen de bezoeken aan het ziekenhuis waren zo goed gevuld.

Mijn dochter zou in die tijd twee weken op vakantie gaan en vroeg of ,als ik me goed voelde, ik dan zin had om een wekend naar haar toe te komen. Ik vond het wel een heel eng idee en heb ook even met het ziekenhuis overlegd en die zeiden dat ik  dit zekermoest gaan doen. Even in een andere omgeving is altijd goed! Ik heb tot op zaterdag morgen getwijfeld of ik wel wilde gaan maar het was in Brabant dus als er wat zou zijn zou ik zo weer thuis zijn.
Ik heb er geen spijt van gehad dat ik het gedaan heb, het waren twee heerlijke dagen en ben langer gebleven dan ik van te voren had toegezegd, tot na het avond eten bleef ik, terwijl ik had gedacht dat ik na de koffie s' morgens wel weer naar huis zou willen gaan. Ik voelde me heerlijk, even niet ziek en als we een klein stukje om gingenwandelen was het gewoon of dat ik niet ziek was en heb met volle teugen genoten. Ze hadden in het ziekenhuis gezegd dat het goed voor me was en het was inderdaad ook zo gebleken.

Zo gauw ik weer thuis kwam, kwam ook gelijk weer het bedrukte gevoel van de laatste maanden weer over me heen, maar ik dacht maar zo, dit had ik toch maar weer even mee gemaakt en dat kon niemand me af pakken:een mooi cadeautje.

Vrijdag moest ik weer bloedprikken en bij de internist komen om te horen of ik  maandag de kuur weer mocht hebben, de internist wilde nu wel na de chemo een extra injectie laten geven, een zo gezegde Nulasta prik die er voor ging zorgen dat mijn witte bloedlichaampjes niet te veel naar beneden zouden gaan. Mijn witte bloedlichaampjes waren nu net aan de grens dat het toegestaan was om de kuur te geven. Ik wist toen nog niet wat het precies inhield ik, dat zou ik wel merken.

De wijkverpleegster zou de spuit na de kuur thuis komen geven, dat was erg mooi, ik hoefde dus na de chemo niet weer naar het ziekenhuis toe voor die injectie die moest ik namelijk tussen 24 en de 48 uur na de chemo krijgen, meestal kwamen ze na 24 uur ook, dan belde de wijkverpleegster om te vragen hoe laat de chemokuur was afgelopen en de andere dag stond zij dan om die tijd bij mij op de stoep om me die injectie te geven.
Die maandag was ik weer om 10 uur in het zieken huis voor mijn derde chemo keur ik kwam veel dezelfde mensen tegen die er ook drie weken geleden waren, en hoe raar het ook klinkt je gaat ook naar ze uit kijken, zou hij of zij er weer zijn en hoe zou het met ze zijn.
Ook was ik nu voor het eerst met mijn pruik in het ziekenhuis, die had ik in de week dat m'n dochter op vakantie was, gaan halen. Ik wilde niet dat ze mee zou gaan als mijn haar er af zou gaan, het was namelijk al erg uitgevallen en had ik besloten om het nu in een keer er af te laten halen. Het was me erg tegen gevallen ik dacht dat ik het makkelijker zou oppakken en er geen moeite mee zou hebben, maar niets is minder waar! ik vond het verschrikkelijk en kon mezelf dan ook niet zien in de spiegel het was te confronterend nu was ik dus echt ziek en had ik kanker!! Nu werd het me duidelijk dat er terdege iets aan de hand was. Terwijl ik het bij anderne nooit als iets storends had gevonden om hun met een kaal hoofd te zien, kon ik het niet van mijzelf zien. Zo makkelijkals ik mezelf zonder een borst kon zien, zoveel moeite had ik er nu mee om mij met een kaal hoofd te zien. Toen ik dus bij mijn dochter dat weekend bij hen vakantiemee mocht vieren, had ik mijn pruik op!!! Ik vond het geweldig en voelde me er erg goed bij

Er waren ook mensen die geen pruik hadden maar een soort mutsje op hadden, ik had die ook wel maar had ze nog niet op gedaan om dat ik me met pruik veel beter voelde dan met een mutsje. Daaraan vast zit dan een sjaal om het op te fleuren, op zich ook best wel leuk hoor maar ik wilde toch liever mijn pruik op. Zo ging ik dus mijn derde chemo tegemoet. Ook ga je op dezelfde plek zitten als dat je voor de eerste keer op de chemo zaal de behandeling heb gekregen, heel raar is dat.

 
Woensdag 21 april

De chemo liep gelukkig voorspoedig en ik was om 13.oo uur klaar en ik mocht weer naar huis. Zoals altijd ging ik als ik thuis kwam direct even naar bed om te rusten.  Na vieren werd ik opgebeld door de wijkverpleegster vanwege de Nulasta injectie én ze wilde weten hoe laat ik klaar was met de chemo zodat zij wist wanneer zij de volgende de dag bij mij langs moest komen, dit was dus rond 13.oo uur.
De volgende dag kwam de wijkverpleegster ook precies op tijd, de prik was s' morgens met  een speciale bode bezorgd en die moest ik in de koelkast bewaren en een half uur voor dat ik deze zou krijgen, uit de koelkast halen, zodat het op kamer temperatuur zou zijn. Het stelde niet veel voor de prik en was dan ook zo gebeurd.
De eerste dagen had ik er geen last van maar hoe verder de week voorbij ging, kreeg ik steeds meer last van mijn botten, wat ik erg vervelend vond en ook zeer pijnlijk. Ik nam er paracetamol  voor in maar het was erg vervelend omdat ik dit voorheen niet had gehad. Verder ging het wel en de tijd ging weer ook snel voorbij. Mijn vriendin kwam met het volgende idee om weer drie D  kaartjes te gaan maken zo kon ik mijn gedachten even op iets anders richten en niet te veel piekeren, het was een geweldig idee!! Ze kwam al gauw met knipvellen om aan de slag te gaan en zo had ik ook even een andere houding om te zitten dan alleen op de bank. Het heeft me erg veel plezier gebracht en kreeg er steeds meer plezier in. Ik kon ook gelijk voor de kerst aan de gaan, dus had ik nog een voor een doel. Ik kon ze dan opsturen, ik heb er totaal 50 stuks gemaakt!! Maar ik loop op de dingen vooruit het was nu september en toen de drie weken voorbij waren moest ik weer bloed laten prikken en bij de internist moest komen.
De witte bloedlichaampjes waren nu mooi op pijl en de dokter wilde met de extra injectie doorgaan. Omdat ik erg veel last had van de injectie wilde ik het liever niet. We probeerden of mijn lichaam het zelf kon doen en ik was blij.
Zondags hadden we een feest van mijn oom die jarig was en we waren uitgenodigd om ook te komen, het was een heel gezellige middag, ook al had ik last van de parfums die de mensen op hadden. Daar kon ik dus echt niet tegen en ben om die reden dan ook eerder naar huis gegaan. Desalniettemin was ik blij dat ik toch even had kunnen gaan. Mijn familie was blij om mij te zien.

Maandag ging ik voor de 4 de chemo naar het ziekenhuis en alles ging voorspoedig Die dag kreeg ik mijn APD behandeling direct na de chemo, dus daar hoefde ik niet weer extra voor naar het ziekenhuis en had nu dus drie weken echt de tijd om op te knappen.

Mijn zussen hadden voor het weekend een vakantiehuisje in Zeeland en we hadden afgesproken dat mijn man en ik op zaterdag daar ook naar toe zouden komen. Zondags na het avond eten zouden wij weer naar huis gaan. Zaterdagochtend tijdens het inpakken van onze kleren stond ik nog met de thermometer in mijn handen om mee te nemen maar ik dacht als ik het nu weer meeneem dan durf ik nooit meer weg te gaan zonder dat ding en heb hem thuis gelaten (wat een spijt heb ik daar van gehad).
Het was een uurtje rijden van ons huis vandaan dus het viel mee, ik was heel blij maar ook heel bewust dat het misschien wel de laatste keer was dat we met zijn alle weg waren. Het was een mooi huisje en de eekhoorntjes zaten vlak bij ons op het terras wat een leuk gezicht was.
's Middags hebben we een wandeling gemaakt, het weer was wel niet zo lekker en het regende een beetje. Maar ja ik vind dat niet erg meer, het avondeten was ook lekker. Mijn zus had een pasta gemaakt met kaas er door heen en in de pasta zat ook een soort kaas. 's Avonds kreeg ik het erg koud en trok een extra vest, we haalden veel oude herinneringen op en er werd veel gelachen en soms ook even een traantje weg gepinkt, maar ik wilde zo veel mogelijk genieten van ons samenzijn. In de loop van de avond werd de kou zo erg dat ik, vòòr ik naar bed ging, eerst even een warme douche nam om warm te worden en ben naar bed gegaan. De hele nacht heb ik erg liggen zweten en had het toch ook wel koud.

De volgende dag voelde ik me niet erg lekker en kleedde mij dik aan, heb wel gegeten maar toen ze een wandeling wilden gaan maken zei ik dat ik in het huisje bleef en ben nog even naar bed zou gaan. Toen ze terug waren hebben we thee gedronken maar ik had het nog steeds koud. Had maar een thermometer bij me om de koorts op te nemen! We zijn nog even naar de campingwinkel geweest voor het avondeten maar om 15.oo uur was ik zo beroerd dat we besloten om maar naar huis te gaan, daar waren we om 17.oo uur.

Ik heb toen direct de koorts opgenomen, deze was  39.2! Direct naar het ziekenhuis, naar de spoedeisende hulp. Daar hebben ze allerlei onderzoeken gedaan en de temperatuur liep maar op en op een gegeven moment wilde ik het niet meer weten hoe hoog hij was, maar dat hij hoog was bleek wel dat ik lag  te klappertanden, ook al had ik extra dekens op mijn bed, ik voelde mij niet veel beter en er werden longfoto's genomen, bloed afgenomen en de bloeddruk werd ook steeds op genomen.
Uiteindelijk werd er gezegd dat ik naar de afdeling zou gaan en daar verder voor mij gingen zorgen. Het was onder tussen al ver over middernacht maar dat kon me niet zo veel schelen, ik wilde gewoon slapen. Het infuus werd aangebracht en ik kreeg een antibiotica toe gediend.

Niet wetende dat ik drie volle weken in het ziekenhuis zou liggen. Zo kwam aan het weekendje uit met me zussen een heel ander einde dan ik me had voor gesteld, zij waren ook heel ongerust toen ze mij zo zagen weg rijden die zondag middag.


 
 
Zaterdag 8 mei 2010

Week 2 in het ziekenhuis

De eerste week in het ziekenhuis zit er op en ik begin langzaam op te knappen de koorts is weg maar de witte bloedlichaampjes blijven wel zeer aan de lage kant, ik lig nu weer een dag alleen op de kamer, maar daar komt 's middags verandering in, er komt een mevrouw op de kamer die het niet meer ziet zitten.  Voor mij is dit heel erg is om dat te moeten aanhoren.
Zelf doe ik er alles aan om te blijven leven en dan ligt er een mevrouw naast mij die eigenlijk liever niet meer wil leven. Hoe wrang is het leven soms!
Ik probeer haar zo veel mogelijk op te beuren en te zeggen hoe mooi het leven wel  is en dat het leven  zeker de moeite waard om te leven is én blijf. Ben dan ook blij dat ze halverwege de week wordt over geplaatst naar een afdeling waar zij beter geholpen kan worden. Nadien sprak ik er nog wel even met de verpleegster over en vertelde haar hoe erg het voor mij was om te zien en te horen dat iemand zo kan denken.
Ik begrijp ook wel dat deze mevrouw erg ziek was maar voor mij was het op dat moment niet erg best om haar naast me te hebben liggen.

Ook kon ik nog steeds niet veel bezoek ontvangen vanwege het feit dat mijn bloed nog steeds niet goed was. Mijn man begon ook ongeduldig te worden en ik had me er bij neer gelegd dat ik minstens nog drie weken blijven moest.  Er werd ook gezegd dat ik er zelf niets aan kon doen, het lichaam moest het zelf doen(…). Kon er niets voor eten of drinken waardoor het beter zou komen of sneller zou gaan. Mijn lichaam had duidelijk behoefte aan rust, zo zag ik het en dat aan vaarde ik ook. Toen heb ik tegen mijzelf gezegd dat het allemaal goed zou komen, ik moest alleen maar geduld hebben.
Aan mijn man heb ik toen gevraagd of hijeen plakboek mee wilde nemen zodat ik de kaartje, die ik, sinds ik ziek was geworden, had ontvangen. Het was nu een mooie tijd om ze in te plakken en zo had ik iets te doen in het ziekenhuis. De kaarten had ik goed bewaard omdat ik er regelmatig kracht uit kon halen en door ze nu in te plakken kon ik het gemakkelijker doorbladeren en ze bekijken.
Dat plakken was een goed idee, de dagen kregen zo iets van glans en de verpleegsters vonden het ook leuk om te zien wat ik aan het doen was. Ook in het ziekenhuis kwamen iedere dag weer nieuwe kaartjes van veel lieve mensen die met mij meeleefden. Het waren er zo veel dat de mensen van de postkamer benieuwd waren van wie al die kaartjes nu wel waren en zo kwam het dat op een dag er iemand van de postkamer ze persoonlijk bij mij kwam brengen en een praatje met mij maakte, ik vond dat heel bijzonder. Ik weet zeker dat dat een héél positieve in vloed heeft gehad op mijn herstel.

Na weer een dag alleen te hebben gelegen kreeg ik weer iemand op de kamer en daar klikte het gelukkig wel weer goed mee en was het weer een beetje gezellig, voor zover het gezellig kan spreken natuurlijk.
En ongemerkt ging ook deze week weer voorbij. Ik kreeg wel last van de antibiotica, dat uitte zich in erge jeuk en uitslag over heel mijn lichaam, zo erg dat ik met één soort moest stoppen. Gek van de jeuk werd ik en ik zag er niet uit, heel mijn gezicht zat onder de uitslag.
Het was wel jammer dat ik meteen moest stoppen maar we hoopte dat ik met een ander soort antibioticum ook nog wel de bacterie de baas zou worden. Dat was even afwachten er werd nog steeds iedere dag bloed afgenomen om te kijken in hoe ver het bloed zich herstelde.
Ik had er nog steeds vertrouwen in dat het goed ging komen .
Mijn tweede week in het ziekenhuis liep ten einde.

 
free web site stats and visitor tracking
Woensdag 7 april 2010
Zondag 11 april 2010


Dinsdag 13 april 2010

DE EERSTE CHEMOKUREN
De eerste chemo keur had ik achter de rug ik ging iedere middag zo'n 2 uur naar bed om me lichaam de rust te geven om het allemaal te verwerken en ik niet te veel energie te verliezen.
De eerste week  had ik een paar dagen een heel rode kleur op mijn gezicht net of dat ik te lang in de zon had gezeten. Dat kwam door de chemo maar na drie dagen was het weg. Verder viel het gelukkig mee.
De tweede week ging het al weer wat beter en mijn vriendin was zo lief om mij te komen helpen met mijn huis schoon te maken, daar had ik geen puf voor, de andere week kwamen mijn twee zussen om me te helpen en zo hoefde ik me geen zorgen daar over temaken. Ik vond het ook wel heel gezellig zo.
Zo hoefde ik niet alle weken op maar één persoon terug te vallen, zowel mijn vriendin als m'n zussen hoefden maar twee keer in de maand naar me toe om te helpen, wat ze trouwens met veel liefde voor me deden.
En ik was er heel blij mee.
De derde week was het beste en aan het eind van de week moest ik naar het ziekenhuis voor bloedonderzoek en na ander half uur moest ik dan bij de internist komen, deze had dan al de uitslagen en kon hij zien of mijn bloed goed genoeg was om die maandag daa op mijn tweede chemo kon krijgen.

Het is altijd spannend als je zit te wachten om binnen geroepen te worden bij de internist, gelukkig hoef je bij mijn internist niet lang te wachten, hij werkt goed op tijd !!!
Gelukkig was mijn bloedwaardes goed en kreeg toestemming om maandag de keur te ondergaan.
Je kunt je niet voor stellen hoe blij je kan zijn als je te horen krijgt dat de chemo doorgaat, ik vertelde nog tegen mijn man kijk hoe een mens toch zijn grenzen verlegd, ik had nooit van mijzelf gedacht dat ik daar blij om kon zijn. Als ze dat een half jaar eerder tegen mij hadden gezegd dat ik blij zou zijn als ik chemo zou krijgen dan had ik ze voor gek verklaard.

Maandagmorgen om 10 uur was ik weer op de afdeling voor mijn chemo, ik kwam nu op de dag afdeling waar heel mooie relax stoelen stonden. Je moet er toch zo'n 3 uur op zitten!
Eerst ben ik nog naar de zaal gegaan om te kijken of dat die meneer van vorige keer er ook weer was, en ja hoor hij was er ook weer en we hebben nog even gepraat van hoe de laatste weken waren gegaan, toen moest ik terug naar mijn eigen kamer, daar kunnen 4 mensen geholpen worden en er waren er ook 4 mensen, ook nu weer mocht mijn man er bij blijven en na het aansluiten van het infuus heb ik weer de chemo als een vriend verwelkomd en in gedachten gevraagd of het nu weer samen met mij de strijd te willen aan gaan om mijn lichaam weer in balans te brengen.
In het begin zit je allemaal een beetje vreemd te kijken maar langzaam komen toch de verhalen en heeft ieder zo zijn eigen verhaal. Er is volop drinken aanwezig en doordat van alle mensen ook familie aanwezig zijn hoeven de verpleegsters niet iedere keer te vragen of je wat wilt drinken, dat doet nu de familie voor ze.
Om 12 uur is er voor de patiënten een warme maaltijd, dat is eigenlijk wel sneu voor de mensen die meegekomen zijn als steun, want die krijgen niets.
Deze keer hoefde ik niet de APD behandeling, die kreeg ik een week later, dus konden we om half twee weer naar huis.
Thuis gekomen ben ik gelijk naar me bed gegaan en heb daar tot 4 uur geslapen, toen ben ik opgestaan en naar beneden gegaan. De eerste week ging weer net als de eerste week: weer alle kleren en beddengoed apart gehouden en gewassen, ook het toilet moet extra gedaan worden. Ik wilde de eerste week niet veel mensen op bezoek laten komen om dat ik te veel chemo in mijn  lichaam had en ik het rustig aan wilden doen, maar een belletje was natuurlijk heerlijk en die kreeg ik genoeg van heel veel mensen.
De maandag er op weer naar het ziekenhuis voor mijn behandeling van de APD. Dat was 's middags om half twee en duurde tot 4 uur, nu was het op een andere afdeling niet meer op de schemo afdeling, hier kwamen allemaal mensen voor een kleine ingreep en in de tijd dat ik daar dan zit zie ik er dan ook een helleboel gaan en komen, ook hier weer konden we van alles drinken en ze komen ook steeds vragen of we iets wilde hebben, ze zijn allemaal even lief in het ziekenhuis.

Ik was weer blij dat ik thuis was en ik voel me alleen fijn als ik thuis ben. Ik wilde ook niet graag weg gaan én al helemaal niet om een blokje om te lopen of naar iemand toe gaan. De temperatuur moest goed in de gaten gehouden worden en ik mocht geen koorts krijgen, als dat wel zo was dan moest ik met het ziekenhuis contact op nemen.

In die week begon ik last te krijgen en kreeg moeite met eten, het ging zeer doen als ik iets aan het eten was, dat begon op donderdag en gaande weg de week werd het steeds erger. Ik sprak af met mijn man dat als het maandag niet over zou zijn, ik naar het ziekenhuis toe zou gaan. Dat weekend werd erger en ik kreeg ook verhoging zodat we niet hebben gewacht tot maandag. Die zondag zaten we bij de spoedeisende hulp en daar kreeg ik een uitgebreid onderzoek en ze kwamen tot de conclusie dat er weer een maagonderzoek moest komen.
Ik was hier door erg van slag en heb tegen de verpleegster gezegd dat ik dat alleen maar wilde als ik een roesje kreeg. Die nacht heb ik in het ziekenhuis niet zo fijn geslapen maar ik had geen andere keus het deed zo pijn.
De volgende morgen heb ik weer tegen de verpleegster gezegd dat ik echt een roesje wilde hebben en zei dat ook mijn internist die de behandeling zou uitvoeren, waar ik al heel blij meewas, dat ook ging doen.

Het is nu allemaal goed gegaan ik heb er nu niets van gemerkt en er was gebleken dat ik een schimmelinfectie had in mijn slokdarm. Daar heb ik toen goede medicijnen voor gekregen en na twee dagen mocht ik weer naar huis. Nu kon ik ook weer eten dat was ook heel belangrijk  want ik mocht niet meer afvallen. En vrijdag weer bloedprikken in dan ander half uur later weer naar de internist.



Vrijdag 30 april

Zo lag ik dus in het ziekenhuis en al gauw werd me verteld dat ik een gevaarlijke bacterie in mijn bloed had en zeker drie weken daarvoor moest blijven, ook zou ik twee soorten antibiotica krijgen om de twee uur één soort, dat werd zo af gewisseld en ging 24 uur per dag door. Ik was nog steeds erg ziek en het was voor mij een erge beproeving omdat het verplegend  personeel erg veel luchtjes op hadden, waar ik dus echt niet tegen kon. Het ergste was dat iedereen een ander luchtje had en dat dan door elkaar bij mij op de kamer kwam waardoor ik dus heel erg misselijk van werd en wel zo erg dat ik er van moest overgeven.
Ik vroeg dan ook waarom ze op een afdeling als de chemo het personeel met luchtjes op naar het werk kwamen omdat ik dacht dat ik niet de enige was die daar last van had. Ze kwamen uiteindelijke zonder die luchtjes omdatzij merkten dat ik er echt erg veel last van had. Veel verpleegsters die toen zonder parfum naar het werk kwamen waarschuwden degene die het toch deden, zo werd het probleem opgelost.
Het was gewoon zo, als er iemand met parfum op in mijn kamer was geweest, ik daar echt de hele dag last van had, het bleef echt in mijn neus hangen. Die lucht was dus een groot handicap (ook thuis werd ik hierdoor zeer beperkt door mensen die bij mij op visite wilde komen) de eerste dagen was het alleen maar afwachten of de antibiotica ging aan slaan en er werd iedere dag bloed afgenomen omdat mijn aderen in mijn linker arm steeds slechter werden en omdat ik met mijn rechterarm aan het infuus zat moesten ze dan ook het bloed dat ze nodig hadden uit mijn vingertoppen halen, wat soms best wel lastig was en soms ook wel pijnlijk.
Ik kreeg ook in het ziekenhuis heel veel kaarten toegestuurd omdat ik niet veel of geen bezoek mocht ontvangen omdat mijn weerstand heel erg laag was. De witte bloedlichaampjes waren tot het minimum  gedaald en ik mocht er echt geen verkoudheid of iets er boven op krijgen, ik had ook de eerste dagen geen behoefte ook aan bezoek en lag gelukkig op een tweepersoons kamer.


De eerste twee dagen dat ik in het ziekenhuis lag, lag ik alleen maar en ik was te ziek om dat vervelend te vinden.
Maandag kwam er een man op de kamer en hij stelde zich voor als meneer Krijgsman, en toen de verpleging weg was heb ik aan die meneer gevraagd of hij misschien in Den-Haag had gewoond en wat verraste te mij dat het inderdaad zo was en dat we elkaar konden via mijn zus. Hij  was vroeger bevriend geweest met haar man.
Zo hadden we een heel leuk contact met veel 'weet je nog van dit en van dat'.
Ik heb 's avonds mijn zus laten komen maar niet gezegd wie er op mijn kamer lag. Je begrijpt zeker wel hoe verbaasd ze was toen ze zag wie daar in het bed naast me lag. We hebben een hele fijn tijd gehad, ook zo was het weer een geschenk dat het iemand was die ik vroeger had gekend en we onze dagen vulden met herinnerringen.

Het ging toen ook niet zo best met hem en we konden elkaar wat op peppen, we hebben samen een week in het ziekenhuis doorgebracht, ook met zijn vrouw had ik een leuk contact en nog steeds bellen we elkaar en we zijn ook samen met mijn zus bij haar thuis geweest. Mijn zus was ook heel blij dat het contact wat ze vroeger hadden, weer was hersteld.
Zo zie je maar hoe raar het kan lopen in het leven. Na iets meer dan een week mocht mijn kamergenoot weer naar huis, ik vond het erg jammer, we hebben ondanks de ernst van ons ziek-zijn veel gelachen en ook soms wel gehuild. Als het even bij de een het niet mee zat, dan had de ander wel weer iets geks te zeggen. Ja deze persoon had heel veel humor waardoor het gelukkig weer beter met ons ging.
Nu was ik weer alleen op de kamer en het wilde nog steeds niet erg lukken met de witte bloedlichaampjes, ze bleven erg laag en ik kon er zelf niets aan doen ik kon er niets voor eten of drinken,  je hebt het niet in de hand je kan het niet beïnvloeden op wat voor manier dan ook! GEDULD dat was het enigste wat ik moest hebben, het eten ging ook niet best, vooral het warmeten tussen de middag was een ramp voor me en gelukkig mocht ik van de diëtiste geen warm meer eten. Ik moest wel s' morgens pap eten en een boterham tussen de middag brood met rauwkost en de andere dag in plaats van rauwkost yoghurt dat vond ik helemaal geweldig en 's avonds na de boterhammen griesmeelpap, ook dat vond ik helemaal goed en tussendoor had ik van die flesjes met speciale voeding voor mijn calorieën en mineralen omhoog te halen.
Uiteindelijk ging het eten gelukkig vooruit en voelde ik me al een stuk beter.

Woensdag 12 mei 2010

Mijn derde week in het ziekenhuis.

Deze week begint zoals ieder maandag met gewone dingen zoals eten, wassen, bloedafname, bloeddruk én koortsmeten. Alles was gelukkig aan de betere kant. Deze week zijn mijn twee kleinzoons jarig en ik vind het jammer dat ik nog in het ziekenhuis lig, maar het gaat toch nu wel een beetje de goede kant op heb geen koorts meer! De antibiotica moet wel via een infuus op een andere plek in mijn arm gedaan worden omdat mijn aderen slecht zijn en moeilijk aan een infuus gelegd kan worden Gelukkig is er nog één ader die het doet.

Ik had met mijn  dochter af gesproken dat s' avonds haar jongens bij mij op bezoek zouden komen. Voor hun verjaardag ook had ik mijn man gevraagd om mijn pruik mee naar het ziekenhuis te nemen zodat ik er dan toch een beetje gezellig uit zag als er iemand langs kwam. Het was fijn om de jongens te zien en het was even heel gezellig, maar ik was wel moe toen ze weg gingen. Mar het belangrijkste was wel het goede gevoel dat ik er van over had gehouden.

Ik werd het ook wel zat om steeds de mutsjes met sjaals op te hebben en was dan ook blij dat ik mijn pruik op kon doen. Ik voelde me meteen een stuk beter  en heb die week overdag steeds mijn pruik op gedaan. Ook lag ik niet meer zo veel in bed, ik merkte ook dat ik last kreeg van mijn onderrug, iets waar ik normaal ook al gauw last van heb, en kreeg dan ook van de fysio van die warmte plakken  die ik op de zere plek moest leggen en overdag moest ik meer bewegen, wat ik dan ook deed met mijn infuus aan de paal aan de wandel over de gang.

Het was nu woensdagmorgen geworden en mijn arm was dik geworden, daar waar het infuus in zat, dus heb ik de zuster gebeld toen zij mijn arm zag heeft zij de hoofdzuster er bij gehaald en die ging met de internist overleggen wat het beste was om te doen, wel of geen infuus meer, dan zou ik de antibiotica in tabletvorm krijgen. Er werd besloten om te kijken hoe ik op de tabletten zou reageren, als ik geen koorts zou krijgen dan kon ik zo kunnen doorgaan. Met de bloedlichaampjes ging het nu ook langzaam maar zeker de goede kant op en ik had goede hoop, ik had nu nog meer vrijheid en kon nu ook zelf lekker gaan douchen en mij vrij bewegen, dat was echt heel fijn en maakte het slapen ook een stuk makelijker.

Donderdag ging het ook lekker en ik voelde de me met het uur beter worden en ging nu toch wel naar huis verlangen, iets wat ik tot nu toe niet had gehad omdat ik me veilig voelde in het ziekenhuis want als er wat was dan was er altijd wel iemand in de buurt. Dat gevoel heb ik altijd gehad als ik in het ziekenhuis lag ( ik had al meer in het ziekenhuis gelegen en altijd heb ik moeite om naar huis te gaan). Zo'n eerste dag thuis vind ik altijd doodeng maar nu wilde ik wel naar huis !!!
Dus toen de internist vrijdagmorgen op de zaal langs kwam en zei dat ik nu de tabletten had ik wel naar huis toe mocht, ik echt blij was. Ik heb toen gelijk naar huis gebeld zodat mijn man mij kon ophalen!!!
Ik had aan mijn man gevraagd of hij twee mooie foto's kon afdrukken en inlijsten omdat aan de afdeling te geven voor al hun goede zorgen! Ze konden ze dan aan de muur hangen in die zaal waar ik had gelegen, die twee persoonzaal waar je als patiënt tegen een witte muur aan lig te kijken wat ik zelf als erg somber heb ervaren. En deze foto's konden de muur en hun gasten nu wat opvrolijken met deze foto's, de zusters vonden dat een heel erg goed idee van mi,j zij hadden dat zelf al dikwijls aan gegeven bij de leiding van het ziekenhuis, maar er was nog steeds niets van gekomen. Normaal krijgt het verplegend personeel veel gebak en chocola maar dat vond ik niks, dus met dit leuk idee waren ze dan ook erg blij.
In in de chemokamer hangen ook twee mooie foto's, die mijn man gemaakt heeft, aan de muur, dus ook daar is het een beetje gezelliger geworden en zit je niet tegen een witte muur aan te kijken, ( mijn man is een amateurfotograaf) vandaar dat we over mooi natuurfoto's beschikken.

Zo was er toch nog een goed einde gekomen en was ik na drie weken weer lekker thuis. Ook nu was ik wel weer een beetje bang maar ik wist ook dat, als ik geslapen zou hebben, morgen het goed zou zijn,  zo was het altijd gegaan en daar vertrouwde ik dan maar op dat het nu ook zo zou zijn. Het was nu eind november geworden en de decembermaand kwam er aan. Een maand waar ik normaal veel moeite mee heb maar nu voor mij meer waarde had. Ik ging voorlopig met de dag bekijken hoe ik die door zou komen, eerst moest ik nog naar de internist om te kijken of ik weer met de chemo kon doorgaan, ik had tenslotte een chemo overgeslagen en dat zat me niet lekker wat er in de afgelopen tijd was  gebeurd toen ik in het ziekenhuis lag?
Hoe zou het met de tumorwaarden zijn ?
Ik had een heleboel vragen voor mijn internist als ik op acht december bij hem zou komen.
Maar eerst nog wat aan te sterken, dan zou ik wel verder zien. Ik moest me maar niet te veel zorgen maken en ging weer thuis aan de slag met het maken van kerstkaartjes, dat gaf veel afleiding en ik had er plezier in, mijn zus was er ook mee bezig en we hielden elkaar op de hoogte van wat we hadden gemaakt.


 
Woensdag 19 mei 2010

Wat ik in het ziekenhuis heb leren aanvaarden is het volgende: ik kon mezelf niet zien zonder pruik of hoofddoekjes, ik deed m'n pruik altijd af als er geen spiegel in de beurt was en dan deed ik gelijk m'n nachtmutsje op als ik naar bed ging.
Maar in het ziekenhuis ging dat niet altijd. Als ik moest douchen, en omdat ik aan het infuus zat,  moest ik geholpen worden door een verpleegkundige. Omdat de douche erg klein was kon ik niet anders dan dat ik mijzelf zag zonder haar, ik moest het toen wel onder ogen zien dat het zo was.
Ik schaamde me er voor dat ik geen haar had en verontschuldigen me hiervoor!! Maar het verplegend personeel zei dat het helemaal niet erg was en dat ze dit natuurlijk steeds zien op deze afdeling ( wat natuurlijk ook zo is op een chemo-afdeling!!) en langzaam kon ik naar mijzelf kijken en accepteren dat het zo was.

Wat ik wel erg fijn vond was dat mijn wenkbrauwen niet helemaal weg zijn geweest. Het is een moeilijke weg geweest, één waarvan ik van tevoren niet heb kunnen overzien dat het zo moeilijk was om dat te accepteren, je was nu echt een patiënt, ik kon er nu echt niet meer omheen. Ik zat in een vakje en dat wilde ik helemaal niet.
Het klopte niet met wat ik in mijn hoofd voelde en met wat ik met mijn ogen zag. Ik geloofde nog steeds dat het me wel ging lukken dat ik er doorheen zou komen, ondanks dat het toch goed zou komen!! Ik ben er echter wel van overtuigd dat wij als mensen heel erg veel kracht hebben in ons zelf, hierdoor is heel veel mogelijk is.

Toen ik dus uit het ziekenhuis weer thuis was, wilde ik dingen gaan doen waardoor ik even niet te veel hoefde te denken, wilde eerst aan Sinterkaas denken, mijn kleinzoon van twee, daar wilde ik heen, om het te vieren. Met mijn zoon en schoondochter had ik afgesproken dat ze het 's middags zouden vieren waardoor ik erbij kon zijn, iets wat voor mij heel belangrijk was.
Het is een ongelooflijk fijne middag geworden!

Op 7 december kreeg ik mijn volgende chemo, de andere dag kreeg ik ook weer de extra injectie Nulasta , ik hoopte dat alles goed zou gaan want mijn verjaardag stond ook voor de deur. Met mijn dochter ben ik nieuwe kleren gaan kopen omdat ik zo blij was dat ik er nog was en toch mijn verjaardag kon vieren!!!! De dag van mijn verjaardag  11 december straalde ik vol op, zo blij als ik was. Ik had het toch maar gered en mijn geluk kon niet op !!! Nu ging ik ervoor om, als mijn dochter jarig zou zijn, dat ik er dan ook naar toe zou kunnen.
Zij was gelukkig nog in mijn goede week jarig dat is de week voor de chemo keur ( dus de derde week van af het moment dat ik de chemo kreeg). Mijn dochter is op 20 december jarig en ik moest 22 december de chemo krijgen, dus ik zag geen problemen, maar zoals zo vaak gaat het toch anders dan we in feiten denken dat het gaat.
Wat gebeurde er namelijk? Juist op haar verjaardag ging het ontzettend sneeuwen, zo erg dat het niet verantwoord was om de deur uit te gaan. De eerste sneeuw van het jaar viel precies op haar verjaardag en het was een hele teleurstelling, maar het was niet anders. Ik was zo blij dat ik het toch nog beleven mocht en nu was de sneeuw de spelbreker.


Maandag 16 mei 2010

De weken dat ik in het ziekenhuis heb gelegen hebben me erg veel goed gedaan, ik heb er veel kunnen nadenken en ben tot de conclusie gekomen dat ik mijn leven echt moet veranderen. Ik vond het ook niet erg dat ik niet veel bezoek mocht hebben, zo kon ik lekker mezelf zijn zonder dat ze op me lette, hoe goed ook dat vaak bedoeld was. Het even heerlijk geen verplichtingen hebben en de goede verzorging.

Ik werd voor mijn gevoel regelmatig door mensen teleurgesteld, ik ben nu van plan niets van mensen te verwachten, ik denk dat ik te veel van andere verwacht en dan word je steeds weer op nieuw teleurgesteld en dat wil ik niet meer, niet meer van mijn man of kinderen of van wie dan ook  die in mijn leven zijn of komen.

Dat is, denk ik, mijn les op hier aarde, het loslaten van dingen en mensen, mijn leven zo  te leven zoals ik het zelf wil en niet eerst aan de andere denken, dat doen zij ook niet!
Ik maak me altijd veel te druk over wat die ander wilt en dan pas kom ik aan de beurt. En het verbaast me dat het me nu al dat ik regelmatig mijzelf eerst plaats, zonder dat ik er een schuldgevoel bij heb.
Natuurlijk verval ik  nog weleens in mijn oude patroon, maar ik ben meer nu van bewust dat ik me weer kan corrigeren. Het is fijn dat je je er bewust van bent wat je moet doen, ook al val je wel eens terug, het gaat ook niet van de ene op de andere dag dat je jezelf kan veranderen, maar ik werk er nu wel aan.

Ook heb ik in de laatste week dat ik in het ziekenhuis lag informatie gekregen over het eventueel plaatsten van een Port- A -Cath dat is een soort reservaat, wat de functie van een gewone infuus overneemt, het wordt  onder de huid even onder het sleutelbeen ingebracht wat dan blijft zitten. Het wordt op een groot bloedvat aangesloten, daardoor kunnen zij de chemo's en voor mij de APD ( soort vloeistof om mijn  botten sterk te houden) geven in plaats van de infuus via mijn arm. Het nadeel was wel dat het onder narcose geplaatst moest worden. Door deze Port - A- Cath konden zij ook bloed afnemen.
In de laatste week dat ik in het ziekenhuis lag was er een mevrouw waarbij ze dat al hadden gedaan en ik mocht even bij die mevrouw kijken en van haar kon ik ook vernemen hoe zij het ervaarde. Die mevrouw was er erg over te spreken, ik had er wel vertrouwen in, ook al omdat ik weinig keuze had want met mijn aderen in mijn arm die al zo waren aangetast was er ook geen andere keuze meer..
Zeker ook omdat ik voor de APD voorlopig iedere maand een behandeling zou moeten krijgen, ook als de chemo klaar zou zijn dan gaat de APD gewoon door omdat mijn botten dat nodig hebben om geen breuken te krijgen.

Tegen de operatie zag ik ook niet op, ik moest alleen een dag wel weer naar het ziekenhuis maar dat had ik er graag voor over. Na overleg met mijn internist werd besloten dat ik dat ding zo gauw mogelijk zou krijgen. Het proces werd op gang gezet en voordat ik naar huis ging werd er al een hartfilmpje gemaakt en kreeg ik een intake-gesprek. zZ gauw er een plek was, zou ik opgebeld worden, het liefst voordat ik mijn volgende chemo zou krijgen omdat dan mijn witte bloedlichaampjes het best waren.
Op 25 november werd ik opgenomen en ik zou 's morgens om 8 uur geholpen worden, dat was erg fijn, dan kon ik, als alles goed zou gaan, om 1 uur weer naar huis kunnen.
Het is me heel erg meegevallen alleen voor de narcose konden ze moeilijk een ader vinden om mij de narcose toe te dienden, wat erg pijnlijk was en er moest een ander aan te pas komen om toch nog een ander ader te vinden.  Ik had van te voren gezegd dat ik moeilijk te prikken was maar ze zeiden dat het hun wel zou lukken maar het was toch niet zo makkelijk als ze dachten. Ik dacht bij mezelf' ik krijg toch niet voor niets een Port-A-Cath !!!' Dat wil toch zeggen dat mijn aderen niet meer goed zijn, dat moesten zij toch als geen ander snappen!

Maar het is uiteindelijk toch goed gekomen en ik ben er heel blij mee, het is nu zo gebeurd om het infuus aan te sluiten en je kan je armen kun je nu tijdens de keur gewoon gebruiken  om te lezen of te eten. Het is geen probleem, het is veel ontspannender en rustiger omdat er nu niets meer fout kan gaan, het komt gelijk in het grote bloedvat.
Begin december kon ik weer aan de chemo verder, alleen moest het nog een keer via mijn arm omdat ze eerst de Port-A-Cath goed moest vast zitten, wat ik wel jammer vond, het was heel moeilijk om nog een ader te vinden en ze zijn dan ook erg lang bezig geweest om er een te vinden, het was geen pretje, maar het voor uitzicht dat het nu de laatste keer was, daar was ik heel blij om!!

 
Donderdag 20 mei 2010

Dan maar uit kijken naar de KERST.
De dagen naar de Kerst toe waren nog steeds met véel sneeuw én gladheid dus ook daardoor kwam mijn zoon, schoondochter en kleinzoon niet naar ons toe. De gladheid vond mijn zoon te gevaarlijk om te rijden en daar had ik begrip voor. Wat trouwens niet weg nam dat ik het heel erg vond dat ik ze niet zag, zeker, omdat ik voor mijn gevoel zo mijn best had gedaan om mijn kinderen bij mij te hebben. Deze Kerst moest iets bijzonders worden!(voor mijn gevoel wilde dit toch ook weer iets zeggen:het loslaten kwam weer om de hoek kijk en ook nu had ik het gevoel en vertrouwen dat ik toch nog wel een kans zou krijgen om samen te zijn met mijn kinderen), maar veiligheid gaat toch voor, je heb er niets aan als er een ongeluk zou gebeuren, gelukkig is er altijd nog de telefoon.
De tweede dag hebben wij met vrienden in de buurt doorgebracht, het was gezellig.

Oud en nieuw was weer zoiets waar ik erg tegen op zag, normaal al, dus nu helemaal! Het was voor mij nooit een feestavond, dat kwam omdat het bij mij thuis altijd al een beladen sfeer had. Dit kwam omdat mijn vader heel jong was gestorven en mijn moeder er alleen voor stond. Zo werd het verdriet erg tastbaar voor mij op deze avond.
Daar heb ik heel mijn leven last van gehad en heb mijn kinderen, toen zij oud genoeg warenheb ik altijd gezegd dat ze het lekker met vrienden moesten vieren en er een mooi feest van moesten maken.
Toen zij getrouwd waren ben ik ook altijd thuis gebleven en was altijd blij als het 1 januari was.
Dan vond ik het heerlijk om iedereen een goed Nieuwjaar te wensen, dat is voor mij een feest!
Ook daarom was het nu het oud en nieuw voor mij weer heel beladen en ook al hadden vrienden hadden ons uitgenodigd, eerst wilde ik gewoon niet gaan en wilde weer in mijn schulp kruipen. Mijn man wist me over te halen om toch te gaan en daar heb ik geen spijt van gehad.
Aan de ene kant was ik blij dat het jaar voorbij was maar had ook iets van 'wat staat er te gebeuren in het nieuwe jaar!!!!'
Maar ik was er toch nog dus waarom ook niet volgend jaar. Daar moest ik in gaan geloven en aan denken dat ik het kon. Het was tot nu toe toch ook goed gegaan en ik kreeg weer vertrouwen in de toekomst.

Begin januari moest ik weer bloedprikken en naar de internist voor controle om te kijken hoe het met me was, en ook om te kijken of ik nog met de chemo door kon gaan, ik had er nu zes gehad, dat was dus weer best spannend.



 
Zaterdag 29 mei 2010

Een heel nieuw jaar lag voor me, en het begon gelijk met een aantal onderzoeken zo moest ik op vier januari bloed laten prikken en een buikecho laten maken en om 10 uur weer een behandeling voor mijn APD. Omdat ik een port-a-cath heb moest ik nu naar de afdeling waar ik altijd de chemo's krijg om daar het bloed te laten afnemen. Dat mogen ze namelijk niet doen daar waar je normaal heengaat, daar voor niet iedereen is bevoegd om dat te doen. De afdeling waar de buikecho werd gemaakt is erg koud, maar in een kwartiertje was het klaar. Ik was best wel benieuwd hoe mijn lever er uit zag maar daar konden ze toen niets over zeggen natuurlijk en ik moest wachten tot ik bij de internist terug werd geroepen, dit was nu de tweede keer dat ze een buikecho hadden gemaakt.

Ik had op internet gezocht of dat er niet iets was waar ik zo af en toe naar toe zou kunnen gaan, want alleen maar thuis zitten dat was niet goed voor mij, ik voelde me erg nutteloos, Je moet niet vergeten dat ik namelijk  altijd gewerkt heb, zo'n 40 uur per week en dan had ik nog mijn praktijk voor de voeten, dat was door mijn ziekte ook weg! Nu zat ik thuis en mijn sociale contacten die ik tijdens mijn werk had, waren nu weg gevallen en nu het toch wat beter met me ging wilde ik weer dingen gaan doen.

Zo had ik gehoord dat er in Rotterdam een stichting was dat de Vruchtenburg heette. Waar je naar toe kan gaan als je met de ziekte 'kanker' te maken hebt of als je iemand had verloren hieraan. Daar doen ze allerlei dingen en als je zin hebt om mee te doen kan je daar aan mee doen. Maar ik wilde niet naar Rotterdam omdat, als ik niet zo erg lekker zou zijn, mij dat te ver weg was. Ik wilde het liefst nog steeds iets hebben wat dichter bij mij in de buurt was. Hier was weer de angst die ik heb om, als ik me niet lekker voel, me toch het veiligst voel als ik gauw weer thuis zou zijn. Maar ik besefte ook dat ik me daar niet te veel van toe moest geven want anders durfde  ik dadelijk nergens meer heen! Dus ik moest wat gaan doen om mijn normale leven weer zo veel mogelijk op te pakken en te leven zo als het hoort.

Ik was er dan ook van overtuigd, dat als ik er aan toe zou zijn, er wel wat op mijn pad zou komen waar ik naar toe zou kunnen gaan  Met veel mensen ben ik gaan praten en luisterde of zij iets wisten wat ik kon gaan doen, ook wilde ik met de chemo klaar zijn of zo danig dat ik me goed genoeg zou voelen om iets te gaan doen.

Ondertussen bleef ik gewoon 3D kaartjes maken en veel lezen en buiten wandelen.
Op 7 jan. Moest ik bij de internist terug komen en dan zouden we wel zien hoe het tot nu toe de chemo's hun werk hadden gedaan, omdat ik me goed voelde had ik er volste vertrouwen er in dat het goed zou zijn.


 
Woensdag 2 juni 2010

Dan is het zo ver dat ik bij de internist moet komen. Van te voren was ik best wel zenuwachtig hoor en vroeg mij dan ook af of mijn dochter met ons mee wilde gaan, zij hoort toch meer dingen dan ik, ook al doe ik nog zo mijn best om goed te luisteren, maar om de een of andere reden gaan er toch soms dingen langs. Het kan ook zo zijn dat ik het bewust niet zo wil horen.
Dan is het zo ver: de internist was best tevreden, alleen kon hij op de foto van mijn lever niet duidelijk zien of er verbeteringen waren, maar de functie van mijn lever wars wel duidelijk verbeterd, dat kon hij wel zien aan de waardes in het bloed. De bloedmarqués die de tumoren bepalen waren wel weer goed gedaald, daar was hij dus heel tevreden over. Maar ik wilde meer weten hoe het met mijn botten zou zijn, en vroeg hoe het daar mee zat, of die nu ook minder zouden zijn. Hij zij dat hij verwachtte dat ook dat dat niet het geval zou zijn, gezien de positieve waardes. Om mij gerust te stellen, stelde hij voor om weer een scan te laten maken in het Clara ziekenhuis.
Dus een afspraak gemaakt en ik vol goede moet erheen. Zo'n onderzoek is niet echt vervelend, van te voren krijg je een vloeistof in gespoten en die moet zo'n 2 uur door je lichaam verspreiden. Het moet zich gaan hechten aan je botten en je moet heel veel drinken in die tijd. Dat proces duurt lang, zo'n 2 uur  wachten! Toen kon de behandeling beginnen en met zo'n half uurtje stond ik weer buiten en toen maar weer wachten op de uitslag, dat duurde zeker nog 2 weken.
Onder tussen kreeg in mijn 7e chemo, maar door mijn port-a-cath was dat een verademing. Het infuus was zo aangeprikt en het proces kon gelijk beginnen.
Ik had mijn armen vrij en kon lekker lezen of een puzzeltje maken, ook het eten ging nu makkelijk en ik kon alles zelf doen zoals eten, ik hoefde niet meer aan mijn man te vragen of hij iets door wilde snijden, dat kon ik zelf weer!!
Het is ongelooflijk hoe belangrijk het is dat je gesteund wordt door alle lieve mensen die zo met je meeleven. Door middel van kaartjes, telefoontjes en als ze bij je lang komen. Ook de collega's op mijn werk zijn mij nog niet vergeten er is een groepje mensen die nog steeds regelmatig iets van zich laten horen en daar ben ik dan ook heel blij mee.
Het enige is dat, als mijn collega's er zijn, er natuurlijk veel gepraat wordt over het werk. Ik merk dan s' nachts dat ik heel onrustig ben en veel droom over mijn werk, dat is soms zo verwarrend. Ik denk dat het komt doordat ik van het ene op het andere moment moest stoppen: zo werkte ik 30 uur en zo ineens niets meer.
Toch hoop ik dat ik met mijn collega's nog lang contact mag hebben, ik heb het altijd heel erg naar mijn zin gehad en veel plezier mogen hebben op mijn werk.

 
ZONDAG 13 juni 2010

Vandaag ga ik het hebben over wat mij zoal bezig houd, buiten het gebeuren wat betreft het ziekenhuis. Hoe ik mij voel en wat ik zoal heb gedaan om me door deze moeilijke tijd heen te slaan. Voor mij zijn de zaterdagen en zondagen het ergste, ik weet niet hoe dat komt maar dan ben ik vaak heel erg emotioneel, zeker in het begin.
Ik denk en weet zeker dat je met je zelfhelend vermogen heel veel kan bereiken, soms heb je ook een beetje hulp nodig, die je dan van andere mensen kunt krijgen.
Ik ben gelovig opgevoed en dat is toch wel heel fijn om daar kracht uit te halen.
Ook vergeet ik niet de hulp van de engelen en dierbaren, die zijn overleden,  te vragen of ze mij willen helpen en te steunen in dit proces, want ik weet dat er meer is tussen hemel en aarde en dat geef mij heel veel kracht en vertrouwen zodat ik het gevoel heb dat ik er niet alleen voor sta.
Ik merk het ook als ik niet kan slapen, ik vraag de engelen over mij te willen waken zodat ik weer energie op kan doen tijdens de nacht. Hierna val ik meestal dan binnen heel korte tijd in slaap.
Tot nu toe heb ik de alternatief geneeswijze regelmatig in mijn leven gebruikt om dingen aan te pakken, samen met de reguliere geneeskunde, ik vind dat het heel goed samen kan, jammer alleen dat de meeste doktoren daar anders overdenken. Hopelijk komt er nog eens een tijd dat ze meer gaan samenwerken, wat voor de patiënt veel beter zou zijn en een beter resultaat kan leiden.
Zo heb ik in dit proces de  alternatief geneeswijze geraadpleegd die mijn energieveld weer op peil wist te brengen, waardoor ik het ziek-zijn beter aankon. Een van de methodes die hiervoor gebruikt heet de 'Ommekeer'. Je leert hier hoe je anders naar de dingen kan kijken en denken. Dat laatste is heel belangrijk hoe je over dingen denkt, hierdoor bepaal je namelijk hoe je leven er uitziet, want wat je denk dat ben je namelijk ook.
Vandaar dat het heel belangrijk is dat je positief blijf denken als je met een of ander soort ziekte te maken hebt, in mijn geval is dat kanker.
Het zet je tot nadenken over je leven, de rode draad die door je leven loopt laat je, als het goed is, eerlijk tegen jezelf zijn. Je moet met die bevinding wat doen, ook al is dat niet makkelijk,   je zit al zolang in dat oude patroon. Ik probeer die nu te doorbreken en dat gaat met met vallen en op staan. Maar vol vertrouwen dat het me gaat lukken.
Een andere manier die ik probeer is het mediteren, dat is een moeilijk proces en het valt niet mee om dat goed te doen, vaak lukt het me niet maar ik blijf het toch proberen.
Het moeilijkste is namelijk het leegmaken van je hoofd, dat denken is de boosdoener dat blijft maar doorgaan. Het ego voelt zich namelijk aangevallen en zou steeds weer proberen om je af te leiden door gedachten bij je naar binnen te laten komen zoals 'moet ik dit of dat nog doen' en 'wat hoor ik nu op dit moment' en zo kan ik nog vele dingen op noemen van wat er allemaal door je hoofd kunnen gaan als je wilt gaan mediteren.
Toch blijf ik het proberen en zal de tijd blijven nemen om het te proberen en als het me lukt, al is het soms maar heel even, dan ben ik al blij.
Zoals ik al eerder heb gezegd kijk ik heel weinig tv en als ik dan al kijk dan is het voornamelij komedies of romantische films. Ik heb echt geen zin in al dat geweld wat steeds meer op de tv is te zien.
Het aller beste in deze periode is dat je blijft het lachen, echt lachen hé! Dat het gewoon pijn in je kaken doet! Mijn vriendin heeft een zus en die zie ik regelmatig op zaterdag als we koffie drinken bij ons in het dorp. Dan lig ik samen met haar in een deuk van het lachen en dan moet je de mensen zien kijken en je ziet ze dan denken  dat wij niet goed bij ons hoofd zijn. Maar wij vinden het heerlijk, zij heeft een humor en dat klikt geweldig met die van  mij, ze hoeft maar iets te zeggen en dan komen we niet meer bij geweldig!!!
Ik vind het dan ook altijd heel jammer als zij niet kan komen omdat ze moet werken of dat ze op vakantie is en dan mis ik dat heel erg. Ik zeg dan ook altijd, als we weer naar huis gaan, dat mijn dosis lachen als medicijn weer voor een week heb gehad. Ik ben dan ook echt van menig dat mensen veel meer zouden moet lachen in hun leven, het liefs iedere dag een keer dan zou het leven er een stuk beter uit zien.
Met mijn zus heb ik dat ook,  die vorm van  humor van het elkaar maar aankijken of een half woord  zeggen en je weet wat de ander bedoeld en daar onbedaarlijk om kunnen lachen. Ja, dat komt echt maar bij een paar mensen voor, wees daar heel zuinig mee en koester deze mensen want ze zijn heel belangrijk voor je leven.

Ik hoop dan ook dat ik een ieder die dit leest, er iets voor zijn of haar leven aan heeft en er wat mee kan. Voor mij is het tot nu toe erg goed geweest en heeft me geholpen door deze moeilijke tijd te komen.


 
DINSDAG 22 juni 2010

En dan is het ogenblik dat ik bij de internist binnen ben en ik moet afwachten wat hij te zeggen heeft.
De waardes waren goed, alleen de uitslag van de botscan was volgens de internist niet zo best en het viel hem erg tegen, dat kon ik dus ook duidelijk zien aan zijn gezicht.
Op het verslag van het ziekenhuis werd verteld dat de plekjes die de eerste keer zichtbaar waren zelfs wat groot waren geworden.
Daar schrok ik wel van en samen en hebben we op de kopieën  gekeken of dat ik ook een verschil zag met de vorige keer. Nu kon het ook zo zijn dat de internist niet de originele foto's in zijn bezit had en daardoor niet goed konden of er een wijziging was, zo meende de internist.
Ik was goed uit het veld geslagen en gingen dan ook bedrukt weg uit het ziekenhuis, wel was er besloten dat ik toch nog verder zou gaan met de chemo, na deze zou ik er nog een krijgen ging nu me 8ste te gemoed.

Ik was hierdoor wel een paar dagen van slag en zat niet lekker in mijn vel, teleurgesteld was ik ook maar ik mocht niet vergeten dat het tot nu toe alleen maar positief voor mij was geweest en, ik moet toegeven dat ik daardoor wel wat verwend was. Dus hield ik me dan ook voor dat het niet zo erg was, ik had tenslotte niet meer pijn dan gewoonlijk, ik wilde de moed nu niet laten zakken het ging nog steeds goed met mij, veel beter dan in eerste instantie de voor uitzichten waren.
De APD gingen ook gewoon door dat was goed voor mijn botten, ook ik moest weer vertrouwen krijgen dat het goed zou komen.

Na een paar dagen ging het al weer wat beter met me en ik begon weer kaartjes te maken en te lezen, ook lekker naar buiten, ik was weer blij en het ging weer goed met mij.
Ben zelfs met vrienden van ons naar een optrede van de AMAZING STROOPWAFELS geweest.
Ik had de avond van mijn leven en heb er erg van genoten. Dat deed mij heel goed!!! Even nergens aan denken en gewoon weer jezelf zijn zonder te denken dat je ziek bent.

Over drie weken moet ik weer in het ziekenhuis komen maar jammer genoeg is dan mijn eigen internist er niet en moet ik bij een vervanger komen, een die het ziekenhuis pas had aan genomen, daar was ik niet blij mee, maar het was niet anders.
Ook de doktoren hebben recht op vakantie, nietwaar? Ze hebben een zwaar beroep, altijd met hele zieke mensen bezig.
Hoe dan ook, ik maakte mij er niet meer echt druk de vorige uitslag. Ik zou wel zie,  zo veel verschil zou er toch niet kunnen zijn?


 
WOENSDAG 7 JULI 2010

Op de chemokamer waar ik de 8ste behandeling had gekregen zag ik vlak voor ik naar huis ging ineens een folder hangen van een inloophuis 'de Boei', voor mensen met kanker en hun naasten, of mensen die iemand hadden verloren aan deze ziekte. Hier had ik op gewacht! Ik had snel een pen en papier gepakt en het telefoonnummer opgeschreven. Nu gauw contact zoeken met deze mensen want ik zag dat het bij mij in de beurt was, ik hoefde dus niet naar Rotterdam en was helemaal blij. Thuis gekomen heb ik ze gebeld en de mevrouw die er overging was niet thuis maar heeft me later terug gebeld. Het klonk goed door de telefoon en toen heb ik gezegd dat ik een keer zou komen kijken opeen  maandag, het leek me een goede onder breking van mijn  dagelijkse doen.
Ik was ook blij om weer nieuwe mensen te ontmoeten, mijn wereldje was klein(er) geworden nu ik niet meer werkte. Ook nu het beter met mij gaat, gaan de mensen weer verder met hun normale leven, wat ook weer heel normaal is natuurlijk, maar ik wilde ook verder en dit was misschien wel een weg voor mij.

Na drie weken moest ik weer terug naar het ziekenhuis voor een gesprek met de internist voor mijn laatste behandeling zo dacht ik. Maar mijn eigen internist was weer weg en ik ging naar zijn vervangster. Dit was niet zo fijn, kreeg te horen dat ik de 9de chemo niet meer mocht hebben omdat het niet goed voor mijn hart zou zijn en ook omdat de plekjes op mijn botten groter waren geworden. Volgens de oncoloog,  en daar schrok ik erg van, moest ik maandag contact op nemen met mijn eigen internist ik kon beter nu op hormoontabletten.

Thuis gekomen heb ik direct mijn dochter gebeld en gezegd wat mij in het ziekenhuis verteld was. Ik was nog boos en verdrietig, namelijk de chemo's deden zo goed werk en ik had graag de laatste gehad! Mijn dochter moest de oncoloog gelijk geven ze zei 'Mam, we hebben verleden keer toch uit gebreid op de foto's gekeken met de dokter om te kijken waar de vergrotingen zaten en toen kon hij het niet duidelijk op de foto zien. Maar dat het wel in het verslag stond dat er heel duidelijk er vergrotingen waren geconstateerd.

Daarom ben ik blij dat mijn dochter altijd met mij meegaat naar het ziekenhuis voor de uitslagen. Ik hoor toch niet alles of wil het gewoon niet horen, maar dat het tegen viel dat is duidelijk.
Maandag mijn eigen internist gebeld en hij was het met de oncoloog eens dat het beter was om nu met de hormoontablet te beginnen. Ze kunnen niet te veel chemo's achter elkaar geven, het lichaam moet weer tijd krijgen om weer te herstellen en nu was mijn hart ook nog goed zonder dat het beschadiging had opgelopen, daar was ik ook wel weer blij om.
Ook mocht ik nu twee maanden wegblijven en dat was best wel lang. Ik vroeg of dat geen kwaad kon, eerst was ik iedere drie weken in het ziekenhuis en nu ineens een tussenpauze van twee maanden, best wel eng!!!
Als er wat mocht zijn kon ik altijd tussendoor komen.
Mijn APD ging gewoon door om de vier weken, zo had ik het gevoel ik toch een beetje onder controle was. Ik moest vertrouwen terug winnen dat het goed zou gaan.


 
VRIJDAG 9 JULI 2010

Ben vandaag voor het eerst naar het inloophuis 'de Boei' geweest en werd daar heel hartelijk ontvangen. Je krijgt er eerst koffie of thee met een koekje er bij, het was een gezellige huiskamer met een fijn bankstel en een grote tafel met stoelen, mooie schilderijen aan de wand, heel gezellig niets deed me denken aan een ziekenhuis of iets dergelijks.

En zo kwamen er steeds meer mensen binnen druppelen en ze waren ook blij en gezellig.
Van 10 uur tot half 11 dus koffie of thee drinken en verhalen van de mensen, van wat ze die week hadden mee gemaakt, heel ontspannen, ondertussen was ook degene die schilderles kwam geven binnengekomen en om half 11 konden degene die dat wilde, beginnen of doorgaan met zijn tekening of schilderij. Een mevrouw vroeg aan mij of ik ook mee wilde doen, waarop ik antwoordde  dat ik nog nooit had getekend of geschilderd en het als kind verschrikkelijk vond als we tekenles hadden.
Er werd tegen mij gezegd dat ik versteld zou staan als ik het toch zou proberen,gewoon eens zien wat ik kon want iedereen zegt dat als ze de eerste keer komen. Maar je kan meer dan je denkt, dus heb ik toch maar mee gedaan en zou het wel zien wat ik er van zou maken.

Het had ook wel een ontspannende uitwerking op mij, kon nergens aan denken en we kletsten er lekker op los en er werd ook veel gelachen.
Veel te gauw was de teken/schilderles voorbij  en om half een gingen we met z'n allen wat eten. En ook dat was weer heel gezellig, je kon het zo gek niet verzinnen of het was er. Ja, we werden echt in de watten gelegd en heel erg verwend door de vrijwilligers. Ze bleven ons ook voorzien van koffie,thee en eten.
Voor het eten vragen ze een kleine vergoeding maar het is natuurlijk normaal.
's Middags was er deze keer samenzang en er kwamen 3 mannen met een met een elektrische gitaar, mondharmonica en een accordeon en hebben we ruim twee uur gezongen, ik vond het geweldig en ging rond 16.00 uur weer naar huis.  Het was een heerlijke dag geweest. Het leven zag er weer zonnig uit, even vergeten dat je ziek bent, de mensen die er waren geven je heel veel energie en de herkenning bij elkaar ervaarde ik als heel prettig.  Zo iets van 'oké, ik heb het dus  niet alleen, het hoort bij mijn ziek-zijn.
Ik kijk al weer uit naar volgende week.                           

 
MAANDAG 19 JULI 2010

Na dat ik maandag naar het inloophuis ben geweest heb ik een gezellige week gehad iedere dag kreeg ik wel iemand op visite, twee collega's en een oud collega, heel erg fijn dat ze me nog steeds komen op zoeken.
Maar het fijnste was wel een middag weg met mijn dochter, er was namelijk van de Pickwick  thee een actie voor een High Tea Nu leek het mijn dochter fijn om dit samen te gaan doen en dat hebben we toen gedaan, samen met de metro naar Rotterdam.
Het is een heel erg gezellige middag geworden  het heeft me goed gedaan er even uit te zijn. We hebben er samen erg van genoten!!!!  We hebben dit tenminsten gehad dat kan niemand ons meer afpakken.
De weken gaan heel snel en voor dat je er erg in hebt is het al weer maandag en weer bij het inloophuis. We hadden nu bloemschikken, wat ook weer een nieuwe ervaring voor mij was. Het weekend wat kwam was namelijk Pasen. Het is een leuk stukje geworden! Op de tweede Paasdag gingen we met onze zoon, schoondochter en kleinzoon, hij is 2 jaar,  naar een theetuin voor een brunch, daar was ook een speeltuin bij en daar was voor de kinderen ook nog het paaseieren zoeken.
Ik heb erg genoten van mijn kleinzoon, we zijn samen in de speeltuin geweest en ook natuurlijk samen eieren gaan zoeken, het is al helemaal geweldig dat ik dat mee kan maken. Het blijven grote geschenken en ik kijk er nog met veel plezier naar terug.
Door de Pasen was er geen inloophuis, je gaat de mensen beter leren kennen en je krijg ook een band met ze.

De week na Pasen was er weer inloophuis, toen kregen we een triest bericht dat er een mevrouw was overleden, de groep was hierdoor erg aan geslagen, dat zijn de mindere kanten daarvan,  je bent toch met mensen die ziek zijn, en we hopen dat het goed blijft gaan, maar dan opeens wordt je met je neus op de feiten gedrukt dat het ook mis kan gaan. Het mooie is dan dat je het verdriet samen kunt delen. Ik zelf heb die mevrouw niet gekend maar ik voelde wel met de mensen mee, en zelf was het ook wel zo van 'ja je bent een mens van een dag' dus geniet nu maar van iedere dag, maar we waren toch anders dan anders die maandag.

We hebben die maandag ook iets nieuws gedaan namelijk speksteen bewerken, dat valt niet mee. Ik dacht dat het makkelijker was en ook al weet je van te voren niet wat het gaat worden omdat de steen bepaald wat het wordt en niet jij, blijft het heel wonderlijk omdat te zien hoe zoiets ontstaat. Daar waren 3 weken voor uit getrokken en dan s'avonds van half 8 tot half 10.

Er werd gevraagd of ik mee wilde gaan naar Rockanje, de stichting inloophuis bestaat dit jaar 10 jaar en nu hadden ze een weekend georganiseerd om dat te vieren. Ik ga daar over nadenken maar het lijkt me wel heel erg leuk als ik die verhalen hooor van de mensen die al eens waren mee gegaan. Ik zal het volgende week laten weten of ik al dan niet mee ga.

 
VRIJDAG 23 JULI 2010

Vandaag even een berichtje er tussen door, het is namelijk precies een jaar geleden dat ik te horen kreeg dat er  uitzaaiing waren gevonden. Ondanks dat ze toen hadden gezegd dat ik nergens op mocht rekenen en we met de chemo maar zouden kijken wat er nog te doen was, BEN IK ER NOG STEEDS en het gaat goed met mij.
Vanmorgen ben ik met mijn man naar het dorp geweest om er een lekker bakje koffie te drinken met een grote MOORKOP erbij. Lekker op een terrasje gezeten, het was niet zo warm en de zon scheen ook niet zo erg, dus ik kon lekker buiten op een terrasje zitten. Ik mag dus niet in de zon zitten van wegen de chemo's die ik heb gehad.
Na een tijdje werd ik een beetje misselijk en zei tegen mijn man dat dit kwam omdat ik een jaar lang geen vette dingen had gegeten. Maar het kon ook de slagroom zijn die niet helemaal goed was, of gewoon dat het verkeerd gevallen was. Nu bleek ook dat mijn man last had van de moorkop, dus hoouden wij er maar er op dat het niet erg vers was geweest.
Nu dan maar op naar het volgend jaar dan nemen we lekker koffie met appeltaart!!!

Nu ga ik weer verder met mijn verslag over hoe ik het eerste jaar ben door gekomen. Ik ben dus mee geweest met het jubileum feest van het inloophuis de Boei dat van vrijdag 23 april tot 25 april zou duren. Eesrt moest ik  's morgens naar het ziekenhuis, naar de internist om de uitslag te horen hoe het met mij was en wat het hormoontablet had gedaan.

Er kwam een goede uitslag en ik ging met een heel blij gevoel naar Rockanje met een eigen gemaakte  appelcake, er was namelijk een wedstrijd wie de lekkerste kon bakken. Mijn appelcake viel niet in de prijzen maar bij Conny uit onze groep, zij had de eerste prijs volledig verdiend, haar bokkenpootjestaart was heel erg lekker. Al met al hadden wij gelijk gebak bij de koffie wat heel feestelijk was.

We kunnen overdag verschillende dingen doen en ik  ben toen lekker buiten op het terras gaan zitten schilderen met nog een paar mensen, het was heel gezellig.'s Avonds was er een Play Back show daar kon je je van tevoren opgeven, we hebben een geweldig leuke avond gehad en we hebben heel veel gelachen. De mensen die iets deden waren stuk voor stuk erg goed.

De zaterdag begon weer met koffie met gebak omdat het nu echt DE dag was dat de stichting de Boei 10 jaar bestond.  We kregen allemaal een cadeautje wat heel leuk was. Overdag konden we weer doen wat we wilden en in de avonds kwam er een muziekband die belangeloos voor ons  kwamen optreden.
Het was geweldig!!! We hebben lekker gedanst ook ik heb nog even meegedaan om zo tegen12 uur moe maar voldaan naar bed te gaan.
Zondag na het ontbijt ( het eten was alle dagen heel goed) was er nog gezamenlijk koffiedrinken en we gingen met een heel voldaan gevoel weer naar huis.
Het was een groot feest geweest waar ik met heel veel plezier op terug zal kijken, ik ben dan ook heel blij dat ik mee gegaan ben.

 
Woensdag 18 augustus 2010

Inmiddels is het inloophuis de Boei gesloten vanwege de zomerstop en ik vind het jammer dat ik er nu niet meer heen kan,  maar het is wel te begrijpen natuurlijk, veel mensen gaan nu op vakantie. Eer komen nu weinig mensen naar het inloophuis, ook de vrijwilligers gaan nu ook met vakantie.
Zelf ben ik met mijn zus naar Valkenburg geweest, iets wat we eigenlijk het verleden jaar al zouden doen, maar toen ben ik het ziekenhuis in gegaan. De vreugde was nu des te groter. Ik had mijn twijfels of wij met de trein zouden gaan of met de auto. Mijn zus kan niet rijden dus ik zou het hele eind zelf moeten rijden maar omdat ik altijd heel fijn heb gevonden om auto te rijden besloten wij dat we toch met de auto zouden gaan. We konden per slot van rekening zo vaak als we wilden stoppen en met de trein zag ik erg tegen de perrons op om die op en af te moeten gaan met een.

Het is me honderd procent mee gevallen en we hebben maar een keer gestopt!!! Ook weer een overwinning voor mij, het heeft me weer een stuk zelf vertouwen gegeven. We hebben een ongelofelijk fijne tijd gehad, veel gelachen lekker op terrasjes gezeten! De dagen vlogen voorbij en voordat wij er erg in hadden reden we weer naar huis terug. Trots op mijzelf omdat ik het toch maar weer had gedaan!!!!
Sinds kort heb ik geen pruik meer op omdat mijn hele hoofd weer bedekt is met haar is, het was erg warm en doordat ik veel last heb van opvliegers, is het een verademing  om nu zonder pruik te lopen. Het haar is mooi gelijkmatig gaan groeien!!!
Ik ga iedere dag als het even kan een stuk lopen, ook heb ik 5 weken de hond van mijn kleinzoon uitgelaten, een keer per dag, zo had ik in ieder geval elke dag dat ik een klein uurtje moest lopen, wat ook heel goed voor me was.
Dat lopen met honden is ook wel erg gezellig, je komt altijd mensen tegen en hebt dan ook altijd even een praatje. Misschien moet ik ook maar eens kijken of ik zelf zo'n kameraadje kan hebben.

Het boek 'Ccursus in Wonderen' heb ik nu in mijn bezit en het is een geweldig boek. Ik lees er iedere dag een hoofdstuk en ga daar mee aan de slag. Het doet me veel  goed en ik put daar ook weer kracht uit.  Wij zouden daar mee in het inloop huis met een paar mensen iets mee gaan doen, maar daar is tot op heden nog  niets van terecht gekomen. Toch wil ik graag er mee doorgaan omdat het zo'n geweldig boek  is. Het is geen gewoon leesboek, het laat je zien hoe je naar jezelf kijken mag en  om naar je leven te kijken, de situatie waar je in ben belandt. Het neemt je mee aan de hand en laat je veel zelf ontdekken, ik ben er dan ook heel blij mee. Het boek heb ik te leen van mijn buurvrouw, het stond in haar kast (te wachten op mij). Ik kreeg het  te leen gehad omdat ik eerst wilde kijken of het mij aansprak, maar nu ga ik het zelf aanschaffen.

 
Maandag 13 september 2010

Er is de laatste tijd veel gebeurd, veel leuke dingen gelukkig .
Ten eerste heeft mijn dochter haar rijbewijs gehaald en daar ben ik heel blij om, nu is ze ook onafhankelijk  en kan ze gaan en staan waar ze maar wil, ze vindt het, nu ze het heeft, ook geweldig. Ze heeft een paar weken mijn auto geleend zodat ze wat ervaring op kon doen en omdat ik toch mijn auto niet meer voor mijn werk nodig heb kon het ook wel. Ik deed nu veel dingen lopend om in beweging te blijven want het is zo makkelijk,  van o ik pak de auto wel even, maar ik heb nu de tijd en,  of ik er nu een half uur er over doe of niet, dat maakt nu niet uit.
Ik heb het ook altijd heerlijk gevonden om zelf te kunnen auto rijden, we hebben samen voor een auto gekeken en proefritten gemaakt, een hele belevenis omdat samen met haar te doen en nu ze haar eigen auto heeft is het gewoon heerlijk!!!
Na nog geen week belde mijn zoon op van 'Mam mijn auto komt niet meer door de keuring  heen en we moeten een andere kopen: help!!'  Dus ik weer mijn auto naar me zoon brengen zodat hij met mijn kleinzoon naar de kinderopvang kon brengen  en hijzelf naar zijn werk kon gaan. Wederom  opnieuw mee gegaan om  auto's  te geen kijken en proefritten maken. Uit eindelijk heeft hij er ook een gekocht!!!
Nu heb ik mijn auto weer terug en ben ik blij dat ik ook dat mee heb mogen maken.

Zaterdag 18 september 2010

Ook al ben ik nu voor 100% afgekeurd voor mijn werk, ik heb er vrede mee want het geeft ook een stuk rust nu ik weet dat het voor mij er niet meer in zit dat ik nog aan het arbeidsproces kan mee doen.  Het heeft wel een dubbele emotie want aan de ene kant sluit ik een stuk van mij actieve leven af en aan de andere kan komen er wel weer andere mogelijk heden voor me vrij om dat te gaan doen wat mogelijk is.
De inloophuis 'de Boei'  is ook weer van start gegaan maar alleen nu op de dinsdag, wat erg jammer is omdat er nu een aantal mensen niet meer kunnen komen omdat ze op dinsdag andere dingen hadden te doen.
Ik had zelf op dinsdag mijn behandelingen van het ziekenhuis gezet, omdat ik die eerst op maandag had maar nu het inloophuis veranderd is komt dat ook niet meer  goed uit, maar nu laat ik het wel staan en ga ik alleen op dinsdagmorgen naar het inloophuis en ga om 12 uur naar huis het is tenslotte maar een keer in de 4 weken daarom vind ik het niet erg om dan maar een halve dag te gaan.

Van de week moet ik weer bloed laten prikken en de week er op voor controle naar de internist.
Ik merk nu dat ik wel wat gespannen ben voor de uitslag, het is toch een tijd geleden (3 maanden),  als de uitslag goed is dan ben ik heel gelukkig.
Aan de andere kant is het toch wel wat: drie maanden wegblijven uit het ziekenhuis!!!Ik  vraag me af hoe het er binnen in je lichaam allemaal er aan toe gaat.
Ik heb wel vertrouwen (?) dat het goed is maar je weet het maar nooit echt zeker.

En dan ben ik nu weer volop bezig met het maken van kerstkaarten die nu ook verkocht worden door een tante in een verzorgingstehuis. Tegen kost prijs zodat ik weer nieuwe materiaal kan kopen en weer nieuwe kaartjes kan maken, onder het maken daarvan heb ik de radio door de week op 'Radio 5 Nostalgie' aan staan,  dat is heerlijke muziek uit de jaren 50/60 en daar word ik hellemaal blij van en kan ik niet denken aan vervelende dingen; om 10 uur begint de arbeidsvitamine tot 12 uur en dan wil ik eigenlijk nergens heen,  zo gezellig vind ik het. Vaak zit ik dan hard mee te zingen met de liedjes van toen.

 
 
Zaterdag 2 oktober 2010

Hier een berichtje van mij, jammer genoeg heb ik geen goed bericht, ik moet dinsdag weer aan een nieuwe  chemo keur de tumorwaardes zijn weer erg op gelopen en we moeten gelijk weer iets gaan doen .
Het is een hele tegenslag maar ik ga er weer voor .
Een fijn weekend en ik hou je op de hoogte hoe het met me gaat.
Hartelijke groetjes Joke


Van de week moest ik voor de uitslag naar de internist en ik was dit keer best zenuwachtig, ook had ik in de loop van de week last van mijn rechterzij en af en toe steken, maar ik dacht dat komt omdat ik ben aangekomen, m'n kleren zitten te strak.
Dus wij mijn man en ik donderdag naar het ziekenhuis en toen we bij de internist binnen waren kregen we geen goed bericht te horen. Namelijk de tumorwaardes waren erg gestegen.
Hier ben ik erg van geschrokken en in eerste instantie bleef ik er erg nuchter onder en kon ik met de internist het plan van behandeling doornemen over wat er nu moest gaan gebeuren.
We moesten direct onderzoeken laten doen en aanstaande dinsdag met een nieuwe chemokeur  gaan starten. Dan word ik om 10 uur op de afdeling verwacht en moet daar een nachtje blijven om te kijken of dat ik goed op de behandeling reageer en dan mag ik woensdagmorgen weer naar huis. Op 14 oktober krijg ik een leveronderzoek en op 18 oktober een botscan, daarna moet ik op 25 oktober weer bij de internist voor de uitslag van deze onderzoeken, als alles goed er uit ziet dan krijg ik op 26 oktober mijn tweede chemokeur. Deze keur is van een heel andere samenstelling en kan daar veel bijwerking van hebben, het zou kunnen dat ik hier erg moe van ga worden, ook verlies ik weer mijn haar dus heb ik m'n pruik al weer tevoorschijn gehaald en bij de kapper een opfrisbeurt laten geven, als ik hem nodig mocht hebben is hij gelijk weer bruikbaar.
Vandaag ben ik weer een beetje op geknapt heb twee zware dagen gehad na dat ik de uitslag had gehoord maar we gaan er weer voor en hopen dat deze chemo net zo goed zijn werk gaat doen als de eerste.
Toen ik bij de assistente van de internist zat om alle afspraken te maken voor de onderzoeken en de chemokeur begon het langzaam tot me door te dringen wat er aan de hand was en de eerste tranen kwamen toen ook . Dit had ik niet verwacht en steeds meer ging ik het beseffen dat ik weer van voor af aan moet gaan beginnen.

Gistermiddag nadat ik even was gaan liggen om te rusten kwam de oude Joke weer naar boven en vanmorgen had ik zo iets van 'het is nog geen dinsdag' dus nu nog even genieten van de dingen die ik kan doen.
Bij ons op het dorp waren een paar Shanty-koren en ben daar heerlijk naar toe geweest en heb geweldig genoten en meegezongen, even nergens aan denken en je weer hellemaal goed voelen ook al is het maar voor een paar uurtjes, dat heb ik toch maar weer gehad vandaag.
En als ik dinsdag weer in het ziekenhuis lig dan denk ik daar aan terug hoe fijn  het was en dat ik dat nog eens wil meemaken dat moet me kracht gaan geven om weer door deze moeilijke tijd door te komen. Ook alle lieve mensen die me weer steunen en aan me denken zullen me ook weer kracht geven om hier weer boven op te komen.

De komende tijd zal moeilijk worden maar ik heb vertrouwen dat het mij gaat lukken.


 
Donderdag 30 september 2010

Moest ik voor de uitslag naar de internist en ik was dit keer best wel zenuwachtig want had ik in de loop van de week last van mijn rechterzij, af en toe steken, maar ik dacht dat dat kwam omdat ik best weer was aangekomen en dat mijn kleren te strak zaten.
Dus wij, mijn man en ik, donderdag naar het ziekenhuis! Eenmaal bij de internist binnen kregen we geen goed bericht te horen. Namelijk de tumor waardes waren erg gestegen. Hier was ik erg van geschrokken en in eerste instantie bleef ik er erg nuchter onder en kon ik met de internist het plan van behandeling door nemen van wat er nu moest gaan gebeuren.

Ik moest direct worden onderzocht en de dinsdag daarop met een nieuwe chemokuur  gaan starten. Ik werd om 10 uur op de afdeling verwacht en moest daar een nachtje blijven om te kijken of dat ik goed op de behandeling reageerde en dan mocht woensdagmorgen weer naar huis. Op 14 oktober kreeg ik een lever onderzoek en op 18 oktober een bo scan daarna mocht ik op 25 oktober weer bij de internist voor de uitslag van deze onderzoeken. Als dan alles goed zag dan kreeg ik op 26 oktober mijn tweede chemokuur. Deze kuur is van een hele andere samenstelling en kan daar veel bijwerking van hebben en ook zou het kunnen dat ik er erg moe van ging worden, ook zou ik weer mijn haar verliezen, dus heb ik mijn pruik al weer tevoorschijn gehaald en bij de kapper een opfris beurt laten geven voor als ik hem nodig mocht hebben.
Vandaag ben ik weer een beetje op geknapt, ik heb twee zware dagen gehad nadat ik de uitslag had gehoord en ik hoop dat deze chemokuur net zo goed zijn werk gaat doen als de eerste.

Toen ik bij de assistente van de internist zat om alle afspraken te maken voor de onderzoeken en de chemokuur, begon het langzaam tot me door te dringen wat er aan de hand was en de eerste tranen kwamen toen ook . Dit had ik niet verwacht en steeds meer ging ik het beseffen dat ik weer van voor af aan moest gaan beginnen.
Gistermiddag nadat ik even was gaan liggen om te rusten kwam de oude Joke weer naar boven en vanmorgen had ik zo iets van 'het is nog geen dinsdag' dus nu nog even genieten van de dingen die ik kan doen.
Bij ons op het dorp waren een paar Shantykoren en ben daar naar toe geweest en heb geweldig meegezonde en heb er erg van genoten, het goede gevoel was weer terug. Even nergens aan denken en genieten, dat heb ik toch maar weer gehad vandaag.
En als ik dinsdag weer in het ziekenhuis lig dan denk ik daar aan terug hoe fijn  het was en dat ik dat nog eens wil meemaken, dat moet mij kracht gaan geven om weer door deze moeilijke tijd door te komen. Ook alle lieve mensen die mij weer steunen en aan me denken zullen mij ook weer kracht geven om hier weer boven op te komen.

De komende tijd zal het moeilijk worden maar ik heb er vertrouwen in dat het me gaat lukken.



 
Dinsdag 5 Oktober 2010


Hier even een berichtje van mij hoe de afgelopen tijd is geweest, na mijn eerste chemo heb ik het niet erg best gehad ik was erg emotioneel. Ik heb veel gehuild en was ook heel boos, dat kwam tot uiting in mijn dromen- hier sloeg ik  alles en iedereen in elkaar-  en dat is iets dat ik helemaal niet ken van mijzelf en was daar dan ook heel verbaast over. Ook moesten er nog een aantal onderzoeken gebeuren waar ik tegenop zag.  Hety duurde ook allemaal wat te lang, voor mijn gevoel, dat de uitslagen binnen waren. Ook bij de botscan waren er meer foto's gemaakt dan de vorige keer en dat verontrustte mij ook heel erg.
Mijn haar begon ook al weer flink uit te vallen en net dat ik blij was dat ik weer gewoon mijn haar had! In de derde week werd het te erg en moest het er al weer helemaal af en nu heb ik mijn pruik weer op en heb er nu vrede mee. Ook viel het me op dat ik nu niet zo veel problemen heb om me zelf te zien zonder haar, iets wat de eerste keer heel erg vond en ik zeker een half jaar nodig had om daar aan te wennen. Ook heb ik bij deze chemo dat ik nog steeds heel erg emotioneel ben en nu ook vaak het gemis van mijn moeder naar boven komt. Ik kan dan heel intens verdrietig  zijn dat ze er niet meer is. Ik denk dat het kind in mij, ook al ben ik 58, toch terug verlangt naar vroeger toen ik als kind ziek was en mijn moeder er voor mij was en er in feite niets kon gebeuren, het kwam altijd wel goed.
Ook weer iets wat mij heel erg verbaast hoe iemand kan gaan reageren als je een chemo kuur ondergaat.
Ik ben nu wel een beetje lam geslagen ik doe niet zo veel op het ogenblik, ik k kan me niet toe zetten om kaartjes te maken of een boek te lezen, dus ik laat het maar zo even voor wat het is, het komt vanzelf wel weer denk ik, ik ga wel lekker naar buiten, samen met mijn vriendin, een stukje wandelen.
Afgelopen maandag dan eindelijk naar de internist en gelukkig viel de uitslag mee er was alleen op mijn linkerrib een plekje bijgekomen maar op mijn hoofd gelukkig niet - daar hadden ze namelijk ook extra foto's van genomen. Het bloed was goed dus ik mocht de andere dag weer aan de chemo.

Ik voel me, nu ik weet wat de uitslag is, weer veel beter en tot nu toe gaat het beter dan de vorige keer, ik heb ook niet zo veel pijn deze keer .
Over drie weken, op 15 november hoor ik of de internist het goed vind dat ik de volgende chemo kan krijgen want dit wordt per keer bekeken of het kan. Het hangt van veel zaken af  of het lichaam het aan kan, maar zoals ik me nu voel denk ik dat het wel zal gaan.

Afgelopen zondag hadden we feest, onze kleinzoons werden namelijk 21 jaar en ik kon er gelukkig bij zijn. Dat was heel fijn en ik heb er erg van genoten, ja ik was naderhand wel heel erg moe, maar ik had het er graag voor over dat ik dat toch maarweer  mag maken!!!
Ik zit nu in mijn goede week en ben gisteren weer naar het inloophuis 'de Boei' geweest, daar hadden ze voor ons een verwendag georganiseerd  en daar waren mensen die ons een gezichtbehandeling gaven, of je kon je lekker laten masseren. Ook je handen werden lekker met crème behandeld of je voeten kon je laten doen. Er was eerst koffie met gebak en tussen de middag een heerlijk uitgebreide broodmaaltijd.
Het is ontzettend fijn dat er zoveel lieve mensen zijn die dit soort dingen voor ons belangeloos doen.
Ik wil dan ook alle mensen die dit soort dingen doen heel hartelijk bedanken voor hun lieve inzet en warmte.
Nu ik nog in mijn goede week zit wil ik zondag mijn zus samen naar de film kan en kijk er dan ook erg naar uit omdat met haar te doen. Maandag moet ik weer voor controle komen in het ziekenhuis en als het goed is dan ga ik dinsdag weer aan de chemo.


 
Woensdag 17 november 2010

Ha die Jac,

Ik voel me erg goed en sterk op het ogenblik en ik ga dit vast houden.
Heb weer een stukje geschreven van de laatste 3 dagen hoe ik het tot nu heb ervaren, ik ga nu zo lekker even naar buiten even een frisse neus halen .
Ik wens je een hele mooie dag en heel veel lieve groetjes .
Joke

Maandag was ik bij de internist en hij was erg tevreden  hoe mijn bloed er uit zag, namelijk mijn witte bloedlichaampjes waren in de laatste ½ jaar niet zo hoog geweest namelijk 9,2 en de rode bloedplaatjes waren ook goed. Nu gebruik ik wel iedere dag een glas brandnetel thee, dat heeft een goed uitwerking op het bloed en daar ga ik lekker mee door.  Het is goed te drinken voor mij en een bevestiging dat het goed heeft geholpen; ook drink ik kamillethee, dat is ook goed voor het lichaam, daar doe ik wel een beetje honig in want dat vind ik lekker.
Mijn gewicht neemt toe en ik ben nog nooit zo zwaar geweest. Ik heb ook eigenlijk de hele dag door trek en daar moet ik toch iets minder aan toe geven, ook moest ik de internist vertellen wat voor klachten ik had van deze kuur, iets wat ik moeilijk vind om te zeggen omdat ik dan denk dat ik dan niet meer door kan gaan met de chemo, maar heb het toch gedaan want als er naderhand iets gebeurd dan kan de internist er ook niets aan doen .
Dus toch maar alles eerlijk verteld, ik moet alleen mij voeten in de gaten houden (dat dit gevoel niet te erg wordt). Ik heb namelijk het gevoel dat ik op vergeten sokken loop als ik mijn schoen aan heb en ook als ik op blote voeten loop.  Moeilijke omschrijving hé,  maar  zo kan ik dit gevoel het beste omschrijven.
Vandaag, een dag na de kuur voel ik me heerlijk en ga zo even lekker naar buiten is het wel koud maar daar kan je je op kleden, niet waar? Ik denk dat het morgen ook wel mee gaat vallen, ik voel me geestelijk heel sterk en dat is toch waar het om gaat .
Op 1 december moet ik weer een lever echo laten maken en op 6 december , als ik terug bij de internist mag komen,  heeft hij de uitslag, ook na de 1e  kuur heeft hij een leveronderzoek laten doen en dan nu na de 3e kuur dan kan hij zien of het zijn werk heeft gedaan-  iets waar ik zeker van uit ga dat, dat zo is!! En dan staat er op 7 december mijn volgende kuur gepland .

 
Woensdag 8 december 2010

De laatste weken heb ik het best wel moeilijk gehad was heel benieuwd wat er uit het onderzoek zou komen. Ben nog steeds een beetje lam geslagen maar er komt nu wel weer verbetering in krijg weer wat meer zin om dingen te gaan doen, ook door dat ik het de laatste weken erg benauwd heb gehad heb je ook niet veel energie om dingen te doen. En het weer van de laatste dagen deden er ook geen goed aan ik kon hierdoor niet naar buiten omdat ik  niet het risico wilde lopen dat ik zou vallen en iets zou breken daar moet ik heel voorzichtig mee zijn vandaar dat ik ook niet meer mag fietsen voor het geval dat ik door onverziende omstandigheden zou kunnen vallen.
Heb veel gelezen dat vind ik gelukkig erg fijn om te doen, mijn dochter die een poosje bij ons in huis is geweest, door omstandigheden, en nu weer een eigen plekje heeft,  is de laatste tijd ook veel samen met mijn man in haar huis bezig geweest waardoor ik ook veel alleen ben geweest. Vond het ook erg dat ik niets voor haar heb kunnen doen maar dat begreep ze natuurlijk ook wel en vond dat helemaal niet erg, maar voor mezelf vond ik dat niet fijn, je wil haar toch helpen - niet waar - maar ik moest nu eerst voor mezelf zorgen en dat heb ik dan ook maar gedaan.
Haar verhalen over haar huis waren heel leuk om te horen en ben wel regelmatig even gaan kijken hoe ze op schoten natuurlijk. Nu is ze zover dat ze van de week helemaal in haar flatje gaat wonen
Hier even een berichtje hoe het van de week is gegaan.
Ben maandag bij de internist geweest en de kuur slaat goed aan maar door dat ik te veel bijwerkingen heb, is besloten om de chemo kuur iets te minderen, in plaatst van de 100% heb ik gisteren nu 75% van de hoeveelheid  gekregen,  in de hoop dat de bij werkingen nu niet zo erg worden of nog erger wordt want anders moet ik stoppen met de kuur! Het is even af wachten hoe deze drie weken nu verder gaan.
Ik heb veel last van mijn voeten en nu ook van mijn handen, vooral mijn vingertoppen, daar heb ik haast geen gevoel in en mijn fijne motoriek heb ik haast niet meer,  dus oorbellen indoen en knopjes vast maken e.d. Deze  dingen gaan lastig en als het nog erger wordt dan kan het niet meer herstellen. Ook ben ik voordurend neusverkouden waardoor ik het weer benauwd krijg en in mijn benen heb ik bij het lopen een zwaar gevoel, al met al valt deze chemokuur me erg tegen. Dus ik hoop met deze iets mindere hoeveelheid dat het beter gaat. Ik zou het heel erg vinden als ik door de bijwerkingen zou moeten stoppen terwijl hij het wel goed voor de tumoren.
Na de feestdagen, op 27 december, moet ik weer terug naar de internist en dan bekijken we of we zo door kunnen gaan en dat ik inderdaad minder last heb van de bijwerkingen. Als dat zo is dan heb ik op de 28e weer een kuur. En laat ik eerlijk zijn: ik ga er wel van uit dat het inderdaad zo is!

 
ASMI-Ik Ben is een onderdeel van Applaudite BV



Over ons
We communicate via internet more and more now-a-days.
So we would like to thank Applaudite for helping us with our online identity.
If you have any concerns please read our disclaimer, or contact us.
Contact  |  Colofon  |  E-mail |  © 2012 Asmi-Ikben  |  DisclaimerHelp
Maandag 27 december 2010

De laatste drie weken zijn niet echt fijn geweest ondanks dat ik een mindere hoeveelheid van de chemo heb gehad zijn de bijwerkingen toch nog verergerd, zoals het vocht dat ik ga vasthouden: dus dikke handen en voeten, ook  kreeg ik meer last van mijn ogen doordat ze steeds maar gingen tranen, wat ook niet fijn was, het leek net of dat  ik de hele dag liep te huilen en buiten was het ook lastig met lopen, ik kon het vaak niet goed zien. Ik voelde dat ik ook steeds meer in de put ging zitten en mijn handen gingen qua gevoel ook achter ui. Ik was niet meer blij en dat verontruste me en ik ging er over lopen denken om er even maar te gaan stoppen met de chemo's,  wat toch een moeilijk beslissing is om te nemen en had voor mezelf besloten dat als de tumorwaarden na deze kuur waren gedaald en de internist is het er mee eens is, ik voorlopig ga stoppen en dan maar kijken wat er van komt. De Kerstdagen waren dan ook best wel moeilijk want ik moest de 27e naar de internist toe. 
Ik ben vandaag bij de internist geweest en we hebben besloten dat ik even met de chemokuur ga stoppen, de bijwerkingen zijn te heftig, ook was ik de laatste maanden  erg pessimistisch, iets wat ik heel erg vond want dat ben ik nooit geweest en wil ik ook niet zijn. Ook de andere bijwerkingen waren heel erg geworden zoals het vocht dat ik nu vasthoud en die dikke handen en voeten en mijn ogen die steeds maar weer tranen, wat toch lastig is met kijken.

Dus toen de internist voorstelde om even een pauze in te lassen was ik daar gelijk mee eens alhoewel de chemo voor de tumoren wel goed zijn werk heeft gedaan, want de tumorwaarden waren van 670 naar 196 gegaan. Jammer van de bijwerkingen!
Maar ik voel zelf dat het een goede beslissing is en ik hoop dat ik niet meer zo depressief zal zijn. De hormoontablet die ik nu heb is een andere dan die ik in Maart heb gekregen en hoop dat ik hier goed op ga reageren en mag nu zes weken weg blijven.
Ik heb wel als voorwaarde gesteld dat er nu niet meer zo veel tijd tussen mag zitten voor dat ze m'n bloed weer gaan nakijken, maar zes weken is een redelijke termijn. Als de bijwerkingen nu wat af gaan nemen zodat ik het ook niet meer zo benauwd heb, dan gaat het van zelf ook beter met mij. Ik hoop van die vervelende moeheid af te komen.
Toen ik het ziekenhuis uit liep wist ik dat het goed was en nu na twee dagen voel ik me echt opgelucht dat ik de goed beslissing heb genomen en ik voel me al wat beter en heb veel vertrouwen in deze hormoontablet die ik nu van de internist heb gekregen. Of dat het echt helpt, weet ik pas op 8 februari.
Maar nu ga ik me daar niet druk over maken, ik heb al wat dingen waar ik naar kan uitkijken.


 
Share |
Dinsdag 8 februari 2011

Vandaag naar het ziekenhuis geweest voor controle, afgelopen vrijdag heb ik bloed laten prikken, altijd weer spannend.
Ook heb ik de laatste tijden erg veel last van mijn maag gehad en liep daar de laatste dagen over na te denken of dat ik dat tegen de dokter zou zeggen, ik was namelijk bang dat er een maagonderzoek zou komen, iets waar ik heel bang voor ben, en het hele weekend heb ik lopen denken of ik dit nu wel of niet moet zeggen. Ook was ik bang dat er eventueel iets erger zou zijn met mijn maag.
Uiteindelijk heb ik besloten om het toch maar te zeggen en te vragen of dat er geen medicijnen voor was.

Ook deze keer was mijn ‘eigen’ internist niet aanwezig en moest ik naar de vervangster, waar ik ook niet erg blij mee was, maar ja ook de specialisten hebben recht op vakantie niet waar, ze hebben toch al zo’n zwaar beroep.
Dus vanmorgen op naar het ziekenhuis en om half 11 waren we aan de beurt. De tumorwaardes waren iets gestegen van 197 naar 207 dus niet echt verontrustend, dus mag ik gewoon door gaan met de tabletten omdat het even duurt voor dat ze echt goed hun werk kunnen doen en over twee maanden mag ik terugkomen.
Zelf vind ik twee maanden wel erg lang maar volgens de dokter heeft het geen zin om eerder terug te komen en ik vertrouw er maar op dat zij het wel goed in kan schatten.
Na overleg met haar over mijn maag, heb ik een medicijn gekregen die ik een half uur voordat ik ga eten, moet innemen zodat het een beschermlaagje in mijn maag aanbrengt. Hierdoor zou ik minder last hebben van maagpijn,. Dus toen ik naar huis ging heb ik deze direct opgehaald bij de apotheker en ik moet zeggen, na een dag gebruik te hebben gemaakt, ik merk nu al verschil wat de pijn aangaat.

De bijwerkingen van de chemo zijn een stuk minder geworden en ik voel me heel goed en ben nog steeds blij met mijn beslissing om daar even mee te stoppen, alleen heb ik nu weer veel last van opvliegers!!! Vooral s’ nachts maar daar is niets aan te doen, dus dan maar weer rustig afwachten tot die weer over is, maar het is in ieder geval beter dan de bijwerkingen van de chemo.
I
k heb de laatste weken goed door gebracht en heb ook weer drie D-kaartjes gemaakt. Op de club heb ik een tas van Quilt gemaakt, maar kaartjes maken vind ik toch wel leuker dan om een wandkleed van quilt te maken. Ook lees ik veel en zo iedere dag iets en doe ik wat in het  huishouden en dan is zo’n dag alweer zo voorbij. Nu ik twee maanden weg mag blijven van het ziekenhuis, denk ik om iets leuks met mijn zus te gaan doen en ga met haar kijken waar we een weekend heen kunnen gaan.
Het weer is heerlijk op het ogenblik en heb lekker gewandeld en ik voel me erg opgelucht met de goede uitslag, het is best wel spannend om naar het ziekenhuis te gaan voor de uitslag van het bloed…...

 
Woensdag 16 maart 2011

Het is een mooie dag vandaag de zon schijnt en ik ben naar het dorp geweest en heb een paar spulletjes gekocht voor kaartjes te maken, nu ga ik ze met borduurzijde bewerken.
Dinsdag op de club in Zwartewaal was iemand die ons hielp en zelf voorbeelden had mee genomen om kaartjes te maken, daar heb ik geleerd om met borduurzijde te werken ik snapte niet hoe ze dat deden maar nu heb ik het door; vrij eenvoudig dus, nu zelf aan de slag.

Van de week had ik niet zo'n beste week zat een beetje in de put, voor mijn gevoel had ik geen uitdagingen meer in het leven maar toen belde dinsdagmorgen een vriend mij op en na een goed gesprek knapte ik toen weer op! Het was een geschenk dat hij mij belde.
Ook heb ik met mijn zus afgesproken dat we in maart naar de film gaan en zo ga ik nog meer dingen afspreken zodat ik toch dingen heb om naar uit te kijken.
Zo denken mijn zus en ik er over om een weekend naar een klooster te gaan om verdieping te krijgen en even tot me zelf te komen.
Lijkt me heerlijk even niets aan je hoofd en geen telefoon, tv, radio ed. Als mijn zus dit weekend komt gaan we daar eens over hebben wanneer we gaan.

Heb de laatste weken erge pijn in mijn maag gehad en ik was daar erg bang van geworden en ik wilde al naar het ziekenhuis gaan om het na te laten kijken. Ik zag er wel erg tegen op maar de pijn werd steeds erger en toen bedacht ik mij dat ik nog een paar dingen kon uitproberen vooreer ik naar het ziekenhuis toe zou gaan.

Verledenjaar had ik ook zo'n pijn in mijn maag en toen heb ik maag onderzoek gehad en daar uit bleek dat ik een maag schimmelinfectie had en ook in mijn slokdarm. Ik heb toen een medicijn gehad en dat hete Daktarin dat heb ik aan de huisarts gevraagd en die heeft het me gegeven en nu na een week is de pijn over. Gelukkig!!!! Ik voel me hierdoor ook gelijk weer beter.

Ben ook hele maal weg van de kaartjes die ik nu maak, het is zo leuk werk om te doen heel erg fijn.

Heerlijk met mijn zus naar de film geweest, heel gezellig hoor en as. zaterdag ga ik met een kennis naar een concert in Heenvliet. Daar kijk ik ook naar uit. Verder voel ik mij goed en doe een hoop dingen op een dag en als de zon schijnt dan is het helemaal mijn dag! We gaan gelukkig een mooie tijd tegemoet!!

 
 
Maandag 2 mei 2011

Beste mensen,

Joke is voorlopig niet meer achter haar computer te vinden, dus zal ik jullie voortaan van het laatste nieuws op de hoogte brengen.

Joke heeft al een aantal dagen last van misselijkheid en is duizelig. De laatste drie dagen is het zodanig verergerd dat zij niet zelfstandig meer in huis kan lopen. Wanneer ik haar ondersteun kunnen we nog wel even een stukje de kamer rond. Ze is dan ook erg gauw moe.

Op 27 april heeft Joke bloedonderzoek gehad en de 28ste de MRI-scan van haar hoofd. De dag erna zijn we bij de internist geweest voor de uitslag en die was niet goed.

Er zijn vijf tumoren in het hoofd gevonden. Deze drukken op de kleine hersenen waar het evenwicht e.d. geregeld wordt.
Het gevolg hiervan is dat de tumoren bestraald moeten worden.
De internist gaat een afspraak met Daniël den Hoed kliniek maken en wij verwachten maandag te horen wanneer zij daar naar toe  moet.
Uiteraard hopen wij dat de bestraling deze week nog gaat gebeuren.
De internist heeft ons verteld dat hij verwacht dat er vijf behandelingen nodig zijn en dat daarna het evenwicht wellicht  weer terug kan komen.
Mocht er weer nieuwe en hopelijk betere berichten zijn, laat ik dit weer weten.

Allemaal de hartelijke groetjes van Joke en van mij.

Jan

Zaterdag 7 mei 2011

Beste mensen,

Er zijn nieuwe maar helaas geen betere berichten te melden over Joke.

Één week zijn we verder en Joke is alleen maar verder achteruit gegaan.
Zij kon alleen nog maar heel stil in haar stoel zitten met haar ogen dicht en was constant misselijk. Wanneer ze wat moest zeggen of haar hoofd bewoog werd de misselijkheid alleen maar erger. Zij moest dus regelmatig overgeven. Ook het lopen ging haast niet meer.

Vrijdagochtend was de situatie zodanig verergerd dat Joke is opgenomen in het Ruwaard van Putten ziekenhuis op de afdeling neurologie.
Zij kon niets meer binnenhouden dus geen voeding, medicijnen of water.
Eenmaal in het ziekenhuis zijn er een aantal onderzoeken geweest en is er ook een CT-scan gemaakt. Dit om te zien of ook de hersenstam is aangetast. Dit is gelukkig niet het geval.
Joke heeft via het infuus medicijnen gekregen tegen de misselijkheid en om de druk in het hoofd te verlagen.
Toen ik vanmorgen belde hoe zij de nacht was doorgekomen, vertelde de verpleegkundige dat ze 's nachts toch had overgegeven en dat zij weer andere (dus zwaardere) medicijnen heeft gekregen.

Joke wordt a.s. maandag naar het Erasmus MC gebracht voor de eerste behandeling. Uiteraard ga ik dan met haar mee.
Laten we met z'n allen hopen dat het voor haar verlichting zal geven.

Joke ligt dus in het:          Ruwaard van Puttenziekenhuis
                                            Afdeling H, kamer 256
                                            Ruwaard  van Puttenweg 500
                                            3201 GZ  Spijkenisse
Ik hoop echt dat ik bij de volgende mail, een beter bericht kan geven.
Joke en ik zijn blij met alle lieve en fijne reacties die jullie ons sturen, waarvoor onze hartelijke dank.
Iedereen de hartelijke groeten van Joke en van mij.

Jan