Klik hier voor het filmpje "The Interview With God '

'Het ademloos beluisteren en gedetailleerd beschrijven van mensen, waar ieder aan voorbij loopt, is een gave, weinigen gegeven, door n ten volle benut.'
(Godfried Bomans - 5 okt 1963)
Door aan het universum te vragen wat je wil, heb je de kans om duidelijkheid te krijgen over wat je wil. Zodra het voor jou duidelijk is, heb je gevraagd.
ASMI-Ik Ben is een onderdeel van Applaudite BV



Over ons
We communicate via internet more and more now-a-days.
So we would like to thank Applaudite for helping us with our online identity.
If you have any concerns please read our disclaimer, or contact us.
Woordliefde

Jan heeft een passie voor schrijven. Na vijfentwintig studieboeken voor het hoger economisch onderwijs heeft hij zijn vizier verlegd naar andere onderwerpen. Zo onstaat schrijfaandacht voor warmte, gevoel, beleving en liefde.
Behalve de teksten voor "hartenkreten" heeft Jan ook op zijn eigen site "WOORDLIEFDE" zijn belevenissen en gevoelens een extra uitdaging gegeven.
We nodigen je graag uit om eens een kijkje op zijn "WOORDLIEFDE" site te nemen.


Contact  |  Colofon  |  E-mail |  2017 Asmi-Ikben  |  DisclaimerHelp
Klik op de foto voor de vergroting
HERINNERING

Het is vandaag tien jaar,
dat zij hier niet meer is,
een eenzaam, tweede lustrum,
zonder franje en feest.
Mis haar nog elke dag,
huis dat leeg blijft voelen,
tafel met onbezette stoel,
bed voor de helft beslapen.
Steek een witte kaars aan,
doe dat trouw elke avond,
als een lichtje voor haar
en gedachten voor mij.
Zo vertelt mijn vriend,
die zonder zijn dierbaar lief
het leven anders deelt
met veel rijke herinneringen.
Hij begrijpt het niet,
dat ineens zijn liefste,
zo vol nog in het leven,
door een auto is weggeplukt.
Hij bemint haar eeuwig,
zijn liefde is onbegrensd,
voor haar nu veilig boven,
waar ze maatjes is met God.

Jan van Wijk
MET PASEN EEN JAAR


Het is weer Pasen, een heel bijzondere tijd
voor vele gelovigen en anders denkenden,
maar ook voor mij en mijn gedachten,
nu nog steeds zo opvallend sterk aan jou.

Een jaar geleden verlaat je mij met Pasen
het komt toch niet geheel onverwacht,
we vrijen voelbaar minder, kussen niet
spreken elkaar met steeds minder woorden.

Op zondagmorgen, eerste paasdag,
vroeg in de morgen vertrek je heel stil
in de druilerige, lange, eenzame straat,
geen ei achterlatend, een brief onvindbaar.

Pak jouw foto, zie mooie, stralende ogen,
die mij zo vaak intens hebben vervoerd
tot in hogere sferen met zoveel genot,
jij schoonheid, gaat in gedachten voorbij.

Jan van wijk, 5 april 2012

GEDACHTE AAN TOEN


Ze vraagt mijn nummer,
wat later belt ze inderdaad,
we spreken af elkaar te zien,
gaan op een avond uit eten,
praten veel, vrijwel stoploos
en ogen hebben lang contact.

Ze blijft voor het eerst slapen,
zie haar betoverende lingerie,
die doet ze heel traag uit,
wat spannend en opwindend,
we bewonderen elkaar intens
en vrijen urenlang vol passie.

Ze heeft een indringende blik,
die zet mij keer op keer in brand,
met een opzwepend gesprek,
gevolgd door spetterende seks,
als hevige weerlichtontlading
in bed, op tafel of in de tuin.

Ze komt gelukkig vaak en graag,
tel steeds de uren af haar te zien,
alles trilt dan in mij zo onstuimig,
lippen smachten en hart bonst,
handen strelen haar lichaam,
ze is een vrouw, waarvan ik hou.

Ze wordt onverwacht ernstig ziek,
takelt opvallend en veel te snel af,
haar mooie reis loopt noodlottig af,
nu komt ze niet meer naar mij,
lig alleen in bed vol gedachten,
heb lang een foto vast en huil.

Jan van Wijk 4 mei 2012
MAMA

Je vervult al zoveel jaren mijn hart,
eerst ontsteek je het liefdesvuur in mij,
zo voedt jij mij integer, langdurig op,
vol toewijding en verantwoordelijkheid,
je stuurt, beloont, corrigeert en straft,
kijkt bij vlagen indringend streng,
je lacht wat, maar zingt veel meer
en dat gaat zo door, jaren achtereen.

Later ontstaat een donkere hemel,
de wind steekt plotseling fel op,
de donder gaat ongekend heftig te keer,
de bliksem flitst herhaaldelijk snel,
je kijkt me aan, langdurig doe je dat,
dan zie ik  je ogen niet meer bewegen,
langzaam voel je steeds kouder aan,
geef je een kus, herinnering resteert.

Jan van Wijk
MIS JE

Je treurt om het grote verlies
van haar, jouw lieve dierbare,
waarmee jij bijna 'n halve eeuw
een lief, duurzaam stel vormt.

Maanden ben je onzichtbaar,
sluit je op, zondert je steeds af,
gebruikt nauwelijks nog woorden,
verbruikt alsmaar ontelbare tranen.

Eindelijk een gesprek met jou,
het verleden blijft bij je actueel,
je klampt je stevig aan haar vast
en zegt zacht: Liefje, ik mis je!

Jan van Wijk
STEM

Eindelijk zegt mijn verstand,
breng eens wat klaarheid,
verdrijf de gedachte die bant
het zeggen van waarheid.

Voel het zeker niet een plicht,
ben nu toch wel meer bereid
om jou te zeggen, dit bericht,
mijn liefdespijl van vertouwdheid.

Dan klinkt zo lief in mijn oren
een verwarmend steuntje van jou,
dank dat ik dit nu mag horen,
jouw woorden: kom uit de kou.

Geef gehoor aan jouw stem,
sta op, kom moeizaam in beweging,
laat los de belemmerende rem,
jouw stem voelt als een zegening.

Jaren terug beleef ik weer,
je bent helaas al zolang dood,
in mijn gedachten elke keer,
de vrouw voor mij in nood.

Jan van Wijk
AFSCHEID VAN VERLANGEN

Nieuwe liefde wordt ooit geboren,
maar nu voel ik mij compleet verloren,
een niet te bewonderen aangezicht,
heb ik mijzelf pijnlijk aangericht,
ga twijfelend verder met mijn leven,
dat vandaag mij morgen gaat geven?

Op is helaas het schaarse brood,
nu gaat onze liefde voorgoed dood,
niets is wat jou nog aan mij bindt,
nu jij onverwacht een ander vindt,
liefde die voor mij op afstand staat,
voelt als een onherroepelijk te laat.

Neem afscheid van mijn verlangen,
voel me anders veel te lang gevangen,
jij leeft in een niet te volgen snelle tijd,
waardoor jij alles met mij bewust mijdt,
je gelooft overtuigend in eigen kracht
en hebt toch over mij zoveel macht.

Jan van Wijk
NACHT

Tijdens mijn donkere dalen in de nacht,
hoor ik woorden met zoveel impact,
zij lijken uit een verdwenen leven,
dat voortdurend in het verleden spreekt.

Ik voel intens, dat jouw hart zich lucht,
immers jij bent weer in mijn gedachten,
zo beleef ik de kern van mijn liefde,
die steeds als een eeuwigheid inslaat.

Deze koude nacht hoor ik jouw stem,
jij, die ik onverwacht ooit heb verloren,
terwijl opnieuw mijn tijd zo hevig lijdt
en ervaar, dat ik nog niet ben bevrijd.

Jan van Wijk
KOUDE GROND

Vreugdevol in het leven staan,
dat klinkt eenvoudig om te doen,
vereist denken over geluk en gedrag,
het is dan weer geluk doorvoelen.
Echter, dat lukt me nu echt niet,
sta genageld aan de koude grond,
heb geen kracht vooruit te komen,
met gedachten aan wat is geweest.
Sinds jij bent weggerukt uit 't leven,
is mijn leven zo anders en doodstil,
mijn dagen zijn gevuld met gedachten,
vooral als ik weer naar de hemel kijk.

Jan van Wijk
ONDERWEG

Voortdurend ben ik onderweg,
na een lange reis met veel pech,
ga van vandaag naar morgen
met dromen vol passie en zorgen
en af en toe nog een beetje zon
bij gedachten waar het begon,
vervolgens storm en harde regen,
het zit dan tegen op vele wegen.
Zie het leven als een lange reis,
tot ik hem ontmoet met de zeis,
dan rust ik na de hoop en de zegen
om voorgoed nooit meer te bewegen.
Ben nu bang om verder te verdwalen,
kan de koers niet meer zelf bepalen,
na jouw vertrek zit ik op dood spoor
en het is alleen in dromen dat ik je hoor,
voel dat helaas mijn dagen zijn geteld,
nu jij na jouw afscheid zelfs niet meer belt.

Jan van Wijk
ZICHTBAAR

Wie ben jij toch?
Inzicht mis ik.
Blijf ik verblind?
Genees ik ooit?
Vaag zie ik mijn weg.
Word ik ooit goed ziende?

Er ontstaat een ander contact met jou.
Hoor jouw stem van wat minder ver.
Nu ik je beter hoor, zie ik je duidelijker.
Voel me dichter bij jou.
Ik word door een onzichtbare hand meegenomen
Ben op een weg die beter begaanbaar is.
Het gaat bij jou om meer als even contact.

Ik voel me een beter mens worden.
De moeite waard ben.
Mijn leven krijgt meer richting.
Voel de toekomst wenken.
Wat een uitzicht!
Jij wordt nog meer zichtbaar.
Echter, ik kom in de mist.
Jij verdwijnt.
Zie ik je ooit helemaal?

Jan van Wijk
HEMELWAARTS

Ik wacht ook deze naakte nacht
op jouw licht, dat nu mag komen.
Ik ben op jou, mijn held, gesteld
en wacht op de dag van ontmoeting,
jou weer te zien, te kussen, te voelen.
Dat is mijn grote, ultieme droom
sinds jij hemelwaarts bent gegaan.
Aan jou denk ik, lieveling, elke nacht,
zie jouw gezicht vol schitterende pracht,
ongetwijfeld ben jij in het hemelrijk
en ik kijk naar boven vanaf dit aardrijk.
Rijk voel ik mij enkel met gedachten,
passionele herinneringen koester ik,
die zijn mijn emotievolle rijkdom
voor nu en tot ver in de eeuwigheid.
Verlang naar de dag dat jij mij thuisbrengt
dat is mijn droom aan jou, mijn wonder.
Verdrietig zaai ik geloof op uitzicht,
mag ik ooit met jou vreugde oogsten
en jou als mijn reddende engel zien?


Jan van Wijk
DUISTERNIS

Duisternis dekt de aarde
nu jij heel ver weg voelt
en mijn verlangen naar jou
met de nacht meer groeit.

Als ik in de zwarte nacht
voortdurend aan je denk,
zie ik vaag een lichtpuntje,
dat onbereikbaar flikkert.

Jij hebt een leegte gebracht,
wordt die ooit nog gevuld,
ga jij ooit nog terugkomen,
of is het afscheid definitief?

Zie mezelf in de naakte nacht,
maan is weg, wolken overheersen,
ik huil in de onophoudelijke regen,
waar kom ik jou nog tegen?

Wandel door straten en lanen,
laat paden en wegen achter,
zo ben ik op zoek naar jou,
wellicht dat ik je ooit vind.

Jan van Wijk, 3 januari 2013

NAASTENLIEFDE IS LIEFDE VOOR DE MENS


Je zult jouw naaste liefhebben als jezelf (Lev. 19:18)

Al sprak ik de talen van alle mensen en die van de engelen had ik de liefde niet, ik zou niet meer zijn dan een dreunende gong of een schelle cimbaal.

Afgelopen vrijdag 18 januari was Jan te gast in Hospice de Markies in Bergen op Zoom. Hij overhandigde daar een checque waarop de opbrengst stond van de verkoop van zijn boek 'Bergs Gevoel.

Hospice De Markies is ondergebracht in een gewoon huis, in een gewone straat in Bergen op Zoom.
Een vast team van verpleegkundigen is 24 uur per dag aanwezig. Ieder van hen heeft een speciale training gevolgd in palliatieve zorgverlening. De verpleegkundigen worden ondersteund door vele vrijwilligers. Zij nemen in Hospice De Markies een zeer belangrijke plaats in en worden op veel verschillende functies ingezet, naargelang de eigen voorkeur, ervaring en mogelijkheden.


ONBEWUST GESCHRIJF

Inspiratie is m'n productief onbewuste,
dat mijn bewustzijn me niet geeft,
m'n teksten zijn onverwachte verschijningen;
schrijf ik zo neer, komen ongevraagd binnen
in een niets ontziend, moordend tempo.
Het gaat vanzelf, is onverklaarbaar,
hoef er bijna niets voor te doen
enkel opschrijven wat ik voel.
Schrijven is voor mij als 'n rivier;
waar ik alleen op mag varen,
om te genieten van hetgeen ik voel
en aan het papier toevertrouw
voor mezelf, zeer zeker
en als jij 't wil geniet je mee
op de stroom van vele woorden,
uit m'n sterke, verrassende onbewuste,
dat niet aangeeft wanneer 't komt,
wars is van een commando,
is niet te plannen, soms te verbeteren.
Later met volle bewustzijn
nog 'n komma, woordje of punt,
dat kost meer dan vele woorden
die zonder weerga vellen vullen.
Kom pen, ga eens verder
heb het papier lief,
tot je leeg bent, woordeloos,
want eens stop je bewust.

Jan van Wijk
ZOEKEN

Mag mijn alsmaar zoekend licht
ooit op jou worden gericht,
weet jij wat duurzaam in mij leeft,
hoeveel mijn liefde voor jou heeft,
hoor jij mijn wenkend woord,
heb je mij dan echt aanhoord?

Wacht ik tot in eeuwigheid,
ben ik daartoe voorbereid,
kan ik mij nog stilhouden,
mag ik mijn liefde behouden,
ben jij de opmaat van het leven,
kan jij me jouw liefde geven?

Raakt mijn zoeken jou ooit,
heb ik je dan met liefde getooid,
komt er een oproep van mezelf,
uit de donkerte van het gewelf,
om jou te voelen en te minnen,
mag ik je eeuwig blijven beminnen?

Jan van Wijk
DROEFHEID

Ook vandaag sta ik bij je,
de ogen op jou gericht,
gedachten komen snel op,
deze blijven lang hangen,
nemen mij ineens mee
en dan zie ik weer zoveel
van toen, ver van het nu.

Ik zie je lachen en huilen,
een leven passeert in flarden
met opnieuw intens beleven,
gedachten gaan met jou mee,
dan zie ik je weer duidelijker,
kijk dwars door de grafsteen,
ben door droefheid overmand.

Jan van Wijk
LEEGHEID

Je bent plotseling weggegaan,
dat begrijpen doe ik nog niet,/
noodsignalen heb ik niet ontvangen,
hoe komt het dat ik tekortschiet?

Gesprekken veranderen niet van inhoud,
dat voelt al lang vertrouwd en goed
tijdens het vrijen is er grote passie,
waarom geef je geen afscheidsgroet?

Ik pak mijn moed traag bijeen,
voel zand door mijn vingers glippen,
de hoop waait wervelend weg,
ga jij mij ooit nog eens tippen?

Wil ik werkelijk zo verder gaan,
moet ik in leegheid dagen slijten,
wat gaat er toch van mij komen,
als ik nu eens door zou bijten ...?


Jan van Wijk
WEERZIEN

Ze is terug na enkele jaren afwezigheid,
haar ma en pa verwelkomen haar,
vallen haar lang en innig om de hals,
zij tonen oprecht vergevingsgezindheid,
eindeloos lijken sympathie en begrip,
vergiffenis is een vanzelfsprekendheid.

Ze kijkt naar haar rijtje misstappen,
vertelt haar ma en pa bewust niet alles,
ze wikt haar woorden, spreekt rustig,
ineens gaan haar gedachten wisselen,
ze denkt aan hem, hij die is vertrokken,
na heel wat brokken en helse pijnen.

Ze staat alleen, kijkt naar haar ouders,
ziet hen opvallend wankel ter been
gaat naar bed en denkt aan toen,
ook hem vergeeft ze nu echt alles,
zal hij ooit nog eens terugkomen,
is een weerzien toch geen utopie?

Jan van Wijk, 18 maart 2013


STOF


Ik bedenk me, dat ik stof ben,
ooit tot weinig stof wederkeer,
maar nu zit ik flink in zak en as,
mijn lief heeft me plots verlaten.

Geef mij een teken van leven,
een signaal van liefde van je,
komt de dag van wedervinding,
dan sta ik opnieuw voor je klaar.

Kritisch heb ik mezelf bekeken,
mijn levenswijze doorgelicht,
heb mijn tijd scherp gemarkeerd
en dagen vervliegen in de mist.

Blijf je in de toekomst hangen,
of komt het vuur voor jou en mij,
dat stof maakt van ons beiden
en verlangen in rook opgaat?

Jan van Wijk
WACHTEN

Laat mij maar roepen keer op keer,
ik hou van jou, nu en elke dag weer,
maar beschaamd is mijn vertrouwen,
laat je mij niet meer verder bouwen?

Jij wil niet verder met me praten,
je hebt me zonder bericht verlaten,
sombere duisternis overvalt mij,
maak jij nu weer een ander blij?

Ik leef in een eenzame, donkere kamer,
wacht op een grote, noodlottige hamer,
ervaar opnieuw angstige dieptepunten,
mag ik mij voor jou nog uitmunten?

Steeds hoor ik woelige woorden,
die mij ooit zoveel bekoorden,
voel en zie ik jou weer in gedachten,
laat je mij nog langer wachten?

Jan van Wijk, 28 maart 2013

GEHEIM

Ben in mezelf verzonken,
heb met niemand contact,
sta twijfelend op het punt
opnieuw snel weg te lopen.

Mijn gebroken lichaam,
vol verdriet en helse pijn,
zoekt de ultieme doorgang
naar een liefdevol leven.

Ik verbruik geen woorden,
wil niemand overtuigen,
zie de sombere realiteit,
blijft deze in het donker?

Ik verlang naar het geheim,
dat van blijvende warmte,
hoe sluit ik een verbond
met mijn onzichtbare liefde?

Wat leeft in mijn hoofd
maakt mijn hart onrustig,
wat is het ultieme geheim
om jou weer te mogen zien?

Jan van Wijk
GEWOND

Ik ben vervuld van eeuwig geduld,
en jij bemint de verrassende wind,
ik wacht lijdzaam op de nacht
en jouw nood is gruwelijk groot,
ik wil liefde borgen om te zorgen
en jij bent alleen sinds hij ging heen.

Traag tergt de dood de nood,
jij ontvlucht de zeis met een zucht,
de zin van geluk zit in de min,
doodsverbond heeft jou gewond,
jouw broos geluk is definitief stuk,
maar kies je nu voor verlies?

Het beeld van liefde is niet geheeld,
wil je voortaan een andere weg gaan,
betekent loslaten voorgoed achterlaten,
voelt een zegening als genezing,
of is frisse dauw jouw ontrouw,
roep jij mij ooit of zie je me nooit?

Jan van Wijk
KORTE ZINNEN

Steeds erg korte zinnen,
die lang tot denken leiden,
als treurige tekens van toen,
zijn nauwelijks te verstaan,
toch praat ik langer door
in stille, tedere intimiteit
om woorden te ervaren,
stort mijn huilend hart uit
en wacht op een reactie.

Voel me verbonden met jou,
maar eenzaam ga ik verder
door de doodsangst heen,
voel jouw onzichtbaarheid,
maar jij leeft in gedachten
in een wereld zonder weerklank
en ik slik mijn korte zinnen
opnieuw smekend weg,
voor hoe lang nog?

Ik doe mijn mond open,
zwijgend ontsnappen woorden,
ik zit roerloos dag na dag,
zie enkel waterig jouw beeld
in vurige vlammen opgaan,
zo verdwijn jij ook dit keer,
maar kom je morgen weer,
kan ik verder nog iets verrichten,
wat doen woorden bij jou?

Jan van Wijk, 17 mei 2013

IK GELOOF IN JOU

Ik geloof in jou,
met veel oprecht vertrouwen
en ongekend diepe eerbied
draag ik je levenslang verder,
loop blij genietend met je weg
tot achter de verre horizon.

Ik geloof in jou
met heftige herinneringen,
dagelijkse, droevige dromen
dieprakend, eenzaam gevoel,
en overtuigend, intens gebed
met stille, onbegrensde liefde.

Ik geloof in jou
ook nu je weg bent gegaan,
de aarde hebt moeten verlaten,
de reis omhoog snel maakt,
toch steeds voelbaar nabij bent
vanuit de wijde, blauwe hemel.

Jan van Wijk, 7 juni 2013

Home                Wie zijn wij                Coaching          Behandelmethode     Zin en Onzin      Cursussen    Vragen          Sitemap      
                                      
Hartenkreten
klik hier voor
actuele informatie
.......Welkom op asmi-ikben.nl .... dank je wel voor je bezoek

KOUD

Dichterbij jou willen komen,
genieten van schoonheid,
liefde wild laten stromen
en leven in heerlijkheid.

Steeds activiteiten verrichten,
in jou ongekend doordringen,
opnieuw voor je zwichten
en het leven vurig bezingen.

Prijzen het liefdesleven,
jij en ik innig bij elkaar,
een geschenk is gegeven
en echtheid voelt als waar.

Liefde in stille eenvoud,
heb ik helaas verworven,
aanraking voelt zo koud
nu jij plots bent gestorven.

Jan van Wijk, 21 juni 2013

SIGNAAL

Langdurig kijk je weer naar mij,
ziet verder dan mijn ogen kunnen,
komt zonder woorden bij me binnen
met een ferme klop op de deur.

Ben ik nu waar ik uiteindelijk wil,
zie ik wat ik ooit heb verwacht,
voel ik de ultieme kloppingen,
ervaar ik verlangde hoogspanning?

Ik ondervind de kracht van liefde,
wil met mezelf in evenwicht zijn,
laat onrustige gedachten komen,
waar mag ik nu nog heen?

Opnieuw verschijnt jouw beeld,
wat een betekenisvol signaal,
opnieuw luister ik naar de stem,
die vraagt elkaar terug te zien.

Gebogen ga ik stil en traag verder,
heb jou steeds in mijn gedachten,
naar jou verlang ik zo onstuimig,
sinds de ziekte je heeft weggerukt.

Jan van Wijk, 4 juli 2013

GASTVRIJ

Mag ik van je voelen dat ik welkom ben,
jij me door gastvrijheid laat inspireren,
toon je daarbij een oprechte houding,
om het mij goed naar de zin te maken?

Ben jij vrij voor mij, de komende gast,
heb je dan aandacht en hart voor mij
laat jij echte betrokkenheid blijken,
om mij nu welkom te laten voelen?

Sta jij open voor het verhaal van mij,
laat jij jouw hart nog sneller kloppen,
of is het gastvrije ernstig in nood
nu ziekte het welbehagen aantast?

Jouw gastvrijheid voelt aan het eind,
het is net een triest, stervend bestaan,
de wortel van gastvrijheid is afgehakt,
nu je roerloos gaat naar een vers graf.

Jan van Wijk, 23 juli 2013

MET JOU

Ik kijk lang naar je,
mag je intens voelen,
streel je lange haar,
daarna je wangen
en daal verder af,
kom bij je borsten,
je kijkt me aan,
glimlacht, kust me,
lang zijn wij samen.
Met jouw handen
kom jij bij mij overal,
je kust mijn haar,
wrijft zacht mijn neus,
mond en kin kus je,
je gaat rustig verder,
laat valen wij in slaap.
Dat al is verleden tijd,
je bent ineens gegaan,
zonder een woordje,
ik stel me vele vragen,
antwoorden blijven uit.

Jan van Wijk, 3 augustus 2013

WEER KIND

Zou er ooit nog een bevrijding zijn,
of ben ik levenslang op weg met pijn?
Voldoe ik niet aan de maatstaf
met liefde die telkens weinig gaf?
Ik blijf alert, laat me niet verrassen,
of moet ik onverwacht opkrassen?
Stopt de gedachte aan het verleden
waar zoveel onnodig is geleden?
Groei ik ooit verder in kracht,
komt er nog een dag die lacht?
Wanneer gaat de donkere nacht heen
met veel dromen en stil geween?
Ik ontwaak, een nieuwe dag begint
en ik voel me weer een kind.

Jan van Wijk, 6 september 2013

STRIJD

Mijn tijd is nu gewijd aan felle strijd,
wacht met kracht op gedeelde macht,
reik hand naar de kant van beloofde land,
verlangen heeft mijn gangen gevangen,
geslagen bij vragen, maar niet verslagen,
krijg jouw schemerlicht in zicht en richt.

Tijd besteden aan heden en gebeden,
door dreinende druk is mijn geluk stuk,
ben te trouw, toon berouw in de rouw,
voel de kracht van de nacht vol onmacht,
moet inbinden, laat me vinden en verslinden,
ga strijdend in nood devoot naar de dood.

Jan van Wijk, 10 augustus 2013
WENS

Rijkdom wil ik vergaren
en grote liefde wil ik baren,
maar in het spel van deze eeuw,
zie ik zwarte sneeuw,
het spel van de dag,
dat ik niet meer beminnen mag,
laat mijn gedachten regeren,
dat jij je niet laat keren,
vaak voel ik me in het duister,
sta dan op en luister,
een stem hoor ik over licht,
waarvoor jij niet zwicht,
ik ga verder met ongeduld,
mijn wens blijft onvervuld,
jou zien schitteren is voorbij,
in mijn gedachten ben jij,
zo kom ik niet verder meer,
bij jou zijn is van weleer.

Jan van Wijk, 24 oktober 2013

HUIS

Ik ben op weg, een tocht vol obstakels,
het voelt als een lange, lege leeftocht,
met een thuiskomst nog zo ver weg,
om het gevoel van liefde weer te ervaren.

Een huis van welkome, grote liefde,
een plaats voor de aardse hemel,
waar de poort voor me opengaat,
daar wil ik komen om jou te zien.

Uitgeput kom ik aan bij het huis,
dit huis slijt met mij traag de tijd,
zolang het licht mij wil verlichten,
blijf ik hoop op jouw komst koesteren.

Helaas, het huis verandert te snel,
de kaars raakt op, het licht gaat uit,
de kilte slaat snel vernietigend toe
en in gedachten zie ik je weggaan.

Jan van Wijk, 13 november 2013

BROOD

Jouw liefde eten om te blijven bestaan
en met jou in liefde eeuwig door te gaan.
Jouw liefde is er om nooit te vergeten,
van jouw brood wil ik blijven eten.
Jouw liefde is puur van vlees en bloed,
jij bent mijn engel die er steeds toe doet.
Jouw liefde wil ik blijven ontvangen
en ik wil mij met jouw brood omhangen.
Jouw liefde is als dagelijks brood,
tot het stenen brood van de dood.

Jouw liefde is nu voorgoed voorbij,
het brood is te snel oud voor mij.
Jouw liefde leeft in gedachten voort,
nu je uitgeput de hemel hebt bekoord.
Jouw liefde is er niet meer met kerstmis
en tijdens de kerstnacht ervaar ik gemis.

Jan van Wijk, 20 december 2013

VERDRONKEN DROOM


Ik leefde in een wilde droom,
zonder ooit enige schroom,
nu zit ik onder een boom,
want weg is mijn droom.

Ik duikelde hard van de trap,
jij zette een grote stap,
gaf mij de ultieme klap,
nam uit mijn hart een hap.

Ik heb veel, intens verdriet,
maar niemand die het ziet,
je bent verdwenen in het niet,
ik verdrink zelfs in een vergiet.

Jan van Wijk, 18 januari 2014

VIJF JAAR

Ter gelegeneid van onze eerste 5 jaar dat Jan op deze site publiccert hebben wij zijn eerste jaargang in e-book uitgebracht. U kunt dit boek downloaden door op bovenstaande afbeelding te klikken.

Asmi-ikben, juli 2013

GORDIJN VAN MIST

Ik ben je misgelopen,
ergens nabij nergens,
van mijn vele fouten
heb ik te weinig geleerd,
mijn oprecht vertrouwen
is steeds te groot geweest.

Ik zie velen plots struikelen,
als zij te hoog willen vliegen,
ijdele mensen zo ver en hoog,
die beter klein waren gebleven,
omdat zij voorbeelden zijn,
die weinig goeds laten zien.

Met terugwerkende kracht
kan ik helaas niets herstellen,
ervaring aan belevenissen rijker,
een fortuin aan vertrouwen armer
en een leven met diepe dalen,
soms een hoopvolle, lage top.

Ik heb leren berusten
en veel moeten accepteren,
zo treedt innerlijke rust
als een vorst bij me binnen,
meer is er niet meer,/
want veel is niet gekomen.

Ik kan blijven ronddolen
in een illusie van hoop,
een dicht gordijn van mist
houdt jou onzichtbaar,
dit stemt mij tot treurnis
nu ook jij er niet meer bent.

Jan van Wijk, 21 februari 2014

ZONDER WOORDEN

Bomen die staande slapen en staande sterven,
doen alles om statig overeind te blijven,
ook al wil de wind het einde bespoedigen,
de overgang van leven naar dood
is zonder woorden waar te nemen.

Jou zie ik weer in levendige gedachten,
je ligt in bed, zwijgt en staart voor je uit,
wat gemurmel begint, je ademt onregelmatig,
het is wachten op het resolute einde,
dat ook voor jou zonder woorden komt.

Ik zie jou door vleugels veilig gedragen,
opstijgen tot hoog in de oneindige lucht,
naar een hemelse, gastvrije poort,
waarachter eeuwig, liefdevol leven is
en ik neem afscheid zonder weg te gaan.

Jan van Wijk, 7 maart 2014

BESTEMMING

Jij hebt jouw bestemming wel gevonden,
na jouw afscheid zonder n enkel woord,
een droevige blik met veel koude betekenis
en met een trieste, levenloze houding.

Jij bent weggegaan, na veel te doorstaan,
voortdurende helse pijnen, benauwende adem,
hart in onrust, zonder enige berusting
en het einde steeds scherper voor ogen.

De tijd van samenzijn is voorgoed voorbij,
de liefdestijd is hier nu geheel gebruikt
deze tijd is veel te kort op de kille aard
en nu is het hopen op ooit een weerzien.

Jouw foto zie ik weer, denk aan je terug,
warme gevoelens komen opnieuw boven,
de tijd heeft zoveel mogen vertellen
en dan zeg ik: dag, lieve tante van mij.

Jan van Wijk, 22 maart 2014   
STER

Met jou in gedachten wandel ik door de nacht,
jouw beeld raak ik niet kwijt, dat duurt al lang,
traag ga ik verder, het is alsof ik op je wacht,
de tijd tikt snel door, worden seconden bang?

Ik kijk omhoog en zie sterren hoog in de lucht,
ze flikkeren onophoudelijk en hebben geduld,
ze weten: wij komen terug, dus zijn zij opgelucht,
hebben sterren niet genoeg van schoonheid gesmuld?

In een flits zie ik jou, je lijkt een glinsterende ster,
die even fel mijn onrustig kloppend hart verlicht,
je verdwijnt ineens uit beeld, bent ongrijpbaar ver,
liefde voor jou is nooit verdwenen, blijf jij uit zicht?

Jan van Wijk, 5 april 2014

MOEDERDAG

Een veelzeggende stem
is nog steeds vertrouwd,
wordt dichtbij gehoord,
voelt al vele jaren veilig,
geeft verlangde geborgenheid,
klinkt lief en is welkom.
De stem komt onverwacht,
is op afroep onbestelbaar,
kent geen uitnodigingen,
houdt mij goed gezelschap
en zo ben ik nooit alleen.
De stem stelt vele vragen,
ik heb niet alle antwoorden,
maar zolang ik mag leven,
wil ik de stem blijven horen
en dit jaar met moederdag
komt ook de stem van ma.

Jan van Wijk, 16 mei 2014

PASSIEVERHAAL

Het Passieverhaal neemt mij weer mee
naar lijden van vele eeuwen geleden,
dat elk jaar opnieuw wordt beleden
met treurende tranen als een volle zee.

Ik zit aan bij Het Laatste Avondmaal,
voel de fatale kruisiging zich voltrekken,
zie beukende beulen met gekke bekken
en een gelaten lichaam, bijna kaal.

Verdriet uit zich bij gelovige getrouwen,
doodstil draagt Maria liefde waardig,
als moedige moeder is zij ook nu vaardig,
velen staan te staren en gaan rouwen.

Mijn gedachten gaan weer naar jou,
ook jij bent erg vroeg gestorven,
jouw lente was nog niet bedorven,
jij bent degene waarvan ik veel hou.

Jij hebt ook een triest Passieverhaal,
jij leefde vol vurige passie en vrolijk,
een ziekte maakte de strijd ongelijk,
ik mag met herinneringen aan de haal.

Jan van Wijk, 22 april 2014

LIJDEN

Je doet mij hevig lijden in deze bittere tijden,
mijn droom lijkt voorbij met aflopend getij,
gedachten aan jou zijn zingeving voor ingeving,
het onbereikbare verlaat traag het onzichtbare.

In het weinige licht zie ik jouw mooi aangezicht,
nog nooit heeft dit innemend beeld mij verveeld,
als op een hemelhoge regenboog kijk ik in het oog,
zo lang en intensief van mijn grote hartendief.

Ik ga voor je door het vuur, ken rust noch duur,
wil in mijn bestaan delend in het leven staan,
het leven met jou beleven is mij niet gegeven,
komt jouw levensbrood nog voor mijn dood?

Jan van Wijk, 24 mei 2014

DROMEN

En beweging van jou is al genoeg,
dan verwelkom ik een liefdevol leven,
jij en ik samen verder in vernieuwing
met veel liefde tussen jou en mij
en voor het mysterie van fijn gevoel
maken wij een diepe buiging.
Een lichtpunt is mijn geloof in jou,
dat is de verademing in mijn leven,
ik voel al een frisse wind waaien,
met toekomst vol verwachting
word ik dieper geraakt dit keer
en in mijn droom zie ik je weer.

De werkelijkheid is opnieuw anders,
de tijdgeest heb ik andermaal niet mee,
ik buig het hoofd, zak te ver weg,
kom in een duister, diep dal,
waar jij stil en spoorloos bent.
Ik mis het fundament voor meer,
kan niet slagen met jou in 't leven,
drijfzand verpakt mijn voeten,/
over jou kan ik enkel blijven dromen,
jouw gedachten zijn mij te moeilijk
en in de nood vind ik mijn dood,
kom niet in 't licht, verlies elk zicht.

Jan van Wijk, 21 juni 2014

BROOD

Brood zorgt dat liefde kan leven,
het geeft kracht en is te delen,
dat is wat ik voel door geloof in jou,
want met jou eet ik ons liefdesbrood.

Samen vieren wij het liefdevolle leven,
zolang we van hetzelfde brood eten,
dezelfde donkerrode wijn drinken
en oprecht aandacht voor elkaar hebben.

Aan tafel leren we elkaar beter kennen,
praten veel, kijken elkaar vaak aan
en ons kostbaar brood voelt levend
om samen de liefde te blijven delen.

We spreken over vreugde en verdriet,
over snijdende pijn, die liefde ook geeft
en nooit helemaal meer kan overgaan,
dat is een zware, meeslepende donkerte.

Jij en ik zien steeds om naar elkaar,
maken dit, keer op keer, zichtbaar,
wat is dit een zeer kostbaar ervaren,
en wat voel ik me ontzettend rijk bij jou.

Nu is het vele, vele jaren later,
het brood is te snel op gegaan,
onweerstaanbaar volgt de dood,
en zit jij niet meer aan tafel.

Je ligt levenloos in de houten kist,
die nooit meer open mag gaan
en ik stil opnieuw mijn grote honger
met onuitwisbare herinneringen.

Jan van Wijk, 5 juli 2014

VERLANGEN

Jij, mijn licht, mijn heil,
jij bent mijn lief behoud,
naar jouw pure schoonheid
heb ik een intens verlangen.

De dood vrees ik niet meer,
want ik wil zijn bij jou,
je zien, voelen en ruiken
in een hemel vol warmte.

De dood heeft je weggerukt,
te vroeg, onverwacht, pijnlijk,
weggewaaid is het zaad van liefde,
door een donkere, duivelse storm.

De oogst is nu veel te mager,
teleurstelling overmant mij geheel,
verlangde vruchten blijven uit,
met weinig kracht kan ik door.

Het hoofd laat ik niet hangen,
met gevoelens voor jou, zo sterk,
verlang ik weer bij je te zijn,
met altijd mijn liefde voor jou.


Jan van Wijk, 30 juli 2014.

HAND

Jouw uitgestrekte hand is mijn redding,
ik houd jouw hand langdurig vast,
dit voelt gelukzalig goed en veilig,
eeuwig wil ik jouw hand koesteren.

Jouw hand heb ik lang mogen vasthouden,
wat voelde dat warm en vertrouwd,
nu wil mijn hart jou blijven prijzen
voor jouw goedheid en trouwe liefde.

Sinds kort is jouw hand herinnering,
de hand verloor warmte, werd koud,
de warmte van jouw hand leeft door
in mijn gedachten vol pijn en verdriet.

Mij ontbreekt de sleutel tot jouw hand,
ik heb niet de macht te kunnen naderen,
doodse kilte houdt mij op afstand,
terwijl ik smacht naar jouw warmte.

Jan van Wijk, 3 september 2014


LOSLATEN

Loslaten van dat wat vertrouwd is,
het vertrouwde te laten voor wat het is,
maar dat zijn enkel woorden tot mij
en mijn gevoel is al zo lang anders.

Vertrouwd gevoel geeft mij rust en zekerheid,
jou te moeten loslaten lijkt onhaalbaar,
ik draag je nog steeds elke lange dag mee,
waardoor jij eeuwig dicht bij mij blijft.

Ooit komen wij opnieuw samen,
daar geloof ik in, al zo vele jaren,
dan zie, kus en voel ik je weer
en blijf ik voor altijd bij jou.

Nu ga ik opnieuw mijn gedachten troosten,
want jij trekt niet meer met me op,
jij ligt niet meer warm naast mij,
wat mis ik jou, nog steeds zo hevig.

Ik proef het stenen brood van de dood,
jij bent een mens om nooit te vergeten,
wellicht kom ik je morgen al tegen,
want loslaten kan en wil ik je nooit.

Jan van Wijk, 30 oktober 2014

WATER

De weg naar jou is onoverzienbaar,
ik bewandel de route al jarenlang,
het gevoel van vordering ontbreekt,
door steeds nieuwe, venijnige obstakels.

Echter, mijn liefde voor jou is groot,
houdt mij in een stevige, harde greep,
laat mij niet los, knelt, dwingt, pijnigt
en ik onderga dit liefdevol voor jou.

Vandaag eindigt de weg bij een meer,
het diepe water nodigt mij gastvrij uit,
ik stap snel in het wenkende water
en droom onrustig opnieuw over jou.

Jan van Wijk, 27 november 2014

VRAAG

Naar jou gaat mijn verlangen,
enkel op jou wil ik wachten,
met veel licht en eeuwige trouw,
op jouw reactie wil ik wachten.

Mijn ogen zoeken naar jou,
je bent zo ver heengegaan,
ik wil je zien en weer voelen,
met jou is mijn liefde begaan.

Je voelt zo ver weg van mij,
enkel jou wil ik beminnen,
verwijdering tart me vreselijk,
zet je op mij jouw zinnen?

De uren tel ik nog steeds,
de dagen slijten tergend traag,
hoe lang gaat dit nog duren?,
is voor mij nu de vraag.

Jan van Wijk, 16 december 2014

KEERPUNT

Mijn leven kent een keerpunt,
ik voel de teruggang al zo lang,
weet dat de nog komende jaren
kwalitatief minder worden.
Deze jaren slinken in de tijd,
soms versnellen zij bij tegenslag
en glijd ik met de stroom mee.

Ik laat mijn leven terugkomen,
doe dit traag in ongeplande fasen
en mocht ik nog even op aarde zijn,
dan wil ik een ieder spreken,
die mij warmte heeft gegeven.
Echter, de meesten zijn al dood
en als ik hen straks mag spreken,
ben ik hier niet meer in beweging.

Jan van Wijk, 31 januari 2015

IN STILTE

Eindelijk heb ik geleerd in stilte te leven,
mijn onrustige gedachten te laten gaan,
mezelf open te stellen voor enkel woorden
en dat ook tijdens lange, lege nachten.
Ik voel me nu kwetsbaar en zwak,
mijn leven is een haperende ademtocht,
want de zuivere lucht is verdwenen,
mijn bestaan is steeds zoeken naar jou.
Het licht van jouw gezicht blijft spoorloos,
mijn ogen blijven vragen om te behagen,
voel me in striemende stilte staan,
die star van geen wijken wil weten.
Een vurige wens grijpt mij zo diep
om opnieuw mijn leven te beginnen,
mijn wens wordt weer niet verhoord
op deze kale, kille, aardse bodem.
Na erg veel rode, Chileense wijn
zie ik opnieuw jouw mooie aanschijn,
dan stel ik mijn prangende levensvraag:
Waar ben jij, mijn rots van vertrouwen?

Jan van Wijk, 28 februari 2015

TERUGWEG

Ik ben eindelijk op de terugweg,
het keerpunt liet lang op zich wachten,
het tempo ligt nu voelbaar hoger,
zo ben ik ongetwijfeld sneller terug.
De heenreis heeft me te lang geduurd,
er waren veel, onnodige obstakels,
ik had moeite met opvallende vertragingen,
accepteerde noodgedwongen het lot.
Ik keek van mezelf echt verrassend op,
zo kende ik me nog niet zo duidelijk,
wel dat ik voor een doel kan gaan,
met lang volhouden, geduldig zijn
en vurig mijn strijdbaarheid tonen.
Nu sta ik stil en kijk eens even terug
naar een stille, bewogen, lange reis,
die bijna toch ten einde is gekomen.
Nog even en ik ben weer terug bij af,
voel me alleen, doodmoe, verlaten
en ervaar ijzige kilte om me heen.
Ik vraag me af: Is mijn weg naar jou,
wel deze tergende terugweg?

Jan van Wijk, 21 maart 2015


EXTREEM

Bij hem is het steeds goed, of slecht,
hij kent geen gulden middenweg,
als rechter van vele extremen,
in een onbetrouwbare wereld,
waarin meineed lang wil wonen.
Hij heeft geen vrienden gemaakt
om te delen, of even samen te zijn,
wel koopt hij voor even een vrouw
om zijn wellustige, prangende begeerte
als honger snel, streberig te stillen.
Kinderen zijn hem steeds vreemd,
lopen in de weg, maken veel lawaai,
ouderen vindt hij geheel overbodig,
ook al spreken zij weer onhoorbaar,
zij kijken hem enkel langdurig aan.
Meningsverschillen leven niet in hem,
zwijgen levert hem ook nu meer op,
zoals kijken naar de foto van haar,
zij, die ooit passievol met hem was
en het vurige bed met hem deelde.

Jan van Wijk, 26 april 2015

EEN ANDER LEVEN

Als een voetveeg door veel beruchte missers,
die in de ban is van vretend vuur uit de hel,
staat ze in het sensuele, veelzeggende modeblad
en is trots op haar ware wapenfeit vol glamour.

Ze wordt hoog geroemd en flink verguisd,
sluit met hem een papieren, passioneel pact
om haar leven vergaand te veranderen
en niet meer als een muurbloem te sletten.

Zij, ooit een vriendin, een losbandige meid,
verlaat nu haar droom vol uitwassen
en gaat met 'n saaie, degelijke, rijke vent,
waar ze koud, noch warm van wordt.

Toch heeft ze nog haar hippe gedachten
en haar bloedmooi, glad, glanzend lijf
in een nu weinig betoverend  leven
van een anonieme, stille meid.

Zo sterft ze steeds duizend doden,
om haar gedachten te verwoorden,
die vol zijn van opwindende geilheid
en uitdagende, sexy accessoires.

Ze denkt aan haar uiterlijk vertoon,
beseft het vergankelijke van haar lijf,
want voor haar innerlijk is er hoon,
of laat ze zich ooit nog bewonderen?

Jan van Wijk, 23 mei 2015

AFGROND

Ik lig van haar wakker,
denk elke nacht zoveel,
haal teveel in m'n kop,
een diepe afgrond dreigt.

Ooit ontmoet ik haar opnieuw,
nu voelt dat wat vroeg,
dichterbij is ver weg,
weer is er geen gehoor.

Geloven doe ik in haar,
ook al komt ze niet vooruit,
toch ga ik eigenwijs door,
al bekruipt verlies mij meer.

De afgrond zie ik komen,
de twijfel overmant me weer,
ik schreeuw haar toe,
een antwoord blijft uit.

Jan van Wijk, 29 juni 2015


WEERZIEN

Ze voelde het aankomen, zo ineens,
nadat zijn kaart twee maanden geleden
bij haar op de versleten mat plofte
en hij zijn komst aankondigde.

Ze keek naar hem verlangend uit,
maakte het huis aan kant,
gaf zichzelf een roze kleurtje
en lachte hoopvol in de spiegel.

Ze ziet haar zoon na vele jaren weer,
het is een welkome verrassing,
weg is een lange, eenzame tijd,
dat hij volkomen spoorloos was.

Ze doet de deur wagenwijd open,
lacht hem vol warmte toe,
hij stapt binnen, kijkt rond
en zegt: Ik ben weer thuis.

Ze pakt zijn handen, kijkt hem aan,
kleurt zichtbaar, meer dan ze wil,
geeft hem een kus op de wang
en plots valt haar hart stil ...

Jan van Wijk, 7 september 2015


ANDERS

Steeds bij het prille ochtendgloren
denk ik dat ik je heb verloren,
immers ik ben niet uitverkoren
al wil ik dat nooit meer horen.

Ik lik mijn vele, diepe wonden,
mijn lot is anders verbonden
en ik voel wat is geschonden,
zo belijd ik mijn zonden.

Nu denk ik aan de mooie dingen,
het zijn onechte zegeningen,
mijn hart doet pijn, wil niet zingen,
het droomt van liefdesringen.

Het zou zo anders kunnen zijn,
met meer verlaten, snijdende pijn,
dan hef ik het glas met rode wijn,
drink het snel leeg en verdwijn.

Jan van Wijk, 9 oktober 2015