Asmi-Ikben: Jan van Wijk

Waar vriendschap heerst en liefde, daar is God. En zo kwamen we Jan van Wijk tegen. Jan is een goede vriend en zit veelal op een zondagmorgen in een kerkgebouw. Niet voor de daar verkondigde boodschap, maar voor de stilte, introspectie én inspiratie en waar gedachten beschreven en feiten geïnterpreteerd worden. Hij schrijft al sinds 1987 studieboeken en heeft er ruim 25 op zijn naam staan, maar onlangs kwamen wij erachter dat er een veelzijdiger schrijver in hem verscholen lag.

Dus hebben wij gevraagd of wij zijn gedachtenkronkels mochten publiceren die hij zoal op een zondagmorgen op een kladje probeert vorm te geven.

En dat mocht.

Woordliefde

Jan heeft een passie voor schrijven. Na vijfentwintig studieboeken voor het hoger economisch onderwijs heeft hij zijn vizier verlegd naar andere onderwerpen. Zo onstaat schrijfaandacht voor warmte, gevoel, beleving en liefde.

Behalve de teksten voor "hartenkreten" heeft Jan ook op zijn eigen site "WOORDLIEFDE" zijn belevenissen en gevoelens een extra uitdaging gegeven.

We nodigen je graag uit om eens een kijkje op zijn "WOORDLIEFDE" site te nemen.

Hartenkreten

In deze uitgave vind je 52 "hartenkreten" en met elke week een kreet is het jaar rond te maken.

februari 2010, 70 pagina's

14,5 * 21 cm

ISBN: 978-90-79762-82-8

€ 7,-- inclusief verzendkosten

Bestellen: mail naar info@woordliefde.nl en gelijktijdige overmaking van het verschuldigde bedrag op bankrekeningnummer 18.43.39.715 t.n.v. Jan van Wijk te Bergen op Zoom onder vermelding van uw naam.

TOEKOMST VAN TOEN

Een wereld vol verscheidenheid,

leeft voort door vrijwillige openheid.

Zo is het ook in een hechte relatie,

die bestaat door toegestane compassie.

Met elkaar delen wat je passioneert

en met gevoel dat het je enerveert.

Op de snaren om geluk te boeien

en je gevoel zo vurig doet gloeien.

Je kan de ander grenzeloos beminnen

door de liefde opnieuw te laten winnen.

Ik neem de tijd en kijk verwachtingsvol

naar de kleurrijke diversiteit in jouw bol.

Mijn blik is weer veelzeggend voor jou,

je voelt dat ik meer dan ooit van je hou

Liefde gaat alle verstand ver te boven,

zonder radicaal je toekomst te beroven.

Dan zien we elkaar lang liefkozend aan

en weten dat we samen voor geluk gaan.

Zo gaat een herinnering opnieuw voorbij

en ik denk aan de tijd dat jij ligt naast mij.

Jan van Wijk

NIMMERWEER

Jou bemin ik met hart en ziel,

op jou steunt mijn vertrouwen,

heb je hem jaren toegezongen,

zo helder, vol van beleving

om hem jouw trouw te bewijzen,

hij aanhoorde je en zweeg immer

en jij dacht dat het goed was,

totdat warm gevoel werd vernield

door storm, onweer, droogte en koude.

Jij legt je maar neer bij het nu,

dat het zo is, voldongen feiten,

hij is weg, wellicht voorgoed,

gedachten maken een nieuw begin,

zolang de nacht geen dromen bant

en jij naar morgen op zoek bent.

Dat van weleer met hem nimmerweer,

jouw strijd heeft nu een einde,

met een gevoel dat onzeker stroomt

door een snelkloppend, onrustig hart.

Jan van Wijk

STILSTAND

Je gaat steeds jouw eigen gang,

dat zeg je met twijfelwoorden.

Je neemt beslissingen voor jezelf,

dat verkondig jij met onzekere stem.

Je zegt te weten wat je wil,

dat laat je vrienden minder horen.

Je doet pogingen je vrijer te voelen,

dat straal je flauwtjes uit.

Je verlangt naar warme aandacht,

dat uit je met kortstondige strelingen.

Je laat je veelvuldig zoenen,

dat doet je goed voor even.

Je zit onder een boom te denken,

dat brengt voornemens tot stilstand.

Je schept jouw eigen waarheid,

dat verlengt het huidig leven.

Je doet alsof het goed gaat,

dat mijdt onrust om je heen.

Je maakt de indruk stappen te zetten,

maar ik ervaar geen verandering.

Jan van Wijk

HEENGAAN

Je moet de dood niet tarten

en zeker niet willen opereren,

woorden voor de doden van morgen

als felle brand die liefde heet,

hoopt geeft, donker mijdt, wonden heelt,

wat kan de stilte nu nog keren?

Onrust houdt de ogen open,

waakzaamheid is op hoop gericht,

verlossende woorden blijven uit,

niemand glimlacht, klokken luiden,

iets sterft in mij, nu je daar ligt

en al wat blauwe vingers krijgt.

Jouw laatste sprong, in het duister,

het is knokken naar de hemel,

want van stilstaan staat niemand op,

deur blijft dicht, iedereen zwijgt,

je breekt jouw tent op, gaat op reis

om tergend langzaam weg te teren.

Gedachten komen binnenstromen,

voel veiligheid onder jouw vleugels,

die mij opnieuw schaduw bieden,

dan krijg ik het plots ijskoud,

kan niets meer uitbrengen,

nu je te snel bent heengegaan.

Jan van Wijk

DE LAATSTE ALS EERSTE

Wie nakomt gaat voorop in herinnering,

wil ik nu echt als eerste bij je zijn,

moet ik me zeker niet haasten,

heb meer dan ijdele hoop, diep geloof,

ben overtuigd, gedreven, vastberaden,

bij jou voor altijd de eerste te blijven,

wie komt nog na mij?

Vraag me af, of ik laat genoeg ben,

jouw ervaring groeit steeds groter,

weet nu toch meer dan ooit

wat je wezenlijk zo belangrijk vindt

om mooie momenten te ontmoeten,

die langdurig worden uitgesponnen,

wie komt nog na mij?

Zie de een na laatste vertrekken,

is dit eindelijk mijn ultieme moment,

als laatste bij je te mogen komen,

kijk achter me, een niemandsland,

stap door, zie jouw bevallige schoonheid,

je wenkt, glimlacht, straalt, jouw hand ...,

wie komt nog na mij,

of is mijn vraag te laat,

om als eerste bij je te zijn?

Jan van Wijk

STILTESTEM

Zoeken en hopen dat je er bent,

of dat je spoedig naar me zal komen,

hoor nog geen woorden uit de bron,

er is enkel stilte om steeds te delen.

Liefde die voor lang adem geeft,

als geestkracht die duurzaam is,

oor hebben voor wat 't hart beroert

met begrip voor momenten van geloof.

Jouw liefde als adem van mijn leven,

bezieling zo dominant en stil van stem,

als een kostbaar geschenk van wijsheid

om inspirerende, goede woorden te spreken.

Hoor opnieuw de stem zonder klank,

die ook vandaag de stilte niet breekt,

ben in een tempel van dromen,

die in een niemandsland staat.

Jan van Wijk

EVEN WEER

Vandaag zie ik je opnieuw,

toeval kan dit niet zijn,

dit valt me echt toe.

Kijk even in jouw ogen,

twee zwartomrande kijkers,

die opvallend flets ogen

Je stelt de vraag,

hoe ik het nu stel

en glimlacht daarbij.

We raken in gesprek,

hebben langer oogcontact,

zwijgen veel, kijken, denken.

Gevoel is weer terug,

handen vinden elkaar,

zachtheid is herkenning.

Je vertelt over jouw nu,

een ander leven heden,

realiteit in huidige tijd.

Dan sta je te snel op,

geeft me een kus,

gaat de straat uit.

Jan van Wijk

ANDERE KERST

De stoel ijselijk leeg,

eveneens dit jaar

kerstfeest zonder jou,

eten mist kerstsfeer,

gewoon wat innemen,

warmte voor toen,

herinnering leeft nu,

mist over morgen,

ga van tafel,

trek winterjas aan,

stap erop uit,

bel bij je aan,

weer niemand thuis,

stap in de sneeuw,

jaar bijna voorbij,

wens geen herhaling,

versnel mijn pas,

kijk ineens omhoog,

er schittert een ster,

wil ik die volgen?

Jan van Wijk

ZO'N MORGEN NIET MEER

In een kroeg op de Grote Markt

met wat kijkers voor de teevee

om te genieten van Eindhovens PSV.

In een hoek zit jij, alleen,

geniet van muziek van toen,

die je raakt zo fel en diep.

Je nodigt me vriendelijk uit,

we zitten weer dicht bijeen,

kijken elkaar doordringend aan,

langdurig zoals vaker is geweest.

We praten weer over toen,

na 'n tijd niet samen te zijn,

jij en ik nu met een ander.

Wel meteen weer 'n warm gevoel,

ook al zijn we verder in de vijftig

met kriebels van ooit in de buik,

'n ongekende, indringende blik

wordt sterker door het tijdgetik.

Je lijkt op de ultieme vrouw,

de schoonheid van zeven zuilen,

voor mij het wijze, uitdagende,

ook excentrieke en warme,

dat nodig is voor het passionele,

beloftvolle morgen van nu.

Dan vraag ik heel bedeesd,

zie ik je morgen echt weer?

Je draait je om en gaat heen,

voor jou zo'n morgen niet meer.

Jan van Wijk

ROEP

Ik roep jouw naam,

omdat ik je hoor roepen.

Je zegt dat je mij niet roept,

maar jezelf, keer op keer.

Jij roept jezelf aan?

Ja, om mezelf te blijven,

als ik voel mezelf niet te zijn.

Je roept jezelf tot de orde?

Weet je, zo velen zien me,

praten tegen me, aanhoudend,

over wat zij nu weer zien,

wat zij vinden en ik moet doen.

Maar wil ik dat ook?

Ik ben de ander niet

en ik heb mijn gevoel,

geef mijn leven 'n eigen gezicht,

dat geen masker van de ander is.

Gaandeweg ontdek ik me meer

en veel beteken voor mezelf,

maar ook voor menig ander.

Hier ben ik, je ziet me,

maar ik word geroepen door mezelf.

Later hoor ik je weer roepen

en weet ik beter dan ooit,

dat je iets bijzonders in je draagt,

jij wordt gedragen om jezelf te zijn.

Jan van Wijk

ONZEKER

Vertel jij me deze keer echt de waarheid

en breng je de nodige klaarheid?

Wil je nog wat om me geven

en liefdevol verder met me leven?

Ik ben naar jou durven komen

om vele woorden te laten stromen,

maar ook om op openheid te wijzen,

met jou een liefdestekst zingen als sijzen.

Geen tijd voor mij meer maken

en niet meer voor elkaar te waken?

Dan drijf je met huilkracht uiteen,

liefde staat niet lang op één been.

Wil je verder met me gaan

en kijk je me nog langer aan?

Wellicht kom je vandaag voorbij

en klop je hoorbaar aan bij mij.

Jan van Wijk

GEVOELIG WOORD

Voel jij woorden ook zo aan,

als je ze zegt of hoort?

Woorden die hard klinken,

blikken doen verstrakken,

me verrassen en verkleuren.

Voel me opnieuw kwetsbaar

bij een rake inslag en ben van slag

bij het horen van het inboren.

Kan jij hiermee overweg?

Nou, ik niet zo bijster goed,

laat ik woorden hard horen,

voel ik me ongewenst hard

en verkies een ander geluid,

dat gedempter klinkt en voelt.

Vaak zijn woorden anders bedoeld

en geniet ik van de warmte,

die zij teweeg kunnen brengen.

Deze woorden beroeren mij

en dat vooral bij het gevoelig woord

Het gaat dan niet om de woorden,

maar om de bijzondere manier,

waarop het woord wordt gezegd.

Is jouw gevoel bij het warme woord

ook een zoektocht naar gevoel?

Daarop zwijg je en je draait je om,

een antwoord is niet meer gekomen.

Jan van Wijk

UITSPRAKEN

Je bent voor mij belangrijk,

bij jou is het altijd fijn,

wat ben jij een spannende man,

jij hebt bijzondere humor,

ik zie je zo ontzettend graag,

altijd sta je voor me klaar,

ik voel me echt veilig bij je,

wat verras je me weer,

ik kom wel vrij, heb geduld,

samen een intellectueel evenwicht,

je bent voor mij de ideale man,

ik heb warme gevoelens voor je,

aandacht heb je steeds voor me,

het huis gaat in de verkoop,

ik ga daar niet verder met hem,

je helpt me weer zo goed,

de laatste vakantie met hem,

je maakt steeds tijd voor me,

zonder jou is mijn leven zwart,

graag had ik de sleutel in handen

toch heb ik nog mijn twijfels.

Dan vraag ik je: wat doe je?

Daarop zwijg je ...

Jan van Wijk

BALLINGSCHAP

Ik leef lang in ballingschap

en vertel je nu mijn verhaal.

Draag mijn uitgewezen lot,

stukjes gevoel komen bijeen,

als veel regen op een dag,

na opnieuw een kille nacht,

die het daglicht niet verdraagt.

Kan ik opnieuw worden geboren,

iets nieuws beginnen op termijn,

als ik mijn tijd heb uitgezeten

en mijn leven leefbaar mag maken,

met trots en troost in de liefde,

die breekbaar is en wankel voelt?

Kan ik opnieuw geboren worden

nu het licht meer zichtbaar is

en ik oog heb voor schoonheid,

die waardevoller rijpt in de tijd,

dat ik in ballingschap verblijf?

Jij stuurde me heen, uit zicht

en in ballingschap leef ik verder

tot de wereld weer opengaat,

ik naar buiten mag stappen

en mijn grote liefde weer zie.

Jan van Wijk

DAG

Een onverwachte, zware slag,

die als een zware bom inslaat

en daar sta je dan, perplex,

geen woorden voor, machteloos,

voor een voldongen feit,

je stelt je vele vragen,

waarop geen antwoord komt

en dan is er ongeloof

met 't onbegrijpbare waarom,

als gevolg van gevoel,

dat onwezenlijk en hard is,

niet te bevatten, 'n mysterie,

je voelt je klein, verdrietig,

denkt ineens veel aan vroeger,

kijkt naar de foto op de kist,

staart langer dan je beseft,

ziet jouw vriend glimlachen,

doet hij dat nu echt,

beweegt de foto wezenlijk?

Je denkt: lieve schat,

ik ben bij je, zo dicht,

ook al zie ik je niet meer

en je zegt: dag schat van me.

Ben jij nu in een ander leven,

dat voor mij nog onbereikbaar is?

Jan van Wijk

IVOREN TOREN

Hoog in jouw ivoren toren

kijk je in de grote diepte

naar de verlaten grond.

Je bent alleen over

met jouw vaste gedachten,

vol bezwaren en geknoei

van het nog niet weten

tot weer in verwarring zijn.

Wie luistert nog naar jou,

nu je daar boven zit?

Je hoort enkel jezelf

met jouw vele herhalingen

vol woorden en dromen,

waar enkel jij op hoopt.

Je hebt je verwijderd

van hen die je liefhebben,

daadwerkelijk willen steunen,

maar jij kruipt door,

zolang je niets zegt

en ik je vraag: zwijg je?

Je reageert niet met woorden,

ogen staren naar de grond.

Jan van Wijk

OP BEZOEK

Sinds enkele maanden is ze veroordeeld tot stoel en bed,

onder een ander dak gebracht met brede deuren,

geen drempels meer te overbruggen en zij berust,

maar toch haar draai nog niet makkelijk vindt.

Ik ga niet even langs, maar nu echt op bezoek,

omdat het zo anders voelt op haar nieuwe stek.

Ze zit aan het grote raam, zoals tegenwoordig velen,

met telefoon binnen handbereik en teevee op 'n meter.

Elke week breng ik een bloemetje, heb een goed gesprek,

als er stoelen over blijven en wij tweetjes samen zijn

en voelen dat ons weer het bijzondere overkomt,

zij zich door woorden met een glimlach laat verrassen

nu het leven nog zo boeit, groeit en langer duurt

dan we onlangs nog dachten en dit als geluk voelt.

Ze is openhartig, ook nu en zegt: het is mooi geweest,

heb een rijk leven gekend, maar anders is het deze tijd.

Als ik dit hoor, ben ik opnieuw zo trots op haar,

voel me beter na het bezoek en ga verwarmd weg,

wetend dat ik het straks met herinneringen moet doen.

Jan van Wijk

WAKKER

Laat je bed in,

je ligt toch wakker,

zoveel gaat voorbij.

Eerder naar bed

is een uitnodiging

voor onrustig liggen

met de ogen toe,

zonder even te slapen,

door een vastzittende droom,

zonder einde, zonder stop.

Ik lig wakker,

bijna elke nacht

en mijn gepieker

levert weer niets op.

Ben tevergeefs wakker,

opnieuw zonder resultaat,

benadeel er maar één

en dat ben ik, ook nu,

met jou in mijn gedachten,

de tijd van samen wakker

is al zo lang voorbij.

Jan van Wijk

OMMEKEER

Ben jij het licht, zo geheel op mij gericht,

van spanning leeft, weinig liefde geeft,

want op de eeuwigheid, ben jij niet voorbereid,

je uit menig woord, wat je van hem aanhoort,

je gaat meer denken, niet naar acties wenken,

met dezelfde gedachten weer, is er geen ommekeer,

dat met al je werk, voor je uiteindelijk ligt in 't zwerk,

door het leven wat je leidt, vol pijn die je verbijt,

't is jouw keuze andermaal, je bestelt het galgenmaal,

zie de strop die ik niet krijg, sensuele herinneringen aaneenrijg,

als een magere blik van beleid, zonder ooit gerechtigheid

en nu ik wil de zegen, voor ik moet langs andere wegen,

dat deed jij me verstaan en dan laat je me gaan

voor meer dan heel lang en dat maakt me echt bang,

ook al waait 'n andere wind, enkel jou heb ik bemind.

Jan van Wijk

Zelfdoding

Een meeslepende tragiek met emoties die hoog oplopen door veel dat zelfdoding raakt. Uit het leven stappen... Het gebeurt zo vaak.

Menig keer is er veel pijn en verdriet. Veelal vindt de zelfdoding in eenzaamheid plaats, zonder alleen te staan. Het voelt nogal eens als een dood door wanhoop. Er is dan blijkbaar geen andere weg. Kan niet anders. Dan klinkt een klacht uit onmacht. Dat maakt het levenseinde bitter.

In dit boek is verdriet niet ver weg, hetgeen ook geldt voor een vleugje humor en intense intimiteit. Woorden met een traan en een lack...

De netto-opbrengst van dit werk gaat naar een goed doel en wel naar de Stichting CliniClowns Nederland. Zie dat als een bijdrage aan de kwaliteit van het leven van kinderen. Wil zo het leven van zieke en/of gehandicapte kinderen wat veraangenamen als zij in een ziekenhuis of andere zorginstelling verblijven. Laat dit meehelpen om zij die wel willen blijven leven een steuntje te geven.

Bestellen: mail naar info@woordliefde.nl

AFSCHEID

Met krachtige bewoordingen, in heldere, korte zinnen, zeggen waar het om gaat.

Nooit is sprake geweest van een steen des aanstoots, maar van het treffende,

vleesgeworden wonder, een verheerlijkt lichaam, dat bruist van talent,

om aan ieder te tonen, dat je veel in je hebt, voor jezelf en ... voor vele anderen,

waarvoor jij meer betekent, dan een opvallende verschijning, op hoge hakken.

Over jouw lichtend lichaam wil je zwijgen, nu je weer het podium beklimt.

Gespeelde nederigheid bepaalt de kracht met een bescheiden opstelling,

ook al is er geen hiërarchie, maar talentscouting op gepaste afstand.

Jij verleent geen garantie voor aanwijzingen voor later, wil geen binding,

wel openheid en ruimte om ogen te laten delen in jouw rijkdom.

Nu ga je weg, voor hoe lang? Geeft me een hand, een kus en streling

voor het afscheid dat veel betekent en zonder woorden veel zegt.

Jan van Wijk

SLOT

Je zegt me, niet onverwacht,

er zit me niet veel mee,

vrolijke vriend laat me in de steek,

m'n job heeft minder uitdaging,

voel me steeds opvallend loyaal

naar vriend en baan, maar ...

Mijn kennissenrijk zit opvallend vol,

maar voel me toch arm in contact,

heb enkele goede vriendinnen,

die houden me al jaren rechtop.

Mijn privéleven is in mineur,

voelt koud, stevig op slot

en ik heb geen sleutel,

open geen enkele deur,

sinds jij bent weggegaan.

Jan van Wijk

GEDACHTEN

In de liefde is het mistig,

wellicht dat het nog optrekt.

Dan hoor ik weer jouw stem,

tijdens een wandeling in het bos

en gedachten gevuld met toen.

Wandel opvallend lang door,

ben onverhoeds de weg even kwijt,

die leidt naar een nieuwe morgen.

Voel dat dit een ervaring is,

die een bodem legt voor meer,

dan voel ik zonnewarmte,

stap stevig door en kijk rond,

wat is het hier toch mooi,

voel dat er nog veel is

om meer van te genieten,

ook al is dit voor even

en wel tot ik jouw stem

opnieuw zo duidelijk hoor,

je sterk in gedachten heb.

Jan van Wijk

DENKEN

Jij zegt me zoveel,

elke keer meer en meer

met jouw uitspraken,

voornemens en vorderingen.

Nu zeg je me zeer beslist:

ik stop met drinken,

geen alcohol meer voor mij,

drinken tast m'n denken

definitief, vernietigend aan.

Denken is het meest waardevolle

en mag niet worden vernietigd,

denken geeft me de grootste kik,

geeft kleur aan mijn leven.

Van denken geniet ik 't meest,

door denken krijgt leven zin,

denken aan warmte, seks

en kennis voor verdieping

met inhoud, ontwikkeling, essentie,

inclusief ervaringen maakt 't me rijk,

zo groei ik in het leven

en wil nog lang niet dood.

Je staat op, heft het glas met wijn,

drinkt het opvallend snel leeg,

ik zie het aan en zwijg,

denk aan jouw woorden

en wankelend ga je heen.

Jan van Wijk, 27 juli 2011

WAARHEID

Je hebt zoveel tegen mij gezegd,

over hem en jouw ervaringen,

maar ik kan hier niet veel mee,

enkel naar je luisteren

en jij vindt dat genoeg.

Je uit jouw ongenoegen,

bent in hem teleurgesteld,

hij beantwoordt geen vragen,

je voelt dat tegen je gelogen wordt,

door te zwijgen, zegt hij veel.

Je weet niet hoe verder,

wel wil je opstappen,

alleen verder gaan is een optie,

maar dat hoor ik al vaker,

zolang er niets is gebeurd,

blijft alles bij het oude.

Ik denk en spreek niets uit,

je vraagt ook niet om woorden,

laat je verder praten

en ineens is het stil

en ga jij weer heen.

Jan van Wijk, 11 augustus 2011

GEHEIM

Je kent me beduidend langer dan even

en nu heb je jouw geheim ontvouwd,

ik was daar meer dan vol van,

je hebt immers passie met duurzaamheid.

Passie is meer dan liefde voelen.

Waar komt jouw passie vandaan?

Het begint met gevoel, zeg je,

dat versterkt en wil je dan verder?

Vele gedachten beheersen jouw dag.

Liefde is dan in jouw hoofd aanwezig

en zo onthul jij wat meer van jouw geheim/ en blijft jouw passie doorwerken.

Jouw passie geeft ook verdriet

en doet je ook onnodig veel lijden,

dan vlucht je opnieuw voor lang,

om met een ander passie te belijden.

Zo openbaart zich meer jouw geheim

en jij wil blijven spreken met warmte,

echter niet meer tegen mij,

nu jij voorgoed bent heengegaan.

Sta weer aan jouw te jong graf,

gedachten gaan emotievol terug,

sta gelaten met jouw in gedachten,

die voor mij zo kostbaar zijn.

Jan van Wijk

SAMEN ALLEEN

Praten doen ze al lang niet meer met elkaar,

soms een korte mededeling of een simpele vraag

waarop een antwoord niet vanzelfsprekend is

wel onder één dak wonen, al vele jaren

en het bed wordt gedeeld bij weekendbezoek,

koffie drinken op vaste tijden, uit gewoonte,

bezoeken aan familie en kennissen, al jaren.

Ieder is gegroeid naar een eigen leven,

met job, goede vrienden en een maatje,

wel geheimen voor elkaar verborgen houden

om vooralsnog te continueren, hoe dan ook,

niet willen weten wat de ander bezighoudt

en onderneemt uit het zicht van vertrouwen.

Onverwacht krijgt zij te horen, dat hij vertrekt

hij gaat voor een die twintig lentes minder telt.

Jan van Wijk

ZO ANDERS

Beiden lopen rond elkaar, mijden het echte woord,

nemen viermaal per jaar een vlucht die vakantie heet,

ook dan is het stil over een voornemen in de mist.

Hoop op andere tijden is een verdwenen gedachte,

geloof in een ander leven, is een vervlogen droom.

Zij voelen het nu, zijn bijna gevoelloos geworden,

het leven van weleer is er al zo lang niet meer

met veel seks en uitdagingen bijna dagelijks.

Nu speelt het leeftijdsverschil danig parten,

voelen zij zich anders jong in doen en laten,

maar huis en lap grond liggen er goed bij

en ook financiën baren weinig tot geen zorgen.

Het leven voor elkaar voelt als al lang voorbij,

nu beiden hun maatje wijselijk verzwijgen

om thuis geen storende stampei te krijgen

en de schijn van het verleden hen verblindt,

waardoor de stilte in huis mag blijven duren.

Jan van Wijk

KOFFER

De toekomst krijgt geen woord, wel angstige gedachten,

die verlammen, blokkeren veranderingen van nu,

zolang er in problemen, zonder uitkomst, wordt gedacht

en selectief wordt gehoord van bevestigende stemmen,

die blijven doorgaan, verandering te ingrijpend vinden.

Ze trekken zich weer terug, ieder in het eigen wereldje,

denken, ook nu weer, dat het anders had kunnen zijn

en weten dat zo samen oud worden nooit is voorzien.

Vluchten voor verandering is de lange gewoonteweg,

die wel ooit anders zou worden, of toch niet,

maar kan dit in een vastgeroest leven zonder warmte?

Zo bezie je het lot van gisteren, vandaag en morgen,

irritatie neemt hevig toe, daarna volgt berusting,

terwijl je naar de koffer kijkt, die er uitnodigend staat.

Jan van Wijk

AVONDSTILTE

Elke zondag zie ik je

en soms op 'n andere dag,

als je de vaste route wandelt

die je al jaren aflegt

in jouw dalend tempo.

Je verstaat me minder duidelijk,

zegt, wat zeg je nu,

of je hoort me niet.

Je gaat steeds alleen

en weet niet beter,

dan dat je zo doet.

Je hoofd nog iets kaler,

witter kan niet meer,

en ogen wat waterig.

Vorige week was 't anders,

wat licht in het hoofd,

met bijna 'n pijnlijke val,

die 't einde kon betekenen.

Jaren terug was je sterk,

met je lang, stevig lijf,

dat strammer door de jaren

niet meer vlot meewil.

Zie je weer met de jas,

die jou al lang omhult

en de stemming opgeruimd,

ook al heb je 'ns een klachtje.

Een mens moet wat hebben,

zeg je dan en lacht opnieuw

en ik vraag me weer af

wanneer de avondstilte komt.

Jan van Wijk

ONBEWUST GESCHRIJF

Inspiratie is m'n productief onbewuste,

dat mijn bewustzijn me niet geeft,

m'n teksten zijn onverwachte verschijningen;

schrijf ik zo neer, komen ongevraagd binnen

in een niets ontziend, moordend tempo.

Het gaat vanzelf, is onverklaarbaar,

hoef er bijna niets voor te doen

enkel opschrijven wat ik voel.

Schrijven is voor mij als 'n rivier;

waar ik alleen op mag varen,

om te genieten van hetgeen ik voel

en aan het papier toevertrouw

voor mezelf, zeer zeker

en als jij 't wil geniet je mee

op de stroom van vele woorden,

uit m'n sterke, verrassende onbewuste,

dat niet aangeeft wanneer 't komt,

wars is van een commando,

is niet te plannen, soms te verbeteren.

Later met volle bewustzijn

nog 'n komma, woordje of punt,

dat kost meer dan vele woorden

die zonder weerga vellen vullen.

Kom pen, ga eens verder

heb het papier lief,

tot je leeg bent, woordeloos,

want eens stop je bewust.

Jan van Wijk

OVERGANG

Je zegt, dat je in de overgang bent,

opvliegers onverwacht toeslaan,

jouw thermostaat ontregeld is,

waardoor je van kleding wisselt,

alsof je de catwalk weer opgaat

en jouw hoofd weer kleurt.

Dit duurt jaren achtereen,

gevoel dat er geen eind aan komt,

jouw vriendin het niet raakt,

dat is wat je echt verbaast

en ook dat mannen dit niet voelen,

zij veranderen met minder sperma

en stellen daardoor andere prioriteiten.

Jij gelooft dat niet echt,

bent veel met jezelf bezig,

omdat je er weinig over praat,

het nog wat in de taboesfeer zit,

voor menigeen wat achter slot

Jouw lichaam verandert sterk,

meer van binnen dan aan buitenkant,

fysiek, psychisch, sociaal, seksueel,

maar vooral opvallend emotioneel,

sinds jouw eierstokken nu echt

minder oestrogeen produceren

en jouw ongesteldheid onpeilbaar is.

Je uit klachten die minder kunnen zijn,

je leeft echter hier, in een cultuur,

waar ouder worden schrikbarend

te weinig in aanzien staat.

Voor mij ben je 'n kostbare vrouw

en je bent zichtbaar op weg

naar een andere levensfase,

een nieuw begin voor jou voor lang,

dat niet het begin van het einde is,

nu hij je onlangs heeft verlaten

en met een jongere verder gaat.

Jan van Wijk

SCHOONHEID VAN EENVOUD

Als ik terugdenk aan die vele keren,

dat we samen waren op menige plek,

op het strand, terras, in café,

op de bank, in bed of bij concert,

steeds voelde ik me meer dan oké.

Jarenlang deden we dit, zonder ophouden,

ook al was het plannen en regelen

om een middag of avond bijeen te zijn.

We groeiden naar elkaar toe

met spanning door sluipende stagnatie

met een voortgang zonder vordering,

zo kan je een eeuw lang genieten

van onveranderlijke, beeldschone liefde.

Echter, de gloed koelt wat later af,

jij verdwijnt uit beeld, gaat verder,

neemt jezelf mee op een lange reis

om te zeggen dat je nog twijfelt,

niet weet wat te doen en vlucht

om maar geen stap te moeten zetten,

terwijl ik terugdenk aan jouw warmte

met schoonheid van eenvoud

en me afvraag wat gevoel zegt.

Jan van Wijk

DUIZEND JAAR

Jouw schoonheid is steeds bewonderd,

door mij en vele anderen, al zo lang,

jouw ogen wat donker, diepliggend,

dicht bij elkaar als een tweeling,

jouw handen vol streling, beroering

en betovering voor velen om te dromen,

jouw benen gebruind, lang en slank,

op sterke voeten die weelde dragen,

jouw billen zacht, fris, aantrekkelijk

om eeuwig te wrijven voor opwinding,

jouw wangen gekleurd, glimlachend,

zo gaaf voor de koesterende warmte,

jouw armen slank, zo uitnodigend

om een verliefd lijf te omsluiten,

jouw gedachten zo opvallend wisselend,

voor inspirerende gesprekken met inhoud,

jouw geduld, waarlijk onwezenlijk groot

om ooit de stap resoluut te zetten,

jouw belangstelling met ruime blik,

voor gesprekken vol afwisseling,

jouw discussies inspirerend levendig,

door briljante, onnavolgbare ingevingen,

jouw stuwingen, zo heftig merkbaar,

als stimulerende, sensuele ontladingen,

jouw blikken, uitdagend en ondeugend,

vol opwaarderende gevoelens en extase,

jouw gesprekken, zo intens spraakmakend,

met humorvolle, uitnodigende wenken.

Dat al maakt jou ontwapenend,

open, vrij, wat eerlijk en vertrouwd,

als de ultieme schoonheid vol licht,

dat voelt als een duizendjarige droom,

waarin ik wil blijven, heel mijn leven.

Dromen ..., elke dag van schoonheid,

die jou kroont tot keizerin van liefde,

maar ik weet dromen eindigen nooit

en keizerrijken zullen vergaan,

nu jij voorgoed bent heengegaan.

Jan van Wijk

BOUWWERK

Met jou op het rusteloze strand,

kijkend naar de ondergaande zon.

Hoe ver ben je van mij verwijderd?

Fysiek is er nu geen afstand meer

en gevoelens vloeien ineen.

Is er nog een zee te hoog

om samen verder te gaan?

Het dak is er nog niet,

er ontbreekt veilige beschutting.

Dan is 't voortvarend verder bouwen,

de tijd zijn werk laten doen

en materiaal blijven aanslepen.

Ooit zie ik het vertrouwde nest,

waarin ook jij je thuis voelt.

Ik wil niet zomaar bouwen

voor eigen eer en gevoel,

maar voor intens geluk

en met het innige geloof,

dat jij mij laat genieten.

Dan wacht ik geduldig af

en hoop op de opgaande zon

in jouw en mijn leven.

Ik bouw geen tempel,

want dat is de valkuil

voor pure grootheidswaanzin.

Ik bouw aan een oprechte liefde,

met warmte voor intens geluk,

zo mijn ultiem werk af

als een rots in de branding.

Jan van Wijk

SPEL

Je wilt je laten versieren,

het is voor jou een spel,

met oogcontact en praatje,

en een glimlach graag erbij.

Leeftijd speelt voor jou

al jaren geen enkele rol

en met jouw vijftig lentes

in een zwarte hotpant,

beenversiering met motief,

knielaarzen met hoge hakken

en nauwsluitend truitje.

Jij hoeft dat niet te laten

met 38 als jouw maten,

taille slank en mooi strak

en een gevoel van jong

in heel het lange lichaam.

Je voelt je prikkelend prettig

om je uitdagend te kleden

met vooral korte broekjes

of minirokjes voor zichtbaarheid

van opvallende beenlengte.

Je laat de ander graag toe,

ook al is het maar voor even,

want een spel is steeds kort

om het intens te beleven.

Jan van Wijk,

2 februari 2012