Cursus in Wonderen
.......Welkom op asmi-ikben.nl .... dank je wel voor je bezoek

Door aan het universum te vragen wat je wil, heb je de kans om duidelijkheid te krijgen over wat je wil. Zodra het voor jou duidelijk is, heb je gevraagd.
Ben je benieuwd naar mij
of wil je je aansluiten bij
een studiegroep van
'een Cursus in Wonderen'
dan kan dat via mijn
mailadres antoniusliket@home.nl
of
telefonisch 06-41033320
De hoofdrolspelers waren de psychologen Helen Schucman en William (Bill) Thetford. Hun onderlinge samenwerking werd gekenmerkt door spanningen en ruzies; ook binnen het academisch milieu waarin ze verkeerden, deden zich constant onverkwikkelijke toestanden voor. Het keerpunt kwam in 1965, toen William tegenover Helen verzuchtte: "Er moet een andere manier zijn", waarop Helen - heel ongewoon voor haar - reageerde met de belofte "Ik zal je helpen om die te vinden".
Vanaf dat moment kreeg de mediamiek begaafde Helen, die zichzelf beschouwde als volstrekt atheïstisch, een opeenvolging van visioenen, waarin Jezus Christus een centrale rol speelde. Tegelijkertijd drong een inwendige stem (die van Christus) er bij haar op aan om een dictaat op te nemen: "Dit is een Cursus in Wonderen, alsjeblieft, maak aantekeningen". In paniek - ze dacht dat ze gek aan het worden was - belde ze Bill die haar adviseerde om gevolg te geven aan dit verzoek onder het motto "Als het onzin is wat je doorkrijgt, kunnen we het altijd nog weggooien".

Het gevolg was dat Helen zeven jaar lang in steno dictaten heeft opgenomen. Die las ze dan op kantoor aan Bill voor, die ze uittypte. Na de voltooiing van het oorspronkelijke manuscript in 1972 werden op al even miraculeuze wijze anderen betrokken bij het persklaar maken van de teksten. In 1976 verscheen de eerste druk in een oplage van vijfduizend stuks. Inmiddels, anno 1999, zijn er van de Engelstalige editie (inmiddels 36 keer herdrukt) 1,3 miljoen exemplaren verkocht, en is Acim één van de belangrijkste spirituele ‘hits’ ter wereld.

Het mooie van de cursus is, dat de lezer er direct praktisch mee aan de slag kan. Voor iedere dag van het jaar bevat het Werkboek een les (een ‘indoctrinatie’, zeggen tegenstanders) die onze kijk op God, onszelf, en de wereld om ons heen langzamerhand moet transformeren tot een alles overstijgende Visie.


Een inleiding in het omgaan met 'een Cursus in Wonderen'.


'Een Cursus in Wonderen' is zoals vele andere boeken een boek over waarheid. Het verschil is dat dit niet aards geschreven boek een jaarprogramma heeft wat niet gebaseerd is op geloven maar op uitvoeren zonder je af te vragen of het klopt, het zonder oordeel binnen laten komen en de tijd geven om jou te vullen. Voor sommige mensen is 'een cursus in Wonderen' de nieuwe bijbel, voor mij is het dit zeker niet, al komen er woorden in voor als God, Heilige Geest en Zoon van God, In het begin riep dit veel weerstand in mij op en kon ik dit maar moeilijk lezen omdat het mij terugbracht naar mijn 'afgesloten' katholieke opvoeding. Nu echter lees ik deze woorden op een heel andere niet dogmatische of religieuze manier. Het jaarprogramma dat ik al enkele jaren doorwerk heeft voor mij iedere keer opnieuw een nieuwe diepte te brengen, niet geloven maar navoelen, ervaren, bewust worden. Voor mij is lezen in zowel het tekstboek als het werkboek een meditatie. Soms lees ik alleen woorden waarmee ik (nog) geen verbinding kan maken, dan lees ik opnieuw en langzamer en stop na ieder stuk dat ik niet van binnen voel of begrijp.

Soms laat ik het ook los en vertrouw erop dat dit als vanzelf ingevuld gaat worden. De betekenis van Meditatie is voor mij een jarenlange zoektocht(geweest), is het stil zitten, of juist actief bewegen is het oefeningen doen, gedachten stoppen(kan dat dan?), ademen, energie stromen in mijn lichaam bewust voelen en activeren, visualiseren van licht, inprenten van woorden of opdrachten, al bij al een mengelmoes van ingangen. Steeds meer is het geworden niet zelf de denker te zijn,
maar meer mee te stromen met wat is en te kijken naar wat dit met me doet en mijn overtuigingen los te laten. Dit sluit naadloos aan bij mijn omgaan met 'een Cursus in Wonderen', ik geef het tijd en ruimte om naar me toe te komen, me te vullen, moeiteloos. Steeds als het niet moeiteloos is ben ik in gevecht met mijn eerder gevormde overtuigingen.

invloed op mij kan hebben.
Hierdoor bevestig ik dat er geen strijd bestaat of kan bestaan en blijf ik trouw aan de waarheid die ik wil zien en waaruit ik ben. Het grote IK BEN wordt hierdoor gevoed en door mij weer erkend.

Ik ben weer vooraan begonnen met de lessen en het tekstboek en ben verwonderd over de inleiding, de diepte en samenvatting die ik daarin vind van de cursus.
Ook hoofdstuk 1 van het tekstboek vind ik geweldig waar en voel er steeds meer verwantschap mee.
Nu wat ik verder toe wil voegen:
Ware ontkenning is een krachtig beschermmiddel. Je kunt en moet iedere overtuiging dat een vergissing jou kan kwetsen, ontkennen. Dit soort ontkenning is geen verhulling maar een correctie (hfdst. 2,par.2,alinea.2).
Uitgaande van dat waarheid altijd waar is, heb ik als mens verantwoordelijkheid te nemen om niet in strijd te denken, maar in vergissingen. Vergissingen kunnen mij pas kwetsen als ik de overtuiging heb dat ze dit kunnen. Als ik niet geloof dat iets mij kan kwetsen dan is er nooit een aanval of vergissing geweest die enige
Een les uit 'een cursus in Wonderen' luidt als volgt;
Een conflict moet worden opgelost. Je kunt het niet vermijden, opzij schuiven, ontkennen, vermommen, elders zien, anders noemen of door enige vorm van misleiding verbergen, als je er aan ontsnappen wilt. Het moet precies gezien worden zoals het is, daar waar je denkt dat het is, in de werkelijkheid die eraan gegeven is en met het doel dat de denkgeest eraan heeft toegekend. Want alleen dan worden zijn verdedigingen opgeheven en kan de waarheid haar licht erover laten schijnen terwijl het verdwijnt. Dit is het eerste stuk van les 333, waarin een aantal zaken mij enorm aanspreken. Ten eerste wordt er gezegd tot 2x toe 'moet', een woord dat ik graag vermijd, maar wat de onvermijdelijkheid toont van een stap richting vergeving van mezelf, mijn eigen gemaakte beelden, hoe slim ik die ook heb proberen te verpakken en verstoppen.
Les 333
Sta open voor eigen gemaakte beelden, die ik er zelf aan heb gehangen, ook al ben ik me daar niet direct van bewust. Nodig in alle openheid (het beëindigen van de verdediging) uit wat er bij me naar boven komt en leer wat ik nog in mijn onbewuste heb opgeslagen en wat door echt gezien te mogen worden (in waarheid) door het licht (te maken) er over te laten schijnen (schijnen-niet werkelijk bestaand) want in deze eerlijke ont-moeting kan deze be-last-ing (eist zijn tol) verdwijnen.
Ten tweede nodigt dit mij uit mezelf actief te ontvangen en mezelf te vergeven door het licht van de ene God. Pas door werkelijk onder ogen te zien komt de zachtheid en openheid tot mij en wordt mij de waarheid getoont. Dit is vaak ook een heel fysiek proces wat soms gepaard gaat met tranen, los komen van verkrampingen en angsten die mij steeds in de weg hebben gestaan zonder dat ik me daar bewust van was. Fysiek vastgelegd in lijf, leden en gedachten die gezuiverd worden door de patronen van verdedigingsvormen zoals projectie en ontkenning los te laten.
Een Cursus in Wonderen (a Course in Miracles)

Doel is inhoud eigen te maken door inzicht, toepassing en reflectie, zicht krijgen hoe je je eigen verwerkelijking in de weg lijkt te staan. De vertaling van woorden naar mijn eigen leven geeft de mogelijkheden nieuwe wegen te bewandelen die tot dan toe bedekt leken te zijn. De manier hoe ik wil omgaan met the course is meditatief ofwel naar binnen lezen en van daaruit de vertaling naar ieders eigen dagelijkse leven te maken. Samen er voor zorg dragen dat het een levend boek wordt waarin we op zoek zijn naar wie we werkelijk zijn. Niet door te zoeken maar door te ontmoeten door de woorden aangereikt. Daarvoor nodig ik iedereen graag uit om daar deel aan te hebben. Ook ik leer en deel graag mijn wel en nog niet aansluiting met de tekst. Graag ga ik hier samen met jou op maandag avond mee aan de gang van 19.00 tot 20.30uur. Wat nodig is dat je een Nederlandse versie hebt van dit boek wat de naam draagt 'een Cursus in Wonderen. Er is geen voorwaarde dat je dit al gelezen moet hebben, de enige voorwaarde is dat je mee gaat op ontdekkingstocht door aanwezig te zijn.
Een poging om een ingewikkeld thema aan te roeren, wat juist tot eenvoud leidt als het werkelijk is doorgrond.
Antonius in al zijn bescheidenheid
Vergeving

Een van de moeilijkste begrippen en daarnaast meest cruciale is Vergeving.

In ‘een Cursus in Wonderen’ is vergeving nooit gericht op een ander, maar altijd op het zelf, op de onwetendheid van die die zich ‘ik’ noemt. Vergeving stelt dat er iets te vergeven zou zijn, dus daarmee maak je ‘zonde’ werkelijk. Uiteindelijk heeft zonde nooit bestaan, het bestaat bij mijn gedachtewereld (gedachte<ik heb gedacht> en wereld die zijn bestaan ontleent aan hoe ik er naar kijk dus in feite ‘niet is’ oftewel een illusie is). Uit mijn gedachten ontleent de wereld zijn bestaanrecht. Door verandering van mijn gedachten veranderd de wereld. In mijn oordeel zit zowel de scheiding tussen ik en de ander als een scheiding tussen goed en fout wat een illusie is. De Cursus spreekt van vergissing en onwetendheid. Zo lang ik vergeving zie als een actie naar de ander zet ik mezelf boven de ander en ben beter dan de ander en vanuit mijn goedheid zou ik dan de ander iets geven wat hem in feite niet echt toekomt. Al wat ik in de ander ziet is wat ik ben, want ik zie en ik oordeel. Echte vergeving gaat uit van het bewustzijn dat wij één zijn, Al-één. Er bestaat geen projectie en geen oordeel. Als ik werkelijk geen oordeel heb ben ik in eenheid met het Al en met de Goddelijke stroom. Zo gauw ik die niet zie en in oordeel terecht kom ben ik uit het Ene, het Christus-bewustzijn. De weg terug is vergeving, ofwel het loslaten van het oordeel. Ik veroordeel niet meer de ander, die iets spiegelt van mijn wereld van gedachte overtuigingen, ofwel iets wat ik in mezelf veroordeel. Vergeving is dus geen geste naar de ander maar naar het zelf en brengt in mij mijn goddelijk Zelf terug in beeld.



Alle oordelen bestaan vanuit het verkeerd zien van de werkelijkheid. Al wat is, is zoals God het wil. Als God het zo niet wil was het niet zo geweest. Alleen de manier waarop we het zien hoeft veranderd te worden om te weten, te zien welke genade en welke Godsliefde er in doorstroomt. In mijn veroordeling zorg ik voor de afscheiding uit het Goddelijke en creëer ik de dualiteit. In mijn oordeel verleen ik werkelijkheid aan deze scheiding. Als ik ga begrijpen of eerder nog ga voelen en beleven dat alles is om te groeien in het Godbewustzijn valt alle oordeel van mij af. Alle gedachten die ik koester over hoe de wereld anders zou moeten zijn als hij is is een aanval op dat wat schepping brengt. Aan mij de keuze om te geloven in de dualiteit of te zien dat de waarheid opgeslagen ligt in wat zo verschrikkelijk lijkt.
Dit is de stap uit de creaties die mijn duale gedachten maken en de wereld terug geven aan God en opnieuw laten zijn wat ze is, namelijk een nietbestaande illusie. Het maakt me tevens vrij van de last van wat ik dacht dat de wereld was en geeft me de mogelijkheid mij streven te richten op de Goddelijke waarheid en zonder oordeel te zijn, waardoor steeds meer door mij heen het Goddelijke zich kan manifesteren.

klik hier voor actuele informatie
ASMI-Ik Ben is een onderdeel van Applaudite BV



Over ons
We communicate via internet more and more now-a-days.
So we would like to thank Applaudite for helping us with our online identity.
If you have any concerns please read our disclaimer, or contact us.
Home                Wie zijn wij                Coaching          Behandelmethode     Zin en Onzin      Cursussen    Vragen          Sitemap      
                                      
Share |
Contact  |  Colofon  |  E-mail |  © 2017 Asmi-Ikben  |  DisclaimerHelp